casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

449 items

   

M'era Luna 2019 Dag 2
11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
14/08/2019, Danny Quetin
 Bookmark and Share

14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 2 - 11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 2 - 11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 2 - 11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 2 - 11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
14/08/2019 : M'era Luna 2019 Dag 2 - 11 augustus Drispenstedt-Hildesheim
Tijd is relatief zei een wijs man ooit. Tijd is dan ook een belangrijk issue voor FKP Scorpio als organisator voor M’era Luna. Elke band start zoals voorzien, zonder enig oponthoud. Hulde dan ook aan het hard labeur achter de schermen. Maar M’era Luna is meer dan enkel de bands, het vliegveld van Hildesheim wordt voor enkele dagen een stad op zich. Waar de zondaars der wereld samentroepen om in hun eigen leefwereld te vertoeven. Ver weg van de gewone wereld waarin ze op gewone dagen gewone jobs uitoefenen. Tegen wil en dank. Op de dagen van M’era Luna is er geen stress, enkel het uitleven der ledematen en geest is van tel. Met dag 1 nog vers achter de kiezen en te weinig slaap maakt die leefwereld zich op voor een tweede dag. Het relaas van uw dienaar ter plaatse :

Zondag 11 augustus – Mainstage

De aftrap voor deze tweede dag begon al om 11 u en mocht gegeven worden door het Finse metalcircus dat Fear Of Domination heet. Reeds actief sinds 2006 maar met fans uitgezonderd wat onder de radar gebleven verder weg dan hun thuisbasis. Verbazend dat toch al heel wat gegadigden tijdig uit hun tent waren geklommen of gekropen om met hen kennis te maken. Zieltjes hebben ze er zeker mee gewonnen. Industrial beats waar nog eens twee drums voor nodig waren om er nog extra fut aan te geven. Het werkte. Het was aanstekelijk. Hildesheim op slag wakker.

Een naam om zeker in de gaten te houden is die van Scarlet Dorn. Nog maar 25 lentes jong, maar zich wel weten te omringen door rasmuzikanten waaronder bijvoorbeeld de toetsenist van Lord Of The Lost. Dark Rock met pop-invloeden die bij momenten kunnen wedijveren met een Within Temptation. Ze mochten dan ook al wel eens als hun support act fungeren. Klokvast stemgeluid en goeie maatjes met Chris Harms van Lord Of The Lost. Hij mocht dan ook een nummer met de nodige emoties komen meezingen. Schoon moment. Schone setting. Schoon madam.

M’era Luna kende nog een samenwerkende vennootschap. Zelf noemen ze het een All Star Band, wegens bestaande uit leden van In Extremo en Unheilig. Samengebundeld onder wat heet Faelder. In tegenstelling tot wat ze doen in eigen bands brengen ze vooral rock die nergens afwijkt van het traditionele. Te braaf. Te gewoontjes. Te doorsnee. Ze willen er zelf veel mee bereiken. Wat precies weten we ook niet. Zelfs het publiek dat ondertussen al talrijk was komen opdagen reageerde eerder magertjes.

Een festival als M’era Luna plaatst ook ieder jaar een folkband on stage. Laat het geen toeval zijn dat Versengold daarmee zijn ding kon doen. In eigen taal en daarmee ook in eigen land op handen gedragen. Versengold maakte er een heus feestje van. Niet alleen voor het podium maar evenzeer langszij, vanachter en waar ook maar publiek stond. Het is dan ook een bijzonder grote naam in Duitsland. Daarbuiten niet. Hun aanpak werkt alleen ter plaatse. Laat daar ruimte genoeg voor zijn.

Diary Of Dreams speelden een week eerder nog op het Summer Event in Schoten. In diezelfde formatie stonden ze ook tijdens M’era Luna op het podium. En in dezelfde setting. Met ook wel ongeveer dezelfde set. Het was in Schoten al vreemd om een quasi leeg podium te zien, in Hildesheim viel het nog meer op. Maar wat Adrian Hates en de zijnen deden sloeg ook hier gensters. Het is dan ook het type band dat perfect weet hoe zijn publiek in te palmen. Hetgeen ook hier gebeurde.

De Hell in Eden brak iets later dan ook helemaal open met Combichrist. Zij deden waarvoor ze kwamen. Een flink blik energie opentrekken en leegspuiten over een geheel gevuld vliegveld. Geen overbodige intro. Direct stoom afblazen met ‘This Shit Will Fuck You Up’. Niet als eerste nummer maar gewoon om even aan te kondigen dat ze er klaar voor waren. En vol adrenaline zaten. Om pas dan het podium te betreden. Het donderde in Keulen, het bliksemde in Hannover, er was feest in Hildesheim. En toch, ja toch, er was zo nu en dan wat melodieusheid te horen. Met ‘One Fire’ als nieuw album trokken ze met de titeltrack weer alle registers open.

Een meer dan gevestigde waarde in Duitsland is Joachim Witt. Ondertussen al ver boven de gepensioneerde leeftijd maar nog met voldoende veerkracht om enkel al met zijn presence het podium te vullen. Nu ja, veerkracht. Verwacht van zo’n man niet dat hij nog als een jong veulen over het podium heen en weer rent. Hij heeft destijds nog de Neue Deutsche Welle overleeft, heeft elektronische dingen gemaakt en op M’era Luna ging het vooral om flink te rocken. Met nu en dan een rustpuntje. En vooral om hier en daar nog wat sociaalkritiek te geven.

Ooit begonnen met folk maar groot geworden door er een flinke scheut metal/dark rock aan toe te voegen is Subway To Sally. Zichzelf niet altijd even serieus nemend, want Eric Fish kwam on stage met een glitterjasje en pruik. Om vanaf het tweede nummer in eigen outfit weer te keren en meteen maar Chris Harms (hij weer) mee te brengen. Subway To Sally had een nieuw album te promoten, maar speelde vooral op veilig. Op eigen manier. Eisblumen mocht dan ook niet ontbreken met duizenden zwaaiende handen tot gevolg.

Vreemde gewaarwording bij de start van Fields Of The Nephilim. Dit keer wel van de partij, want dat is altijd wel wat afwachten. Zij lagen zowat mee aan de wieg van de Gothic Rock, maar kregen geen vol vliegveld op de been. Heel wat lege plekken. Al kon het wel zijn dat Suicide Commando zich op dat ogenblik aan het klaarmaken was om van start te gaan in de Hangar. Nochtans speelden de Fields een strakke set, met hun gekende übercoolness. Contact met het publiek maken ze niet, ze doen hun ding. En dat volstaat. Met een uitgerokken gitaartapijt waarin de vezels nog niet zijn platgebrand. En met veel rook uiteraard. Schatplichtig aan hun generatie. Sterk.

Door hun staat van dienst mocht VNV Nation het hoofdpodium afsluiten. Zonder veel poeha, enkel met een gigantische videowall als achtergrond. Voor hen stond wel het hele veld gevuld. Ronan Harris is dan ook een toffe pee die men graag op een dienstblaadje aflevert. Op zich wijkt VNV Nation niet veel af van hetgeen ze op hun albums laten horen. Weinig verrassingen dus, maar wel een concert dat veel stof deed opwaaien. Letterlijk. Want door het droge weer en het vele dansen ontstond er een kleine zandstorm. Fijn stof. Voor deze keer was het toegelaten.

Zondag 11 augustus – Hangar Stage

Electro Punk met Hip Hop-invloeden. Het bestaat. En het opende de Hangar Stage op dag 2 van M’era Luna. Yellow Lazarus heet het. Met vermomming. En keet schoppend met William S. Burroughs in het achterhoofd. Even zag je vertwijfeling in het publiek. Wat gebeurt er ? Want in eerste instantie leek het echt wel Hip Hop te gaan worden. Totdat de herrie begon en Hildesheim ook in de Hangar wakker schrok.

EBM met Industrial en invloeden van elektronische acid, dat is zowat het handelsmerk van Formalin. Live ook zeker overtuigend, goed voor een meer dan goed gevulde hangar. Niemand voelde nog de pijn in de voeten van de dag ervoor. Er werd gedanst, en goed gedanst. De blaren waren zorgen voor morgen. Formalin is het type band dat ook op een podium weet te bevestigen. Op M’era Luna voor het eerst met een nieuwe drummer. Qua vuurdoop kon het tellen.

Ooit begonnen ze als tributeband van Rammstein. Gelukkig kregen ze al vlug de geniale ingeving om zelf eigen nummers te schrijven. En dat heeft deze Heldmaschine zeker geen windeieren gelegd. Geliefd in heel Duitsland, dat weten ze en dat straalden ze ook uit. Alvast goed voor een eerste hoogtepunt tijdens deze tweede dag M’era Luna in de Hangar. De invloeden van een Rammstein zijn er zeker nog. Rock op niveau, schatplichtig aan eigen normen. De invloeden van Grote Broer weten ze maar al te goed naar eigen hand om te zetten. En ook dat maakt hen groot. En ze drinken graag olie.

Laten ze in Duitsland ook een rijke geschiedenis kennen van de electro-synthpop. Een band die dat genre ver over eigen grenzen heen weet te brengen is Melotron. Meer concerterend in het buitenland dan in eigen zone. Je zou dan denken, ze hoeven zichzelf niet meer te bewijzen. Het was ook met enig nonchalance dat ze hun ding deden. Met grote aantrekkingskracht voor het publiek, maar zoals het vaak gaat in de synthpop, ook hier tijdens M’era Luna vooral wat eenheidsworst. In Duitsland lusten ze wel graag saucissen, hun bier smaakt al even schraal als dit optreden.

De rattenvangers van Hameln maakten een betere indruk, Funker Vogt was niet gekomen om vrienden te maken. Die hadden ze al. Beats en olievaten bepaalden het ritme van dan weer het gebeuk, dan zelfs wat meer ingetogenheid. Maar zeker wel met een idee van nergens te kunnen en mogen stilstaan. Ikarus verloor destijds zijn vleugels door veel te dicht bij de zon te vliegen, Funker Vogt wist zijn vleugels open te spreiden zonder verdere ongemakken. Maar wel met een boeiende kaakslag tot gevolg.

Meer neigend naar een Nitzer Ebb dan bijvoorbeeld Front 242 is Spetsnaz want ook Zweden kent zijn Body Music. Hard uithalend net zoals een McCarthy dat doet. Waar beats beuken en hangar-muren kraken. Energiek als live-set, iedereen moedwillig overleverend aan wat er ook maar naar buiten kwam. Wat dat was klonk monotoon maar met een souplesse die geen tegenstand duldde. Er was geen tegenstand, er was geen weerstand. Het ging er los in en bleef nog wel even nazinderen. Het handelsmerk zo blijkt van Spetsnaz.

Tom Shear doet geregeld iets met Helix maar staat vooral gekend van zijn Assemblage 23. Waarbij hij in het beginstadium elektronische instrumentale prullaria maakte. Totdat hij zelf een poging deed om er zang bij te zetten. Een chemie die wel bleek te werken. Jaren later is A23 dan ook uitgegroeid tot een wereldwijd concept met grote aanhang. Tijdens M’era Luna 2019 bleek echter dat zijn stemgeluid wel eens de bocht uit vloog. Muzikaal ook meer naar synth-pop neigend. En het live gevoel daarrond heb ik je hier al wel eens uitgelegd.

Nochtans, ook De/Vision maakt elektronische pop maar weet daar beter mee om te springen. Met vooral een ferme knipoog naar Depeche Mode. Met zowat 3 decennia op de teller kennen ze hun pappenheimers. Vooral mooi en integer. Zeemzoet bij momenten zonder het een overdosis aan suiker mee te geven. Ook een groot geworden band kan en mag nog bescheiden zijn. Het hoeft niet altijd te knetteren en te braden om vlotjes binnen te komen. Ook schoonheid kan blijven hangen.

Knetteren moet het wel bij Suicide Commando. Dan toch nog Belgen op het podium, headliner nog wel. Wat Van Roy en Co kennen al geruime tijd een grote afzetmarkt in Duitsland. Waarom zij nog steeds in de Hangar dienen te spelen mag een raadsel zijn. Veel te vroeg werd de venue dan ook al afgesloten wegens barstensvol. Suicide Commando speelde zijn Best Of-set. Vol overgave zoals steeds. In topvorm. Alsof het ooit anders zou geweest zijn. Als ze nog eens naar M’era Luna komen, en dat zal zeker nog wel gebeuren, geef hen dan eindelijk eens een plaats op het hoofdpodium. Ze verdienen dat al veel langer.

Editie 20 van M’era Luna is afgelopen. Terugblikkend op een geslaagde tweedaagse. Waar alles feilloos in elkaar stak. Waar een ware community nog eens zichzelf mocht en kon zijn. Volgend jaar zal M’era Luna doorgaan op 8 en 9 augustus. De eerste namen zijn vrijgegeven. Lees het hier. Tot dusver geweten gaan ze breder programmeren. Met meer aandacht aan buitenlandse bands. M’era Luna belooft meer de internationale kaart te trekken. Laten we daar zeker naar uitkijken.

Foto 1 : Combichrist - Frank Embacher (M'era Luna)

Foto 2 : Joachim Witt - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 3 : VNV Nation - Christoph Eisenmenger (M'era Luna)

Foto 4 : Funker Vogt - Benjamin Gutheil (M'era Luna)

Foto 5 : Subway To Sally - Frank Embacher (M'era Luna)

Website

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 06/07/2022 : Suikerrock

The Sisters of Mercy komen op vrijdag 29/07/2022 naar het Bietenplein in Tienen samen met White Lies, Therapy? en De Mens.

lees meer...
CD BESPREKING : Gert - Alles Is Nog Niet Verloren

Evenals het zeer onlangs besproken Donder, Hel & Hagel hebben we hier nog een act uit de Leuvense antifa scene die al lang geen onbekende meer is voor Dark Entries! Gert maakt al meer dan 18 jaar kritische uptempo Nederlandstalige DIY ‘kleinpunk’. In 2016 bespraken we voor Dark Entries het vijfde album “Ongepast Vrolijk”, ...

lees meer...
CD BESPREKING : L' Appel Du Vide - Abwärtsspirale

Altijd leuk een singel formaat met 4 nummers, aandoenlijk bijna anno 2022, zeker in zwart en grijze lay out en met de veelbelovende bandnaam L’ Appel Du vide en de al even veelbelovende titel “Abwärtsspirale”. Qua stijl en gemoed waan ik mezelf waar aan de vooravond van de jaren 80, een gevoel dat door de muziek van ...

lees meer...
NIEUWS 04/07/2022 : Leeds is gothic city!

U dacht natuurlijk aan Leipzig. Ook. Maar de stad Leeds kent een gothic rock verleden dat als historisch erfgoed moet gekoesterd (denk maar aan bands als The Sisters Of Mercy, The Rose Of Avalanche, March Violets, Salvation, Red Lorry Yellow Lorry,...) Mocht u tussen 7 en 10 juli nog vrij zijn en niks hebben gepland, ga dat horen en zien in ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2022 : Gothic magazine trekt er de stekker uit...

Tenminste grote bezieler en cult figuur bij onze Oosterburen Martin Sprissler besloot recent de stekker uit zijn geesteskind te trekken en biedt zijn titel aan voor overname. Een tweetal jaar geleden was er na een lange pauze sprake van een doorstart maar deze bleek niet helemaal te lopen zoals verwacht. Momenteel is Gothic Magazine 90 in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Donder, Hel & Hagel - Kermis In De Hel

In 2019 bespraken we “Lang Genoeg Beleefd Geweest!!!”, het debuutalbum van het Leuvense zootje ongeregeld Donder, Hel & Hagel en heden stellen ze ons hun tweede album voor, “Kermis In De Hel” (11 songs, 43 minuten) met negen studio en twee live songs. Het langverwachte tweede album, uitgesteld door en aangevuld ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : Enzo Kreft met eerste clip als voorbode van het nieuwe album 'Shelter'

De naam Enzo Kreft hoeft geen introductie meer, deze oude krijger werd met de albums “Control” (2019) en “Different World” (2021) weerom ‘wereldberoemd’ in onze scene en scoorde zelfs torenhoog in de eindejaarslijstjes van menig Dark Entries schrijver. Reden, aanstekelijk electro, zowat de overtreffende ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : The Seven Whores Of The Apocalypse, eigentijdse dark electro

De Duitse Dark Dimensions labelgroep ging het trio Chris, Tom en Jason halen in Amerika om hier bij ons hun debuut de ep “Wicked Hands” bij Scanner uit te brengen. Het geluid van deze debuut ep ligt ergens tussen een actuele Placebo Effect en een minder technoïde versie van hun landgenoten Velvet Acid Christ in hun eerste ...

lees meer...
FOTO'S : Within Temptation - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Amenra - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Centhron - Fylgja

Dansen. Niet mee niet minder. Al is het dan wel op het eigen graf. Centhron is geen onbekende in aggro tech en endzeit electro middens. De groep werd in 2011 geformeerd door Elmar Schmidt en is vandaag reeds aan zijn 10de album toe,”Fylgja”. Geweldenaars met synths en drummachines zeg maar, die tussen het hacken door even aan het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Chainreactor - Techno body Device

Voor de liefhebbers van dark electro of beter nog aggro tech met cyber aspiraties zou de naam Chain Reactor geen onbekende (mogen) zijn. In de maalstorm van vandaag zouden we haast vergeten dat ook dit subgenre, nog altijd alive and kicking, voor het zweet in de underground clubs zorgt. Conclusie; Dark Entries heeft dringend nood aan een kenner ...