casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

443 items

   

M'era Luna 2019 Dag 1
10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019, Danny Quetin
 Bookmark and Share

14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 1 - 10 augustus - Drispenstedt Hildesheim
Het is ondertussen 50 jaren geleden. Het Woodstock-festival. Het liep daar volledig uit de hand, maar het was wel zowat de eerste keer dat de tegencultuur in grote getale zich wist te manifesteren. Met eigen waarden en vooral veel peis en vree. Die tegencultuur is door de jaren heen alleen maar groter geworden en verworden tot een cultuur op zich.

Generaties lang uitgebreid tot nog eens andere subculturen. En die kenden hun verzamelplaats op het vliegveld van Drispenstedt-Hildesheim voor M’era Luna 2019. Met zijn 25.000 waren ze en zo kon de organisatie spreken van een ‘Ausverkauft’ festival. Zonder er zelf veel ruchtbaarheid aan te geven vierde M’era Luna dit jaar zijn 20ste editie. Met boeklezingen van Markus Heitz, Axel Hildebrand en Christian Von Aster. Met een medieval-markt, de Gothic Fashion Show, het Gothic Fashion-dorp, de M’era Luna-academie en 40 bands verspreid over twee podia en twee dagen. Uw dienaar hopte weer van podium tot podium. De stappenteller helaas vergeten. Ziehier het podiumverslag van dag 1 voor M’era Luna 2019 :

Zaterdag 10 augustus – Mainstage

Mocht er met hen wat gebeuren, hun bloedgroep is gekend en het staat schoon bij alcoholcontroles : Null Positiv. De aftrap en meteen de wake up-call. Neuer Deutscher Metal met frontvrouw Elli Berlin die als ontbijt keelpastilles slikt. Hardleers, niets ontziend en vooral heftig. En toch met nu en dan wat melancholie. Al was het maar om het grommen met zang te laten afwisselen. En om de stembanden te sparen. Een eerste energiereep werd alvast opengetrokken.

Martin Soer is ten lande vooral gekend van zijn Stahlmann, maar met Sündenklang heeft hij zijn tweede thuisbasis gevonden. Zachter dan zijn hoofdjob, een soort van Dark Rock met melodie. Scherpe kantjes hoeven niet afgevijld te worden wegens niet bestaande. Doorsnee met nu en dan een uithaal. Vooral op veilig spelend met een ginder vooral meezingbare Krieger of Kreuzzug. En daarbij met verve geslaagd om nog in de voormiddag vele handen de lucht in te krijgen.

Ook bijzonder kneedbaar zonder veel franjes is het geluid dat Ewigheim weet mee te geven. Zelfde genre met misschien wat meer elektronica als basis. Verpulverd dan weer wel onder de Dark Rock door bandleden die werden samengetroept uit The Vision Bleak en Eisregen. Het samenwerkingsverbond dat eerder gesofisticeerd klinkt dan boeiend. Te veel bengelend aan de soms dunne lijn tussen mainstream en alternatief.

Drukke dag voor Martin Soer want na Sündenklang werd hij weer op het podium verwacht, dit keer met hoofdband Stahlmann. Onherkenbaar door de industriële maskerade maar wel zorgend voor een eerste hoogtepunt. Neue Deutsche Härte zoals die hoort te zijn en die al direct een vliegtuigbasis deed ontvlammen. Kerosine in de dünkelheit. Op klaarlichte dag. Laat Stahlmann dan ook vooral een live-band zijn. Het bewijs werd geleverd.

Industrial Metal uit Zweden, dat is wat Deathstars brengen. En dat dan ook deden met flink wat peper in hun gat. Hun zanger heet Whiplasher (zegt al genoeg) en lijkt wat op Marc Ickx van A Split Second. Laat dat wel de enige gelijkenis zijn. Rauwheid gecombineerd met strakke rockstructuren. Rechttoe Rechtaan zoals dat heet. Zonder omwegen op zoek naar de barrière van de geluidsmuur. Om het net niet te doorbreken.

Met Corvus Corax is het altijd wat bang afwachten. Er bestaan vele boeken over de Keltische mythen en sagen. Zij zijn er de illustratie van. Medieval in moderne tijden, waarbij de doedelzak de toon aangeeft en van eigen makelij blijkt te zijn. En toch is het die doedelzakkerij die net iets te veel het geluid wist te bepalen. De schalmei en klaroen konden geen soelaas bieden. We hadden een feestje verwacht. De aanzet was er, de afwerking bleef wat uit. Het publiek liet het niet aan zijn hart komen en danste vrolijk verder.

Als je een mokerslag uitdeelt en je krijgt Oomph! als reactie, dan bleek het te zacht te zijn. Nochtans staan ze gekend om flink van slag te steken, NDH met de nodige energie annex agressie. Niet dat ze tijdens M’era Luna 2019 mak waren. Zeker niet, maar als de verwachtingen van die aard zijn dat je vreest voor een aanslag op je oorschelpen en je houdt er nadien geen inwendige littekens aan over dan mag je de voorziene stevigheid niet ingelost zien. Oomph! is echter wel de band die een hele wei (in dit geval een vliegveld) kan doen springen en dansen. Ongeacht het staalharde wat buigzaam kan zijn. ‘Labyrinth’ blijft nog steeds de meezinger bij uitstek.

Met een band als Mono Inc weet je dat iedereen vooraan het podium wil staan. Er stond al wel enkele uren een hele bende M’era Lunatics tot ver voorbij de geluidstoren. Nu drongen ze zichzelf op om niets er van te missen. Welcome to Hell. Kuifje in Duitsland. Martin Engler is dan ook de publiekslieveling. Maar ook met een glansrol voor Katha Mia, drummen en zingen tegelijkertijd. Het was toch de vrouw die multifunctioneel is ? Als er tijdens M’era Luna iemand is die duizenden aan het klappen en dansen kan krijgen, dan Engler wel. Charismatisch met veel zin. Vlammenwerpers horen er nu eenmaal bij. Te verwachten was ‘Children Of The Dark’ als afsluiter. Al zou het leuk zijn geweest mocht Tilo Wolff even gepasseerd zijn. Hij was tenslotte toch daar met Lacrimosa.

Onder stoelen of banken heb ik het nooit gestoken. Een echte fan van Lacrimosa ben ik nooit geweest. En allicht zal ik dat nooit worden. En toch, Lacrimosa klonk tijdens M’era Luna 2019 behoorlijk overtuigend. Zelfs ondanks te lange en zeurderige gitaarsolo’s en te lang uitgesponnen songs. Veel doeltreffender dan 3 jaren geleden waar ze Fields Of The Nephilim in laatste instantie dienden te vervangen. Nu mochten ze in eigen gedaante verschijnen. En dat was merkbaar. Lacrimosa wist de tijdelijke bevolking van M’era Luna met glans in te pakken. Met klasse. En ja, zelfs ik durf dat toe te geven.

Within Temptation was dit jaar niet headliner, maar kreeg alvast de prijs voor meest professionele band. De show is het halve werk, de rest wisten ze perfect in te vullen. Gebalanceerd gesynchroniseerd met de videowalls was dit een sterk staaltje van technische kunde. Het is dan ook een wereldband met miljoenen verkochte albums. Niets werd aan het toeval overgelaten. Voorbereid tot de puntjes op waren. Met ‘Ice Queen’ in akoestische versie waarbij de vocalen van Sharon den Adel nog eens extra onderstreept werden. Within Temptation weet te begeesteren, volksmenners voor de zwarte brigade. Of voor welke kleur dan ook.

De afsluiter voor dag 1 op het hoofdpodium was voor ASP. Want zij werden net als het festival dit jaar 20. Van Dark Rock tot Gothic Metal. En met hier en daar wat folk-invloeden. ASP functioneert het best op een groot podium en groot festival. Laat dat zowat alle richtingen uitgaan om de val van de eentonigheid tegen te gaan. Het is net die afwisseling wat van ASP een grote band heeft gemaakt. Zij mochten dan ook met graagte het licht uitdoen op dag 1.

Zaterdag 10 augustus – Hangar Stage

De Hangar Stage van M’era Luna kan ook wel tegen een stootje. In vele gevallen zelfs wat te klein met een capaciteit voor ongeveer 2.500 feestvierders. De Hangar biedt dan ook vaak onderdak voor bands die op het punt van doorbreken staan of dat al een tijdje geleden gedaan hebben. Muzikaal worden hier vooral meer elektronische bands in ondergebracht. Het was Empathy Test die dag 1 van de Hangar mocht openen. Synthpop die eerder wat doordeweeks klinkt, wat voorspelbaar en vaak te afgelikt. Maar wel met een bijzonder grote aanhang.

En zo mocht deze Hangar voor even een discotheek worden. Sono is de band die je vooral zal kennen van ‘Keep Control’ waarmee ze hun set dan ook afsloten. Dansbare minimal-tech die je niet meteen zou verwachten op een festival als M’era Luna maar die toch zijn frisheid wist over te brengen en zowaar het publiek voor een groot stuk in vervoering bracht. In Duitsland danst men dan ook graag. Volgend jaar bestaat Sono 20 jaar. Zolang al teren ze op hun grote hitsingle.

Ze zien er gevaarlijk uit, ze zijn het waarschijnlijk ook. Terrolokaust. De daad bij de kracht voerend. Indus-Rock/Metal waarbij de elektronische beat stevig werd verankerd met een live drum. De Hangar liep vol. Niemand liep leeg. Buiten misschien wat zweetklieren die hun uiterste best deden open te breken. Terrolokaust kent ondanks zijn opdonders wel wat aaibaarheid. Maar dan wel met scherpe tanden.

Al kon het nog wel wat meer boenken want Centhron was er. Aggrotech zonder genade. Veel gedonder, veel gebeuk, veel agressie zonder echt kwaad te zijn. Gemeen en gemeend. Zij die nog niet helemaal wakker waren kregen de stamp onder hun reet om voor eeuwig tot de levenden te behoren. Oordopjes verboden. Gescheurde trommelvliezen verplicht. Een beetje bloeden mag zo nu en dan wel. Voor de liefhebbers toch.

Die liefhebbers konden maar best hun domicilie voor die dag overplaatsen naar de Hangar want ze werden wel meer op hun wenken bediend. [x]-RX bijvoorbeeld was er nog. Eenzelfde energie, eenzelfde krachtdadigheid. Minder attitude misschien, maar dat is niet eens zo noodzakelijk om de slagkracht over te brengen. Eens te meer kraakte de Hanger op zijn schroeven, breken deed het nog niet.

Neuroticfish kwam al meteen met een statement nog voor ze begonnen waren. ‘EBM Is Dead’ stond te lezen op het statief van de synth. Gedurfd voor een groot Duits publiek. Zelf hebben ze die richting wel eens opgezocht maar zijn geëvolueerd richting meer future pop. Een verademing voor het gedram van daarvoor maar toch ook al vlug te saai, te pover. In hun ogen kan EBM wel dood zijn, en misschien zal het wel eens die uitweg vinden. Maar Future Pop leeft meer om te luisteren, niet voor een groot podium.

Een rustpuntje dat maar even duurde want de oprichters van de Hellektro moesten nog komen : Agonoize. Was Neuroticfish nog een theekransje dan zorgde Agonoize voor het Laatste Avondmaal. Waar je al blij was dat je enkel je tanden er op stuk beet. Bijtgaar was het zeker niet en voor een band als Agonoize mag dat een compliment zijn. Aangebrande hardheid alsof Satan zelf achter de potten en pannen stond. Weergaloos. Luid.

Industry People kwamen uit Noorwegen met Zeromancer. Electro Rock met behoorlijke invloeden uit de Industrial. Een band die al wel wat jaren op zijn teller heeft staan maar de laatste tijd wat te kampen kreeg met personeelswisselingen. Toch blijft Zeromancer een band. Eentje die het armageddon weet te overleven. Dan weer met enige pathos, dan weer enorm doeltreffend. Waar liefde en de pijn met mekaar wedijveren om zo 1 geheel te weten vormen.

Rustpauzes zijn niet van tel. Shadows In The Dark wel. Afgekort vooral gekend onder de naam [:SITD:]. Omdat ook leestekens belangrijk zijn. Op plaat een mengeling van Dark Electro, EBM en Industrial. Live nog een trapje hoger. Met meer dynamiek en pittigheid. Dat maakt van deze [:SITD:] dan ook het soort band dat op een podium thuishoort. En zeker dat van M’era Luna.

Op de eerste dag mochten Die Krupps de Hangar Stage afsluiten. Pioniers van het industrieel metaal. Maar ze kennen evenzeer de binnenwegen richting dansbare elektro. Het best klinken ze wanneer ze hun hardheid tonen. Zeker live geven ze graag van jetje en daar komen ze altijd wel goed mee weg. Condens tegen de muren van de Hangar, het publiek deelde zweetdruppels uit aan iedereen die het wou of niet wou. Het kon gewoon niet anders. Die Krupps braken het kot af. En deden het licht uit.

Dag 1 van M’era Luna 2019 zal vooral gekenmerkt worden door vooral inlandse bands met veel Dark Rock en andere gitaren op het hoofdpodium en beats en bytes ter ondersteuning van de dansbaarheid in de hangar. Vliegtuigen hoeven er voorlopig niet meer te parkeren. Op naar Dag 2.

Foto 1 : Stahlmann - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 2 : Deathstars - Robin Schmiedebach (M'era Luna)

Foto 3 : Mono Inc - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 4 : Lacrimosa - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 5 : ASP - Julia Schwendner (M'era Luna)

Website

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Ultra Sunn - Night Is Mine ep (Vorwärts edition)

De aandachtige lezer denkt nu meteen, hé hadden we niet eerder een review van deze “Night Is Mine” van het Brusselse Ultra Sunn? Klopt helemaal, want reeds in maart vorig jaar verscheen de gelijknamige 12 “ op vinyl bij het Spaanse Oraculo Records. Bij Cold Transmission, herneemt men deze 12” en voegt er nog ...

lees meer...
NIEUWS 20/05/2022 : R.I.P. Vangelis (1943-2022)

We zijn nog niet bekomen van de dood van Klaus Schulze en daar legt een andere grondlegger van de synthesizermuziek het loodje. De Griek Evángelos Odysséas Papathanassíou (Vangelis) werd geboren op 29 maart 1943. Vangelis was een autodidact die amper noten kon lezen. In zijn twintiger jaren raakte hij al enorm ...

lees meer...
NIEUWS 20/05/2022 : Wijzigingen aan Sinner’s Day line up zomer en winter

Wellicht was u reeds op de hoogte van de hospitalisatie van Front 242 zanger Jean-Luc De Meyer. Een aantal concerten van Front 242 werden hierdoor reeds geannuleerd en ook de geplande passage op Sinner’s Day van vrijdag 24 juni aanstaande verdwijnt nu van de agenda. Het concert werd verschoven naar de wintereditie van Sinner’s ...

lees meer...
NIEUWS 20/05/2022 : Gert viert drie jaar nuchterheid met gratis downloads uit komende plaat

20 mei is een speciale dag voor Gert, ook bekend als Gert Kleinpunk of Gertje Anarchie. Gert is dan namelijk exact drie jaar gestopt met drinken. Dat viert hij uiteraard met muziek. Gert heeft namelijk net een nieuwe plaat ingeblikt die in augustus zal verschijnen. Het is naar de mening van al wie hem al heeft gehoord de beste Gert-plaat aller ...

lees meer...
CD BESPREKING : Mark E Moon - Lux Vindictae ep

Mark E Moon zou intussen geen onbekende meer morgen zijn, de groep rond Phil Reynolds en Mark Sayle, tegenwoordig uitgebreid met George Parson en Shelly Rourke, bracht reeds twee gewaardeerde albums uit en presenteert met deze “Lux Vindictae” een eerste ep in afwachting van het derde album waar momenteel hard aan wordt gewerkt. Meer ...

lees meer...
CD BESPREKING : Dead Lights - Doom Doom Trash ep

De pientere lezer herinnert zich misschien nog mijn review van vorig jaar van deze Londense Dead Lights, dat wordt geleid door de uitgeweken Nederlander Richard Van Kruysdijk (Solar Lodge, Phallus Die, Palais Ideal, ...). Ik kwam toen op de term androgyne electro goth en deze nieuwe ep “Doom Doom Trash” lijkt dit alleen maar te ...

lees meer...
CD BESPREKING : Svntax Error - Message

Een vierkoppige gitaarband uit Sydney, Australië. Hun sound zit ergens tussen psychedelische post-rock en dark prog. De bezetting van Svntax Error bestaat uit Ben Aylward (gitaar en vocals), Matthew Syres (gitaar en theremin), Peter Yates (bass) en Ben Eadie (drums). Het lijkt wel of we bij Dark Entries tegenwoordig meer post-rock ...

lees meer...
NIEUWS 16/05/2022 : Lacrimosa-zijproject Snakeskin brengt nummer tegen oorlog uit

'No More War', zo heet de nieuwe single van Lacrimosa-zijproject Snakeskin. Het is natuurlijk een reactie op de vreselijke oorlog die nu aan de gang is in Oekraïne. Het is een opmerkelijk nummer, want meesterbrein Tilo Wolff heeft zijn projecten altijd als apolitiek beschouwd. Op zich kan je wel wat maatschappijkritiek terugvinden ...

lees meer...
NIEUWS 16/05/2022 : Porta Nigra: 'Another bodymoving passage' afgelast; 'neofolk/industrial' editie gaat door

Nog maar net vierden we het tienjarig bestaan van Porta Nigra. We zijn blij om u te melden dat de organisatie uit Aarschot ook na een decennium doorgaat met het organiseren van topoptredens. De komende twee weken kan je in JH De Klinker in Aarschot terecht voor twee heel interessante edities van het festival. Op zaterdag 21 mei werd 'Another ...

lees meer...
FOTO'S : Red Zebra - @ This is not a dark fest. Lessines, 14/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Ultimate Dreamers - @ This is not a dark fest. Lessines, 14/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Ultra Sunn - @ This is not a dark fest. Lessines, 14/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Cinemascope - A Crack On The Wall

Maar liefst 8 jaar zit er tussen het debuut van deze Cinemascope, het project van de Griekse dj en concert promotor Leo Skiadas en deze “A Crack On The Wall”. De kans is dan ook zeer groot dat u nog nooit van dit project heeft gehoord maar Wave Records gooit het nieuwe album bij Dark Entries binnen en dat ze gelijk hebben. Voor ...

lees meer...
INTERVIEW : PUSSY RIOT - Helaas begreep iedereen pas hoe Poetin is toen hij in Oekraïne een oorlog begon.

Pussy Riot haalt weer het wereldnieuws. Maria Oljochina - een van de leden van Pussy Riot die in 2012 tot twee jaar werkkamp veroordeeld werd na een subversief optreden in de Christus Verlosserkathedraal in Moskou - is samen met haar vriendin in het geniep uit Rusland gevlucht. Dit betekent ook dat ze kan deelnemen aan de huidige tournee, ...

lees meer...
INTERVIEW : HÄGAR THE WOMB - Nu weten we tenminste dat ons publiek ons zal helpen als we zelf de teksten vergeten

Op zaterdag 20 mei spreken we weer af in het Leuvense Depot voor Breaking Barriers, het jaarlijks terugkerende punkfestival. Hägar The Womb zal er optreden, samen met Pussy Riot en Hetze. Hägar The Womb bestaat reeds sinds 1981. In 1987 gaven ze er de brui aan, maar in 2011 besloten ze de groep terug op te richten met enkel originele ...