casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

427 items

   

M'era Luna 2019 Dag 1
10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019, Danny Quetin
 Bookmark and Share

14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
Het is ondertussen 50 jaren geleden. Het Woodstock-festival. Het liep daar volledig uit de hand, maar het was wel zowat de eerste keer dat de tegencultuur in grote getale zich wist te manifesteren. Met eigen waarden en vooral veel peis en vree. Die tegencultuur is door de jaren heen alleen maar groter geworden en verworden tot een cultuur op zich.

Generaties lang uitgebreid tot nog eens andere subculturen. En die kenden hun verzamelplaats op het vliegveld van Drispenstedt-Hildesheim voor M’era Luna 2019. Met zijn 25.000 waren ze en zo kon de organisatie spreken van een ‘Ausverkauft’ festival. Zonder er zelf veel ruchtbaarheid aan te geven vierde M’era Luna dit jaar zijn 20ste editie. Met boeklezingen van Markus Heitz, Axel Hildebrand en Christian Von Aster. Met een medieval-markt, de Gothic Fashion Show, het Gothic Fashion-dorp, de M’era Luna-academie en 40 bands verspreid over twee podia en twee dagen. Uw dienaar hopte weer van podium tot podium. De stappenteller helaas vergeten. Ziehier het podiumverslag van dag 1 voor M’era Luna 2019 :

Zaterdag 10 augustus – Mainstage

Mocht er met hen wat gebeuren, hun bloedgroep is gekend en het staat schoon bij alcoholcontroles : Null Positiv. De aftrap en meteen de wake up-call. Neuer Deutscher Metal met frontvrouw Elli Berlin die als ontbijt keelpastilles slikt. Hardleers, niets ontziend en vooral heftig. En toch met nu en dan wat melancholie. Al was het maar om het grommen met zang te laten afwisselen. En om de stembanden te sparen. Een eerste energiereep werd alvast opengetrokken.

Martin Soer is ten lande vooral gekend van zijn Stahlmann, maar met Sündenklang heeft hij zijn tweede thuisbasis gevonden. Zachter dan zijn hoofdjob, een soort van Dark Rock met melodie. Scherpe kantjes hoeven niet afgevijld te worden wegens niet bestaande. Doorsnee met nu en dan een uithaal. Vooral op veilig spelend met een ginder vooral meezingbare Krieger of Kreuzzug. En daarbij met verve geslaagd om nog in de voormiddag vele handen de lucht in te krijgen.

Ook bijzonder kneedbaar zonder veel franjes is het geluid dat Ewigheim weet mee te geven. Zelfde genre met misschien wat meer elektronica als basis. Verpulverd dan weer wel onder de Dark Rock door bandleden die werden samengetroept uit The Vision Bleak en Eisregen. Het samenwerkingsverbond dat eerder gesofisticeerd klinkt dan boeiend. Te veel bengelend aan de soms dunne lijn tussen mainstream en alternatief.

Drukke dag voor Martin Soer want na Sündenklang werd hij weer op het podium verwacht, dit keer met hoofdband Stahlmann. Onherkenbaar door de industriële maskerade maar wel zorgend voor een eerste hoogtepunt. Neue Deutsche Härte zoals die hoort te zijn en die al direct een vliegtuigbasis deed ontvlammen. Kerosine in de dünkelheit. Op klaarlichte dag. Laat Stahlmann dan ook vooral een live-band zijn. Het bewijs werd geleverd.

Industrial Metal uit Zweden, dat is wat Deathstars brengen. En dat dan ook deden met flink wat peper in hun gat. Hun zanger heet Whiplasher (zegt al genoeg) en lijkt wat op Marc Ickx van A Split Second. Laat dat wel de enige gelijkenis zijn. Rauwheid gecombineerd met strakke rockstructuren. Rechttoe Rechtaan zoals dat heet. Zonder omwegen op zoek naar de barrière van de geluidsmuur. Om het net niet te doorbreken.

Met Corvus Corax is het altijd wat bang afwachten. Er bestaan vele boeken over de Keltische mythen en sagen. Zij zijn er de illustratie van. Medieval in moderne tijden, waarbij de doedelzak de toon aangeeft en van eigen makelij blijkt te zijn. En toch is het die doedelzakkerij die net iets te veel het geluid wist te bepalen. De schalmei en klaroen konden geen soelaas bieden. We hadden een feestje verwacht. De aanzet was er, de afwerking bleef wat uit. Het publiek liet het niet aan zijn hart komen en danste vrolijk verder.

Als je een mokerslag uitdeelt en je krijgt Oomph! als reactie, dan bleek het te zacht te zijn. Nochtans staan ze gekend om flink van slag te steken, NDH met de nodige energie annex agressie. Niet dat ze tijdens M’era Luna 2019 mak waren. Zeker niet, maar als de verwachtingen van die aard zijn dat je vreest voor een aanslag op je oorschelpen en je houdt er nadien geen inwendige littekens aan over dan mag je de voorziene stevigheid niet ingelost zien. Oomph! is echter wel de band die een hele wei (in dit geval een vliegveld) kan doen springen en dansen. Ongeacht het staalharde wat buigzaam kan zijn. ‘Labyrinth’ blijft nog steeds de meezinger bij uitstek.

Met een band als Mono Inc weet je dat iedereen vooraan het podium wil staan. Er stond al wel enkele uren een hele bende M’era Lunatics tot ver voorbij de geluidstoren. Nu drongen ze zichzelf op om niets er van te missen. Welcome to Hell. Kuifje in Duitsland. Martin Engler is dan ook de publiekslieveling. Maar ook met een glansrol voor Katha Mia, drummen en zingen tegelijkertijd. Het was toch de vrouw die multifunctioneel is ? Als er tijdens M’era Luna iemand is die duizenden aan het klappen en dansen kan krijgen, dan Engler wel. Charismatisch met veel zin. Vlammenwerpers horen er nu eenmaal bij. Te verwachten was ‘Children Of The Dark’ als afsluiter. Al zou het leuk zijn geweest mocht Tilo Wolff even gepasseerd zijn. Hij was tenslotte toch daar met Lacrimosa.

Onder stoelen of banken heb ik het nooit gestoken. Een echte fan van Lacrimosa ben ik nooit geweest. En allicht zal ik dat nooit worden. En toch, Lacrimosa klonk tijdens M’era Luna 2019 behoorlijk overtuigend. Zelfs ondanks te lange en zeurderige gitaarsolo’s en te lang uitgesponnen songs. Veel doeltreffender dan 3 jaren geleden waar ze Fields Of The Nephilim in laatste instantie dienden te vervangen. Nu mochten ze in eigen gedaante verschijnen. En dat was merkbaar. Lacrimosa wist de tijdelijke bevolking van M’era Luna met glans in te pakken. Met klasse. En ja, zelfs ik durf dat toe te geven.

Within Temptation was dit jaar niet headliner, maar kreeg alvast de prijs voor meest professionele band. De show is het halve werk, de rest wisten ze perfect in te vullen. Gebalanceerd gesynchroniseerd met de videowalls was dit een sterk staaltje van technische kunde. Het is dan ook een wereldband met miljoenen verkochte albums. Niets werd aan het toeval overgelaten. Voorbereid tot de puntjes op waren. Met ‘Ice Queen’ in akoestische versie waarbij de vocalen van Sharon den Adel nog eens extra onderstreept werden. Within Temptation weet te begeesteren, volksmenners voor de zwarte brigade. Of voor welke kleur dan ook.

De afsluiter voor dag 1 op het hoofdpodium was voor ASP. Want zij werden net als het festival dit jaar 20. Van Dark Rock tot Gothic Metal. En met hier en daar wat folk-invloeden. ASP functioneert het best op een groot podium en groot festival. Laat dat zowat alle richtingen uitgaan om de val van de eentonigheid tegen te gaan. Het is net die afwisseling wat van ASP een grote band heeft gemaakt. Zij mochten dan ook met graagte het licht uitdoen op dag 1.

Zaterdag 10 augustus – Hangar Stage

De Hangar Stage van M’era Luna kan ook wel tegen een stootje. In vele gevallen zelfs wat te klein met een capaciteit voor ongeveer 2.500 feestvierders. De Hangar biedt dan ook vaak onderdak voor bands die op het punt van doorbreken staan of dat al een tijdje geleden gedaan hebben. Muzikaal worden hier vooral meer elektronische bands in ondergebracht. Het was Empathy Test die dag 1 van de Hangar mocht openen. Synthpop die eerder wat doordeweeks klinkt, wat voorspelbaar en vaak te afgelikt. Maar wel met een bijzonder grote aanhang.

En zo mocht deze Hangar voor even een discotheek worden. Sono is de band die je vooral zal kennen van ‘Keep Control’ waarmee ze hun set dan ook afsloten. Dansbare minimal-tech die je niet meteen zou verwachten op een festival als M’era Luna maar die toch zijn frisheid wist over te brengen en zowaar het publiek voor een groot stuk in vervoering bracht. In Duitsland danst men dan ook graag. Volgend jaar bestaat Sono 20 jaar. Zolang al teren ze op hun grote hitsingle.

Ze zien er gevaarlijk uit, ze zijn het waarschijnlijk ook. Terrolokaust. De daad bij de kracht voerend. Indus-Rock/Metal waarbij de elektronische beat stevig werd verankerd met een live drum. De Hangar liep vol. Niemand liep leeg. Buiten misschien wat zweetklieren die hun uiterste best deden open te breken. Terrolokaust kent ondanks zijn opdonders wel wat aaibaarheid. Maar dan wel met scherpe tanden.

Al kon het nog wel wat meer boenken want Centhron was er. Aggrotech zonder genade. Veel gedonder, veel gebeuk, veel agressie zonder echt kwaad te zijn. Gemeen en gemeend. Zij die nog niet helemaal wakker waren kregen de stamp onder hun reet om voor eeuwig tot de levenden te behoren. Oordopjes verboden. Gescheurde trommelvliezen verplicht. Een beetje bloeden mag zo nu en dan wel. Voor de liefhebbers toch.

Die liefhebbers konden maar best hun domicilie voor die dag overplaatsen naar de Hangar want ze werden wel meer op hun wenken bediend. [x]-RX bijvoorbeeld was er nog. Eenzelfde energie, eenzelfde krachtdadigheid. Minder attitude misschien, maar dat is niet eens zo noodzakelijk om de slagkracht over te brengen. Eens te meer kraakte de Hanger op zijn schroeven, breken deed het nog niet.

Neuroticfish kwam al meteen met een statement nog voor ze begonnen waren. ‘EBM Is Dead’ stond te lezen op het statief van de synth. Gedurfd voor een groot Duits publiek. Zelf hebben ze die richting wel eens opgezocht maar zijn geëvolueerd richting meer future pop. Een verademing voor het gedram van daarvoor maar toch ook al vlug te saai, te pover. In hun ogen kan EBM wel dood zijn, en misschien zal het wel eens die uitweg vinden. Maar Future Pop leeft meer om te luisteren, niet voor een groot podium.

Een rustpuntje dat maar even duurde want de oprichters van de Hellektro moesten nog komen : Agonoize. Was Neuroticfish nog een theekransje dan zorgde Agonoize voor het Laatste Avondmaal. Waar je al blij was dat je enkel je tanden er op stuk beet. Bijtgaar was het zeker niet en voor een band als Agonoize mag dat een compliment zijn. Aangebrande hardheid alsof Satan zelf achter de potten en pannen stond. Weergaloos. Luid.

Industry People kwamen uit Noorwegen met Zeromancer. Electro Rock met behoorlijke invloeden uit de Industrial. Een band die al wel wat jaren op zijn teller heeft staan maar de laatste tijd wat te kampen kreeg met personeelswisselingen. Toch blijft Zeromancer een band. Eentje die het armageddon weet te overleven. Dan weer met enige pathos, dan weer enorm doeltreffend. Waar liefde en de pijn met mekaar wedijveren om zo 1 geheel te weten vormen.

Rustpauzes zijn niet van tel. Shadows In The Dark wel. Afgekort vooral gekend onder de naam [:SITD:]. Omdat ook leestekens belangrijk zijn. Op plaat een mengeling van Dark Electro, EBM en Industrial. Live nog een trapje hoger. Met meer dynamiek en pittigheid. Dat maakt van deze [:SITD:] dan ook het soort band dat op een podium thuishoort. En zeker dat van M’era Luna.

Op de eerste dag mochten Die Krupps de Hangar Stage afsluiten. Pioniers van het industrieel metaal. Maar ze kennen evenzeer de binnenwegen richting dansbare elektro. Het best klinken ze wanneer ze hun hardheid tonen. Zeker live geven ze graag van jetje en daar komen ze altijd wel goed mee weg. Condens tegen de muren van de Hangar, het publiek deelde zweetdruppels uit aan iedereen die het wou of niet wou. Het kon gewoon niet anders. Die Krupps braken het kot af. En deden het licht uit.

Dag 1 van M’era Luna 2019 zal vooral gekenmerkt worden door vooral inlandse bands met veel Dark Rock en andere gitaren op het hoofdpodium en beats en bytes ter ondersteuning van de dansbaarheid in de hangar. Vliegtuigen hoeven er voorlopig niet meer te parkeren. Op naar Dag 2.

Foto 1 : Stahlmann - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 2 : Deathstars - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 3 : Mono Inc - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 4 : Lacrimosa - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 5 : ASP - Julia Schwendner (M'era Luna)

Website

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Ledfoot - White Crow

Tim Scott McConnell (°1958) aka Tim Scott heet de man achter Ledfoot. De naam Ledfoot associeer ik spontaan met enerzijds Native Americans en anderzijds met Leadbelly (de zwarte folk/countryblues zanger die een behoorlijk ruig leven leidde in de eerste helft van vorige eeuw en die gecoverd werd door onder meer Nirvana en The Heathen Apostles). ...

lees meer...
NIEUWS 16/02/2020 : Jubel en juich! Then Comes Silence kondigt nieuw album aan!

Veel te onderschat, tenminste dat is mijn oordeel over deze Zweedse Then Comes Silence, die met “Machine” een nieuw album aankondigt, dat vooraf wordt gegaan door de single ”We Lose The Night”, waarmee u via onderstaande clip kunt kennismaken. Voor Europa staat SPV in voor deze release. Op 25 april speelt Then Comes ...

lees meer...
NIEUWS 16/02/2020 : “Quasar” is de naam van de nieuwe van Ataraxia

De lente klopt al aardig op de deur, al zult u nog een beetje geduld moeten hebben vóór de nieuwe Ataraxia - die zowel digitaal als fysiek in een digipak en op vinyl verschijnt én als hard cover digibook gelimiteerd op 400 exemplaren - uw muziekverzameling kan aanvullen. Mysterieus als vanouds, maar opgebouwd rond een ...

lees meer...
NIEUWS 16/02/2020 : 14 maart E-Tropolis Festival in Oberhausen

Voor de grotere festivals moet u af en toe ook een keertje bij de oosterburen naar binnen kijken. Traditiegetrouw vindt in de late winter het E-Tropolis Festival plaats, dit jaar op zaterdag 14 maart met in een glansrol (headliner) onze eigenste Front 242. Plaats van het gebeuren: de Turbinenhalle in Oberhausen (niet zo heel ver weg van ...

lees meer...
NIEUWS 15/02/2020 : Jesus And Mary Chain brengt 'Darklands' integraal in de AB

The Jesus And Mary Chain zijn rzanedsnel bekend geworden, midden in de jaren 80. Hun debuut 'Psychocandy' werd onmiddelijk een succes. De muziek is dan ook zeer aanstekelijk. Een paar eenvoudige akkoorde overstemd door noise en feedback, en daarachter zeemzoete melodiën en weemoedige teksten. Het succes kende evenwel ook een weerzijde. ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Sons Of Alpha Centauri - Buried Memories (vinyl)

Om meteen met de deur in huis te vallen: ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n fan van remixen of remix albums. Ik vind ze eigenlijk enkel interessant als er echt iets origineels wordt gedaan met het bronmateriaal en dat is globaal genomen veel te weinig het geval. Onder de weinige artiesten die daar wel in slagen, reken ik Rummelsnuff ...

lees meer...
CD BESPREKING : Spank The Nun - Initial Decay Control

Ebm / industrial uit Dallas, Amerika. Deze Spank The Nun waagt via het New Dark Ages promo agentschap ook zijn kans bij ons en dan moet gezegd dat de labeling toch een beetje misleidend kan zijn. Uiteraard is dit electro, monotone en droge beats maar naar m.i. meestal met iets te weinig tempo om onder de ebm vlag te kunnen varen, al kunt ...

lees meer...
CD BESPREKING : Feu Follet - Le Champ Des Morts

Een nieuw eenmansproject uit Nancy, Frans-Lotharingen, dat is Feu Follet. Alban Blaising heet de man achter Feu Follet. Hij maakt in eerste instantie een soort synthwave of coldwave, maar er zitten ook duidelijke invloeden in van atmosferische shoegaze en post-rock. New Order meets Mogwai en Slowdive? Zoiets… M83 is ook nog een deftige ...

lees meer...
NIEUWS 10/02/2020 : Spits uw antennes voor AntennA.

De term experimentele muziek is een vlag die vele ladingen dekt. De kans dat u binnen deze weelderige wildgroei de bomen door het bos niet meer ziet, is dan ook niet gering. Gelukkig bestaan er dan evenementen zoals het AntennA Festival alwaar men ons laat kennismaken met een uitgebreide staalkaart van wat je onder de noemer experimentele ...

lees meer...
CD BESPREKING : Netherworld - Algida Bellezza

Plaatsen die de mens vergeten is, ijzige landschappen, bloemenvelden die eeuwig met ijs bedekt zijn, ijsbergen die tegen elkaar opbotsen. Glacial Movements is een label dat ontstaan is om deze gedachten en beelden door geluid te beschrijven en te verspreiden. Dat je dan genregewijs al snel bij dark ambient en drone uitkomt, zal menig lezer ...

lees meer...
INTERVIEW : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!

Met Let’s Play (Two Girls & A Goat) leverde Ordo Rosarius Equilibrio wederom een ijzersterk album af. Frontman Tomas Petterson omschreef het zelfs als zijnde “de finale versie van zijn project.” Binnen enkele maanden keren de Zweden terug naar Aarschot alwaar ze het Porta Nigra festival mogen afsluiten. Voer genoeg ...

lees meer...
FOTO'S : Fïx8:Sëd8 - @ Downhill CD Release Party, Oefenbunker Landgraaf 25/01/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Grausame Töchter - @ Downhill CD Release Party, Oefenbunker Landgraaf 25/01/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Lapis Exilis - @ Downhill CD Release Party, Oefenbunker Landgraaf 25/01/2020 door Luc Luyten