casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

429 items

   

M'era Luna 2019 Dag 1
10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019, Danny Quetin
 Bookmark and Share

14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
Het is ondertussen 50 jaren geleden. Het Woodstock-festival. Het liep daar volledig uit de hand, maar het was wel zowat de eerste keer dat de tegencultuur in grote getale zich wist te manifesteren. Met eigen waarden en vooral veel peis en vree. Die tegencultuur is door de jaren heen alleen maar groter geworden en verworden tot een cultuur op zich.

Generaties lang uitgebreid tot nog eens andere subculturen. En die kenden hun verzamelplaats op het vliegveld van Drispenstedt-Hildesheim voor M’era Luna 2019. Met zijn 25.000 waren ze en zo kon de organisatie spreken van een ‘Ausverkauft’ festival. Zonder er zelf veel ruchtbaarheid aan te geven vierde M’era Luna dit jaar zijn 20ste editie. Met boeklezingen van Markus Heitz, Axel Hildebrand en Christian Von Aster. Met een medieval-markt, de Gothic Fashion Show, het Gothic Fashion-dorp, de M’era Luna-academie en 40 bands verspreid over twee podia en twee dagen. Uw dienaar hopte weer van podium tot podium. De stappenteller helaas vergeten. Ziehier het podiumverslag van dag 1 voor M’era Luna 2019 :

Zaterdag 10 augustus – Mainstage

Mocht er met hen wat gebeuren, hun bloedgroep is gekend en het staat schoon bij alcoholcontroles : Null Positiv. De aftrap en meteen de wake up-call. Neuer Deutscher Metal met frontvrouw Elli Berlin die als ontbijt keelpastilles slikt. Hardleers, niets ontziend en vooral heftig. En toch met nu en dan wat melancholie. Al was het maar om het grommen met zang te laten afwisselen. En om de stembanden te sparen. Een eerste energiereep werd alvast opengetrokken.

Martin Soer is ten lande vooral gekend van zijn Stahlmann, maar met Sündenklang heeft hij zijn tweede thuisbasis gevonden. Zachter dan zijn hoofdjob, een soort van Dark Rock met melodie. Scherpe kantjes hoeven niet afgevijld te worden wegens niet bestaande. Doorsnee met nu en dan een uithaal. Vooral op veilig spelend met een ginder vooral meezingbare Krieger of Kreuzzug. En daarbij met verve geslaagd om nog in de voormiddag vele handen de lucht in te krijgen.

Ook bijzonder kneedbaar zonder veel franjes is het geluid dat Ewigheim weet mee te geven. Zelfde genre met misschien wat meer elektronica als basis. Verpulverd dan weer wel onder de Dark Rock door bandleden die werden samengetroept uit The Vision Bleak en Eisregen. Het samenwerkingsverbond dat eerder gesofisticeerd klinkt dan boeiend. Te veel bengelend aan de soms dunne lijn tussen mainstream en alternatief.

Drukke dag voor Martin Soer want na Sündenklang werd hij weer op het podium verwacht, dit keer met hoofdband Stahlmann. Onherkenbaar door de industriële maskerade maar wel zorgend voor een eerste hoogtepunt. Neue Deutsche Härte zoals die hoort te zijn en die al direct een vliegtuigbasis deed ontvlammen. Kerosine in de dünkelheit. Op klaarlichte dag. Laat Stahlmann dan ook vooral een live-band zijn. Het bewijs werd geleverd.

Industrial Metal uit Zweden, dat is wat Deathstars brengen. En dat dan ook deden met flink wat peper in hun gat. Hun zanger heet Whiplasher (zegt al genoeg) en lijkt wat op Marc Ickx van A Split Second. Laat dat wel de enige gelijkenis zijn. Rauwheid gecombineerd met strakke rockstructuren. Rechttoe Rechtaan zoals dat heet. Zonder omwegen op zoek naar de barrière van de geluidsmuur. Om het net niet te doorbreken.

Met Corvus Corax is het altijd wat bang afwachten. Er bestaan vele boeken over de Keltische mythen en sagen. Zij zijn er de illustratie van. Medieval in moderne tijden, waarbij de doedelzak de toon aangeeft en van eigen makelij blijkt te zijn. En toch is het die doedelzakkerij die net iets te veel het geluid wist te bepalen. De schalmei en klaroen konden geen soelaas bieden. We hadden een feestje verwacht. De aanzet was er, de afwerking bleef wat uit. Het publiek liet het niet aan zijn hart komen en danste vrolijk verder.

Als je een mokerslag uitdeelt en je krijgt Oomph! als reactie, dan bleek het te zacht te zijn. Nochtans staan ze gekend om flink van slag te steken, NDH met de nodige energie annex agressie. Niet dat ze tijdens M’era Luna 2019 mak waren. Zeker niet, maar als de verwachtingen van die aard zijn dat je vreest voor een aanslag op je oorschelpen en je houdt er nadien geen inwendige littekens aan over dan mag je de voorziene stevigheid niet ingelost zien. Oomph! is echter wel de band die een hele wei (in dit geval een vliegveld) kan doen springen en dansen. Ongeacht het staalharde wat buigzaam kan zijn. ‘Labyrinth’ blijft nog steeds de meezinger bij uitstek.

Met een band als Mono Inc weet je dat iedereen vooraan het podium wil staan. Er stond al wel enkele uren een hele bende M’era Lunatics tot ver voorbij de geluidstoren. Nu drongen ze zichzelf op om niets er van te missen. Welcome to Hell. Kuifje in Duitsland. Martin Engler is dan ook de publiekslieveling. Maar ook met een glansrol voor Katha Mia, drummen en zingen tegelijkertijd. Het was toch de vrouw die multifunctioneel is ? Als er tijdens M’era Luna iemand is die duizenden aan het klappen en dansen kan krijgen, dan Engler wel. Charismatisch met veel zin. Vlammenwerpers horen er nu eenmaal bij. Te verwachten was ‘Children Of The Dark’ als afsluiter. Al zou het leuk zijn geweest mocht Tilo Wolff even gepasseerd zijn. Hij was tenslotte toch daar met Lacrimosa.

Onder stoelen of banken heb ik het nooit gestoken. Een echte fan van Lacrimosa ben ik nooit geweest. En allicht zal ik dat nooit worden. En toch, Lacrimosa klonk tijdens M’era Luna 2019 behoorlijk overtuigend. Zelfs ondanks te lange en zeurderige gitaarsolo’s en te lang uitgesponnen songs. Veel doeltreffender dan 3 jaren geleden waar ze Fields Of The Nephilim in laatste instantie dienden te vervangen. Nu mochten ze in eigen gedaante verschijnen. En dat was merkbaar. Lacrimosa wist de tijdelijke bevolking van M’era Luna met glans in te pakken. Met klasse. En ja, zelfs ik durf dat toe te geven.

Within Temptation was dit jaar niet headliner, maar kreeg alvast de prijs voor meest professionele band. De show is het halve werk, de rest wisten ze perfect in te vullen. Gebalanceerd gesynchroniseerd met de videowalls was dit een sterk staaltje van technische kunde. Het is dan ook een wereldband met miljoenen verkochte albums. Niets werd aan het toeval overgelaten. Voorbereid tot de puntjes op waren. Met ‘Ice Queen’ in akoestische versie waarbij de vocalen van Sharon den Adel nog eens extra onderstreept werden. Within Temptation weet te begeesteren, volksmenners voor de zwarte brigade. Of voor welke kleur dan ook.

De afsluiter voor dag 1 op het hoofdpodium was voor ASP. Want zij werden net als het festival dit jaar 20. Van Dark Rock tot Gothic Metal. En met hier en daar wat folk-invloeden. ASP functioneert het best op een groot podium en groot festival. Laat dat zowat alle richtingen uitgaan om de val van de eentonigheid tegen te gaan. Het is net die afwisseling wat van ASP een grote band heeft gemaakt. Zij mochten dan ook met graagte het licht uitdoen op dag 1.

Zaterdag 10 augustus – Hangar Stage

De Hangar Stage van M’era Luna kan ook wel tegen een stootje. In vele gevallen zelfs wat te klein met een capaciteit voor ongeveer 2.500 feestvierders. De Hangar biedt dan ook vaak onderdak voor bands die op het punt van doorbreken staan of dat al een tijdje geleden gedaan hebben. Muzikaal worden hier vooral meer elektronische bands in ondergebracht. Het was Empathy Test die dag 1 van de Hangar mocht openen. Synthpop die eerder wat doordeweeks klinkt, wat voorspelbaar en vaak te afgelikt. Maar wel met een bijzonder grote aanhang.

En zo mocht deze Hangar voor even een discotheek worden. Sono is de band die je vooral zal kennen van ‘Keep Control’ waarmee ze hun set dan ook afsloten. Dansbare minimal-tech die je niet meteen zou verwachten op een festival als M’era Luna maar die toch zijn frisheid wist over te brengen en zowaar het publiek voor een groot stuk in vervoering bracht. In Duitsland danst men dan ook graag. Volgend jaar bestaat Sono 20 jaar. Zolang al teren ze op hun grote hitsingle.

Ze zien er gevaarlijk uit, ze zijn het waarschijnlijk ook. Terrolokaust. De daad bij de kracht voerend. Indus-Rock/Metal waarbij de elektronische beat stevig werd verankerd met een live drum. De Hangar liep vol. Niemand liep leeg. Buiten misschien wat zweetklieren die hun uiterste best deden open te breken. Terrolokaust kent ondanks zijn opdonders wel wat aaibaarheid. Maar dan wel met scherpe tanden.

Al kon het nog wel wat meer boenken want Centhron was er. Aggrotech zonder genade. Veel gedonder, veel gebeuk, veel agressie zonder echt kwaad te zijn. Gemeen en gemeend. Zij die nog niet helemaal wakker waren kregen de stamp onder hun reet om voor eeuwig tot de levenden te behoren. Oordopjes verboden. Gescheurde trommelvliezen verplicht. Een beetje bloeden mag zo nu en dan wel. Voor de liefhebbers toch.

Die liefhebbers konden maar best hun domicilie voor die dag overplaatsen naar de Hangar want ze werden wel meer op hun wenken bediend. [x]-RX bijvoorbeeld was er nog. Eenzelfde energie, eenzelfde krachtdadigheid. Minder attitude misschien, maar dat is niet eens zo noodzakelijk om de slagkracht over te brengen. Eens te meer kraakte de Hanger op zijn schroeven, breken deed het nog niet.

Neuroticfish kwam al meteen met een statement nog voor ze begonnen waren. ‘EBM Is Dead’ stond te lezen op het statief van de synth. Gedurfd voor een groot Duits publiek. Zelf hebben ze die richting wel eens opgezocht maar zijn geëvolueerd richting meer future pop. Een verademing voor het gedram van daarvoor maar toch ook al vlug te saai, te pover. In hun ogen kan EBM wel dood zijn, en misschien zal het wel eens die uitweg vinden. Maar Future Pop leeft meer om te luisteren, niet voor een groot podium.

Een rustpuntje dat maar even duurde want de oprichters van de Hellektro moesten nog komen : Agonoize. Was Neuroticfish nog een theekransje dan zorgde Agonoize voor het Laatste Avondmaal. Waar je al blij was dat je enkel je tanden er op stuk beet. Bijtgaar was het zeker niet en voor een band als Agonoize mag dat een compliment zijn. Aangebrande hardheid alsof Satan zelf achter de potten en pannen stond. Weergaloos. Luid.

Industry People kwamen uit Noorwegen met Zeromancer. Electro Rock met behoorlijke invloeden uit de Industrial. Een band die al wel wat jaren op zijn teller heeft staan maar de laatste tijd wat te kampen kreeg met personeelswisselingen. Toch blijft Zeromancer een band. Eentje die het armageddon weet te overleven. Dan weer met enige pathos, dan weer enorm doeltreffend. Waar liefde en de pijn met mekaar wedijveren om zo 1 geheel te weten vormen.

Rustpauzes zijn niet van tel. Shadows In The Dark wel. Afgekort vooral gekend onder de naam [:SITD:]. Omdat ook leestekens belangrijk zijn. Op plaat een mengeling van Dark Electro, EBM en Industrial. Live nog een trapje hoger. Met meer dynamiek en pittigheid. Dat maakt van deze [:SITD:] dan ook het soort band dat op een podium thuishoort. En zeker dat van M’era Luna.

Op de eerste dag mochten Die Krupps de Hangar Stage afsluiten. Pioniers van het industrieel metaal. Maar ze kennen evenzeer de binnenwegen richting dansbare elektro. Het best klinken ze wanneer ze hun hardheid tonen. Zeker live geven ze graag van jetje en daar komen ze altijd wel goed mee weg. Condens tegen de muren van de Hangar, het publiek deelde zweetdruppels uit aan iedereen die het wou of niet wou. Het kon gewoon niet anders. Die Krupps braken het kot af. En deden het licht uit.

Dag 1 van M’era Luna 2019 zal vooral gekenmerkt worden door vooral inlandse bands met veel Dark Rock en andere gitaren op het hoofdpodium en beats en bytes ter ondersteuning van de dansbaarheid in de hangar. Vliegtuigen hoeven er voorlopig niet meer te parkeren. Op naar Dag 2.

Foto 1 : Stahlmann - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 2 : Deathstars - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 3 : Mono Inc - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 4 : Lacrimosa - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 5 : ASP - Julia Schwendner (M'era Luna)

Website

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 02/06/2020 : Anne Clark ernstig ziek

Anne Clark, new wave-icoon uit de jaren 80, is ernstig ziek. Er is kanker bij haar vastgesteld en ze moet de rest van het jaar een zware behandeling doorstaan. Clark werd in de jaren 80 furore te maken met elektronische muziek waarover ze haar soms erg neerslachtige gedichten reciteerde. Hits als 'Our Darkness' of 'Sleeper In Metropolis' ...

lees meer...
CD BESPREKING : Venin Carmin - Constant Depression

Na hun debuut “Glam Is Gone” dat door de gespecialiseerde pers met jubel werd ontvangen doet het trio met “Constant Depression” een gooi naar nog meer vergankelijke, aardse roem. Het trio Luna, Valentine en Fancois gooien met eigenzinnige cold wave en post punk riedels die vooral opvallen omdat de vocalen door de dames ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Inconsistent Jukebox - Gig Economy

Barry Snaith is niet voor één gat (lees genre) te vangen. Daartoe draait deze multi-instrumentalist al veel te lang mee. Als de ene helft van M1nk dat hij samen bestiert met Erica Bach bracht hij vorig jaar “em one one kay” (M1nk) uit dat hier bij Dark Entries op handgeklap werd onthaald, lees hier de review. Barry ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Lord Of The Lost goes classic met 'Swan Songs III'

Lord Of The Lost houdt niet van stilstand. In 2018 hadden ze nog een megasucces met 'Thornstar', een ambitieuze conceptplaat over de ondergang van de Pangeanen, een uitgestorven beschaving uit de oudheid. Hun nieuwe plaat heet 'Swan Songs III', en is dus het vervolg in de rij van de 'Swan Songs'-platen die Lord Of The ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Wave Invasion Online Festival (Palais Ideal, Alpahmay, Xtort...)

Wave Invasion is een bijzonder interessante organisatie. Opgericht vanuit Nederland als een bundeling van wavegroepen die samenspannen om concerten te organiseren en te spelen, telt de organisatie intussen ook al aardig wat Belgische groepen. Vanavond, zondag 31 mei, en niet toevallig omdat het eigenlijk Wave-Gotik-Treffen had moeten zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : 'WILMA determined protector' van Struggler is uit

Struggler maakt al sinds 1979 koude golven. Vanuit de beruchte Hamontse scene en meer bepaald café De Kwiet, waar ook De Brassers onheil veroorzaakten, heeft de groep rond René Hulsbosch Vlaanderen veroverd. De vroege jaren 80 zagen de singles 'Night Fever' en 'Wanted' verschijnen, maar vooral de plaat 'It ...

lees meer...
NIEUWS 30/05/2020 : Alternatieven voor WGT: Dark Stream Festival, online optreden Lacrimosa en goth-documentaire MDR

Het Wave-Gotik-Treffen gaat niet door, maar voor de fans zijn er toch wat zaken opgezet om vanuit hun kot het gevoel te hebben dat ze hieraan deelnemen. Veel groepen nemen deel aan het Dark Stream Festival, dat vanuit de Moritzbastei in Leizig uitgezonden wordt, en vandaag en morgen nog een hoop optredens, lezingen en meer gratis aanbieden. Lacrimosa, ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Pray For Sound - Waves

Deze post-rock band uit Boston brengt hun vierde full-length studio album “Waves” uit in partnerschap met de labels A Thousand Arms, Dunk! Records, en Post. Recordings. Ze noemen het hun meest ambitieuze productie tot op heden. “Waves” (9 tracks, 42 minuten) is de opvolger van “Monophonic” (2012), “Dreamer” ...

lees meer...
CD BESPREKING : Alone In My Room - Alone In My Room

Een lp, 10 nummers en ook weer geen lp, want een speelduur van nauwelijks meer dan 26 minuten. Meer nog, deze Alone In My Room is een nieuwkomer en deze titelloze ep (laat ik het dan zo maar noemen) is het debuut voor deze heren uit Fresno (USA). En wat voor één. Dank u Oraculo. Dit is authentieke cold wave, claustrofobisch ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sydney Valette - Brothers ep (vinyl)

Dit één man project werd reeds in 2009 opgericht en lijkt nu eindelijk toch her en der wat populariteit te vergaren. Terecht. Ook ik was al eerder onder de indruk van de muziekjes van deze Parijzenaar. Muziekjes die zowel pittig dansbaar als dromerig melancholisch door de boxen waaien. Deze ep, slechts 200 exemplaren lijkt ...

lees meer...
INTERVIEW : LAIBACH - Toen ze Laibach verboden, zegden we: ‘geweldig, laten we verder gaan’!

Onlangs bracht Laibach een uitgebreide box ‘Laibach Revisited’ uit, een heruitgave van hun titelloze debuutplaat uit 1985, aangevuld met vernieuwde opnames van de nummers en een aantal essays over de rol van Laibach in het Joegoslavië en de Sloveense deelrepubliek in de jaren 80. We hebben Laibach al verschillende keren kunnen ...