casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

429 items

   

BLACK EASTER -Dag 1
De fun, de hits.
21/04/2019, Dimi Brands
 Bookmark and Share

21/04/2019 : BLACK EASTER -Dag 1 - De fun, de hits.
21/04/2019 : BLACK EASTER -Dag 1 - De fun, de hits.
21/04/2019 : BLACK EASTER -Dag 1 - De fun, de hits.
21/04/2019 : BLACK EASTER -Dag 1 - De fun, de hits.
21/04/2019 : BLACK EASTER -Dag 1 - De fun, de hits.
Black Easter, in het verleden was het tweemaal het door ons erg gesmaakte muzikale paradepaardje van Dark Entries webmaster/mede Peek-A-Boo oprichter Ward de Prins. Ward overleed vorig jaar geheel onverwacht, en wat zou er mooier zijn qua eerbetoon aan deze prachtige persoon dan nog eens een keertje zijn festival te laten doorgaan ter zijner nagedachtenis?

Zo gezegd, zo gedaan: enkele artiesten die de vorige edities reeds van de partij waren werden aangevuld met enkele nieuwe namen, geheel naar de smaak van Ward. Want dat was Black Easter: Wards festival, dat geheel opgebouwd was uit artiesten waarvan hij vond dat ze hier in België een podium verdienden. Zo liet hij het Belgische publiek in het verleden reeds kennismaken met Evi Vine, Jo Quail, Grausame Töchter en Schneewittchen: artiesten die tot dan voor velen onbekende namen waren.

Deze zaterdag wordt in katholieke kringen ook wel Stille Zaterdag genoemd. Opener Your Life On Hold zijn duidelijk ketters van het zuiverste soort want het woord “stil” staat niet in hun vocabularium. Dit zestal brengt immers zeer potige gothic rock en dit op het gerespecteerde Solar Lodge label. Zanger John Wolf, het bekt internationaal beter dan Jan Dewulf, kennen we natuurlijk van Mildreda. Na twintig jaar in de weer te zijn met het draaien aan knopjes om elektronische klanken te produceren vond hij het tijd voor wat anders. Een carrièreswitch met succes zo bleek, want Your Life On Hold werd meteen met lovende kritieken opgepikt. Zelf noemen ze hun stijl post-goth, doch wij hoorden vooral onversneden gothic rock met een frisse nasmaak. Onvermijdelijk maakten we de vergelijking met The Sisters Of Mercy, Fields Of The Nephilim en Love Like Blood en vroegen ons meteen af waarom je nog (te) veel geld zou uitgeven aan het zoveelste teleurstellende concert van bijvoorbeeld The Sisters Of Mercy, als blijkt dat de toekomst van het gothic rock met een band als Your Life On Hold levendig gehouden wordt. De fun en de hits?, om even de slogan van de ter ziele gegane hitzender Radio Donna aan te halen? De fun was bij Your Life On Hold zeker van de partij, wat de hits betreft vermoeden we dat dit slechts een kwestie van tijd zal zijn, want aan sterk materiaal geen gebrek.

U weet het ondertussen wel: Dark Entries viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. Een van de groepen die onlosmakelijk met ons magazine verbonden is, is The Breath Of Life. Ook zij vieren dit jaar een mijlpaal, al staan er bij hen nog vijf jaartjes meer op de teller. The Breath Of Life is een van die groepen die we reeds meermaals aan het werk zagen, en die ons ook nog nooit teleurgesteld hebben. Het was vanavond niet anders. Een mooi uitgebalanceerde set die klassiekers en nieuw werk bevatte, toonde het publiek dat de band rond de charismatische zangeres Isabel Dekeyser met recht en reden tot de top van de vaderlandse gothic blijft behoren. Daar waar Your Life On Hold koos voor door spierballen aangedreven power songs, daar ligt de nadruk bij The Breath Of Life nog steeds op de kenmerkende stem van Isabel, die zweeft tussen engel- en spookachtig en natuurlijk de vioolpartijen van Giovanni Bortolin. In het nieuwe werk laat men steeds meer stevige beats toe, die deze geoliede machine van nog iets meer vaseline voorzien. Wederom een fijn weerzien met hitjes als ‘Noamina’ en het aan Ward opgedragen ‘Falling Drops’ en natuurlijk mocht ook ‘Nasty Cloud’ niet ontbreken. Een van die nummers die, mochten we een overzichtscompilatie van 25 jaar Dark Entries samenstellen, ontegensprekelijk op de tracklist zou prijken.

De passage van Evi Vine, drie jaar geleden op Black Easter, stond bij menig bezoeker nog in het geheugen gegrift. Toen had ze net haar tweede album Give Your Heart To The Hawks uit, dit jaar mocht ze haar nieuwe (en in mijn oren nog betere) BLACK//LIGHT//WHITE//DARK komen voorstellen. Evi beschikt over de zogenaamd ‘juiste vrienden’: ten tijde van haar vorige langspeler kwamen we te weten dat Wayne Hussey grote fan was van Vine, en op haar nieuwe plaat kreeg ze hulp van Simon Gallup (The Cure) en Peter Yates (Fields Of The Nephilim). Ook was ze in het verleden te horen bij gothic supergroep The Eden House (net zoals de eveneens vanavond op het toneel verschijnende Monica Richards). We hoorden nu al drie optredens die telkens onder de gothic noemer vallen, en net zoveel totaal verschillende benaderingen. Een eentonig genre? Absoluut niet dus! Maar met alle respect stellen we dat Evi Vine bewees dat ze de “zwarte” podia met gemak kan overstijgen en een veel ruimer publiek kan aanspreken. Hoewel het jaar nog niet halfweg is, maakt BLACK//LIGHT//WHITE//DARK reeds een serieuze kans op de titel plaat van het jaar, en ook haar passage op Black Easter zal moeiteloos zijn weg naar ons eindejaarslijstje vinden. Evi klinkt even getormenteerd als Beth Gibbons (Portishead) en Chelsea Wolfe samen, reken hierbij nog eens gitzwarte, trage doom-gitaren die het perfecte klankbord hierbij vormen en het plaatje is wat ons betreft compleet. Zeer aangrijpend was ook de elektronische instrumental drijvend op een hartslagritme alwaar Evi een spoken word boven poneerde die handelde over de pijn die we ervaren in het alledaagse leven. Denk hierbij ook aan de mensen die er niet meer zijn, refereerde ze niet voor de eerste maal in haar set naar Ward. Ontroering in het kwadraat.

“You must leave in kindness”, en dat nam Evi letterlijk want na ieder nummer werd het publiek uitvoerig bedankt. Indrukwekkend hoe deze frêle, ietwat verlegen dame samen met haar band een zodanig explosieve indruk naliet dat we ruim na afloop nog stonden na te daveren.

Toch dienden we onze geest snel in te stellen op een tweede persoonlijke favoriet die vanavond zou optreden. Toen bekend werd gemaakt dat een nieuwe editie van Black Easter zou plaatsvinden en men mij ook om een paar tips vroeg moest ik niet lang twijfelen om, de smaak van Ward indachtig, naast Daemonia Nymphe (al lang op Wards verlanglijstje, maar daarover morgen meer) het duo Hackedepicciotto naar voren te schuiven.

Toch wel een puike prestatie dat men deze globetrotters met een vuistdik muzikaal parcours zo ver kreeg om de affiche aan te vullen. Alexander Hacke kennen we natuurlijk vooral als bassist bij Einstürzende Neubauten, levensgezellin Danielle De Picciotto was actief bij Space Cowboys en was een van de medeoprichters van de Love Parade. Enkele jaren geleden gaven ze hun woonst in Berlijn op en sindsdien trekken ze de wereld rond, constant tourend. Dat deze wereldse invloeden hun weg vinden in hun muziek mag dan ook niet verbazen. Naast gitaar (Hacke) en viool (De Picciotto) komen hierbij ook nog minder gebruikelijke instrumenten zoals autoharp en hurdy gurdy kijken, en geeft Alexander ook een sterk staaltje keelzang ten berde. Een zangstijl die hij eerder per toeval ontwikkelde, zoals u reeds kon lezen in het interview dat ik met het koppel had. De nadruk van het optreden lag op hun meest recente (en ijzersterke) album Menetekel, al was ‘Awake’ een fijne keuze uit het album Perseverantia (2016). Het was heerlijk wegdromen bij deze langgerekte nummers die een avant-garde afslag namen van het vanavond heersende gothic pad. Sta ons toe nog even te benadrukken dat we deze bonte stijlenmix nu net het mooie vinden aan een festival als Black Easter. Het was leuk om zien dat Alexander Hacke zich ten volle kon uitleven. Iets wat we bij de Neubauten eerlijk gezegd, zeker in vergelijking met de beginjaren, graag terug wat meer zouden zien/horen.

Afsluiten deed het koppel toepasselijk met ‘Prophecy’, een van de vele hoogtepunten uit Menetekel en waarbij het Bijbelse verhaal over de Zondeval van naderbij bekeken wordt.

Een optreden dat alle verwachtingen (en die waren metershoog gespannen) perfect inloste.

Wat we helaas niet kunnen zeggen over de passage van Monica Richards. Ze liet zich voor de gelegenheid vergezellen van Anthony Jones, die actief is bij Monastic en onder deze naam covers bracht van Suicide Commando en L’Âme Immortelle. Hoewel de man talrijke positieve reacties mocht ontvangen om diens stemgeluid, had hij wat ons betreft gerust thuis mogen blijven. Tijdens de vorige editie van Black Easter moest la Richards om gezondheidsredenen helaas verstek geven, we waren dan ook maar wat blij dat ze in volle glorie terug op het podium te bewonderen viel. Eerlijk is immers eerlijk: de stem van “The Muse” daar draaide het voor ons natuurlijk om, en daar was weinig op aan te merken. Dat zij van de twee hier de publiekstrekker is, daar moeten we immers niet flauw over doen. Monica besefte dit ook maar al te goed, lijkt ons, wanneer ze even van het podium stapt om ook Anthony zijn moment de gloire te gunnen. Muzikaal lag de nadruk op het elektronische, de twee jonkies op gitaar en bas ten spijt. Voor deze speciale samenwerking werden zowel solo nummers van Monica als van Anthony, maar ook oude Faith And The Muse nummers samengevoegd om tot een geheel nieuw resultaat gekneed te worden. Ook maakte het tweetal reeds samen een EP, en kent deze samenwerking zijn weerklank in een nog te verschijnen album. Het was leuk Monica Richards nog eens terug te zien, al vonden we de uitvoeringen vanavond net ietsje te gewoontjes. Het kan ook aijn dat we vanavond, zoals u kon lezen, reeds zodanig verwend zijn geweest, dat onze lat net ietsje te hoog geschoven werd. Dat we niet alleen deze mening waren toegedaan, bleek ook uit de wel zeer gemengde reacties van het publiek achteraf, waarvan een deel ons volmondig gelijk gaf terwijl het andere deel het duidelijk oneens met ons was.

De Nederlanders van Clan Of Xymox vormden de terechte afsluiter van deze eerste dag Black Easter. Om de cirkel rond te maken citeren we ook hier weer de slogan “de fun, de hits”, die ook hier beiden present tekenden. Hoewel een deel van het publiek na het optreden van Monica Richards reeds huis- of hotelwaarts keerde, kon het handjevol overblijvers hun hart ophalen aan tijdloze klassiekers als ‘Louise’, ‘Jasmine And Rose’, ‘A Day’ en een van Xymox’ allereerste nummers ‘Going Round’. Te oordelen aan de bewegingen die deze deuntjes bij het nog aanwezige publiek teweeg brachten leerden ons dat er nog lang geen sleet zit op deze darkwavers. Zelf zaten we echter al in ons hoofd met morgen, en het blije weerzien met de fantastische Jo Quail en Daemonia Nymphe.

De Nederlanders hadden er zelf duidelijk zin in, er kon zowaar nu en dan een grapje af bij Ronny Moorings, die (was het ironie?) het publiek toesprak als was het een tot de nok gevulde zaal. Want laat ons eerlijk zijn, de opkomst kon stukken beter. Vandaag heeft u geen excuses meer dat u paaseieren moet verstoppen, en dus rekenen we massaal op uw opkomst tijdens de tweede dag van dit zeer fijne festival.

Foto's: 1.Clan Of Xymox / 2.Monica Richards & Anthony Jones / 3.Hackedepicciotto / 4.Evi Vine / 5.The Breath Of Life door Luc Luyten.

Black Easter

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Venin Carmin - Constant Depression

Na hun debuut “Glam Is Gone” dat door de gespecialiseerde pers met jubel werd ontvangen doet het trio met “Constant Depression” een gooi naar nog meer vergankelijke, aardse roem. Het trio Luna, Valentine en Fancois gooien met eigenzinnige cold wave en post punk riedels die vooral opvallen omdat de vocalen door de dames ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Inconsistent Jukebox - Gig Economy

Barry Snaith is niet voor één gat (lees genre) te vangen. Daartoe draait deze multi-instrumentalist al veel te lang mee. Als de ene helft van M1nk dat hij samen bestiert met Erica Bach bracht hij vorig jaar “em one one kay” (M1nk) uit dat hier bij Dark Entries op handgeklap werd onthaald, lees hier de review. Barry ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Lord Of The Lost goes classic met 'Swan Songs III'

Lord Of The Lost houdt niet van stilstand. In 2018 hadden ze nog een megasucces met 'Thornstar', een ambitieuze conceptplaat over de ondergang van de Pangeanen, een uitgestorven beschaving uit de oudheid. Hun nieuwe plaat heet 'Swan Songs III', en is dus het vervolg in de rij van de 'Swan Songs'-platen die Lord Of The ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Wave Invasion Online Festival (Palais Ideal, Alpahmay, Xtort...)

Wave Invasion is een bijzonder interessante organisatie. Opgericht vanuit Nederland als een bundeling van wavegroepen die samenspannen om concerten te organiseren en te spelen, telt de organisatie intussen ook al aardig wat Belgische groepen. Vanavond, zondag 31 mei, en niet toevallig omdat het eigenlijk Wave-Gotik-Treffen had moeten zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : 'WILMA determined protector' van Struggler is uit

Struggler maakt al sinds 1979 koude golven. Vanuit de beruchte Hamontse scene en meer bepaald café De Kwiet, waar ook De Brassers onheil veroorzaakten, heeft de groep rond René Hulsbosch Vlaanderen veroverd. De vroege jaren 80 zagen de singles 'Night Fever' en 'Wanted' verschijnen, maar vooral de plaat 'It ...

lees meer...
NIEUWS 30/05/2020 : Alternatieven voor WGT: Dark Stream Festival, online optreden Lacrimosa en goth-documentaire MDR

Het Wave-Gotik-Treffen gaat niet door, maar voor de fans zijn er toch wat zaken opgezet om vanuit hun kot het gevoel te hebben dat ze hieraan deelnemen. Veel groepen nemen deel aan het Dark Stream Festival, dat vanuit de Moritzbastei in Leizig uitgezonden wordt, en vandaag en morgen nog een hoop optredens, lezingen en meer gratis aanbieden. Lacrimosa, ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Pray For Sound - Waves

Deze post-rock band uit Boston brengt hun vierde full-length studio album “Waves” uit in partnerschap met de labels A Thousand Arms, Dunk! Records, en Post. Recordings. Ze noemen het hun meest ambitieuze productie tot op heden. “Waves” (9 tracks, 42 minuten) is de opvolger van “Monophonic” (2012), “Dreamer” ...

lees meer...
CD BESPREKING : Alone In My Room - Alone In My Room

Een lp, 10 nummers en ook weer geen lp, want een speelduur van nauwelijks meer dan 26 minuten. Meer nog, deze Alone In My Room is een nieuwkomer en deze titelloze ep (laat ik het dan zo maar noemen) is het debuut voor deze heren uit Fresno (USA). En wat voor één. Dank u Oraculo. Dit is authentieke cold wave, claustrofobisch ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sydney Valette - Brothers ep (vinyl)

Dit één man project werd reeds in 2009 opgericht en lijkt nu eindelijk toch her en der wat populariteit te vergaren. Terecht. Ook ik was al eerder onder de indruk van de muziekjes van deze Parijzenaar. Muziekjes die zowel pittig dansbaar als dromerig melancholisch door de boxen waaien. Deze ep, slechts 200 exemplaren lijkt ...

lees meer...
NIEUWS 28/05/2020 : Nytt Land covert 'Ohne Dich' van Rammstein

Het is een merkwaardige cover. Nytt Land, het Russische duo dat traditionele folk en dark ambient combineert, neemt een nummer van Rammstein over. Ze doen dit uiteraard op geheel eigen manier. Wie dus wil horen wat Rammstein zou geven als het een folkgroep was geweest, kan maar beter even zijn oren spitsen. De opname is volledig live gemaakt, ...

lees meer...
INTERVIEW : LAIBACH - Toen ze Laibach verboden, zegden we: ‘geweldig, laten we verder gaan’!

Onlangs bracht Laibach een uitgebreide box ‘Laibach Revisited’ uit, een heruitgave van hun titelloze debuutplaat uit 1985, aangevuld met vernieuwde opnames van de nummers en een aantal essays over de rol van Laibach in het Joegoslavië en de Sloveense deelrepubliek in de jaren 80. We hebben Laibach al verschillende keren kunnen ...