casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

402 items

   

Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn)
ScandinaviŽ heerst!
19/11/2018, Dimi Brands
 Bookmark and Share

19/11/2018 : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - ScandinaviŽ heerst!
19/11/2018 : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - ScandinaviŽ heerst!
19/11/2018 : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - ScandinaviŽ heerst!
19/11/2018 : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - ScandinaviŽ heerst!
19/11/2018 : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - ScandinaviŽ heerst!
De laatste editie van Dwaalspoor, het mocht speciaal zijn. Al zullen alle artiesten die doorheen de jaren al hun opwachting mochten maken bij onze Noorderburen (een greep uit het indrukwekkende aanbod: Foresta Di Ferro, Luftwaffe, Der Blauwe Reiter, Jännerwein, Die Weisse Rose,...) beamen dat ze meer dan in de watten gelegd werden.

De eerste die nog eens met het clichébeeld van de gierige Nederlanders komt aanzetten, die kan van ons een boze blik terug verwachten want dat beeld stemt in niets overeen met wat wij ook aan den lijve mochten ondervinden.

Immers, ook voor ondergetekende, die als een van de dj’s geboekt stond voor de afterparty, werd dezelfde luxebehandeling geboden als voor de optredende artiesten. Dit betekende een overnachting op hotel inclusief ontbijt, er was eten voorzien en alsof dit alles nog niet genoeg was, kregen we er nog een geschenkje bovenop.

Het helpt natuurlijk ook een handje als je de organisatie een tijdje kent, en we hen via het geschreven woord op onze website steeds een duwtje in de rug hebben gegeven. Maar toch blijven we er van overtuigd dat er weinig organisaties zijn die hun artiesten zo hard verwennen als ze dat bij Dwaalspoor doen.

Na ingecheckt te hebben in het hotel (waarbij we daarenboven -indien we dit zouden willen, of de kater het zou toelaten, vul zelf maar in- ‘s anderdaags gratis naar het aanpalende vogelpark Avifauna konden) begaven we ons naar Stichting Max, de naam van de zaal waar Dwaalspoor dit jaar zijn tenten had opgeslagen.

De voorkant van het gebouw had de aanblik van een discotheek maar eenmaal binnen waanden we ons toch eerder in een typisch jeugdhuis. Wat dit etablissement uiteindelijk ook bleek te zijn.

Maar eenmaal de deuren van de zaal geopend kregen we ineens weer de discotheek flashback toen we de imposante lichtinstallatie zagen hangen, maar de metershoge banners met daarop runentekens Algiz en Wynn maakten aan verdere associaties in deze richting een eind. We hoopten wel nog dat de gigantische discobal tegen het plafond vanavond niet op iemands hoofd zou donderen.

Aangekomen legde Coph Nia de laatste hand aan de soundcheck. Na een begroeting vroeg ik Aldenon of hij nerveus was. Zijn repliek “Nervous? Me?.... Never!”, luidde met zo’n bittere ernst dat we hem meteen op zijn woord geloofden.

Na nog wat begroetingen her en der, was het tijd voor een laatste soundcheck voor de Noren van Dødsmaskin. Ook door hen werden we zeer hartelijk begroet, en kregen we nog wat woordjes van dank voor zowel het interview als de reviews die ik van hen deed.

Niet veel later voorzorg de plaatselijke koerierdienst ons van Chinees krachtvoer, waarbij ook aan ons vegans gedacht werd. Ik zei het al, alles was tot in de puntjes in orde.

Na nog wat decoratiewerk en het vullen van de vele snoep-, chips-, pepernoten- en dropkommetjes, natuurlijk waren ook de befaamde Luftwaffels weer van de partij, was Dwaalspoor er helemaal klaar voor de eerste bezoekers te verwelkomen.

Onder deze bezoekers traditiegetrouw heel wat Duitsers, al was het aandeel Nederlanders wat dat betreft wel evenredig, schatten we.

De Belgen blonken maar weer eens uit in afwezigheid, wij zullen wel moeite doen om evenementen als deze te promoten...

Aangezien het gros van het publiek mooi op tijd aanwezig was, dachten we dat velen net als ons erg nieuwsgierig waren naar het eerste optreden van Dødsmaskin buiten hun eigen Noorse landsgrenzen.

De soundcheck die onze avondmaaltijd mocht begeleiden, was misschien niet bepaald spijsverteringsbevorderend, onze oren konden dit voorsmaakje alvast smaken!

Het duo trapte af met een alles verpulverende drone die meteen de aandacht van het publiek wist vast te grijpen. Olievaten werden bewerkt met kettingen, trommelstokken, hamers tot zelfs een vijl. Teringherrie hoor ik u denken. Absoluut, maar toch tot een tot de verbazing sprekend verteerbaar geheel gesmeed. Een kunstje dat ons niet zo simpel lijkt als het gemak waarmee het hier tentoongespreid werd.

Niet alleen op plaat dus, want zoals u hier al kon lezen zijn de drie reeds verschenen Dødsmaskinplaten schoten in de roos, maar ook live weten deze Noren een fantastische set neer te poten. Samenvattend kunnen we zeggen dat we hier een zeer boeiende kruising tussen Test Dept. en Brighter Death Now te horen kregen die absoluut naar meer smaakte. Laat dit eerste optreden dan ook een aanloop naar een zeer succesvolle carrière zijn, met onze zegen!

Als opwarmertje voor Coph Nia hoorden we een vrouwenstem die ademhalingsoefeningen reciteerde. Het feit dat Aldenon van zenuwen totaal geen last heeft werd bekrachtigd door het feit dat hij ondertussen in alle rust vlak naast het podium stond vooraleer het te betreden. Misschien dat het net deze ademhalingsoefeningen zijn die hem die innerlijke rust bezorgen, we zijn het hem achteraf vergeten te vragen.

De verwachtingen waren hooggespannen, want Coph Nia staat bekend als een van de beste live artiesten uit de legendarische Cold Meat Industry stal.

Vorig jaar trad hij na lange afwezigheid nog eens op tijdens het feestje ter ere van de 30ste verjaardag van het Zweedse label en werd daar door de aanwezigen unaniem gezien als een van de absolute hoogtepunten.

De kans dat je Aldenon live aan het werk ziet is ook klein zoals u kon lezen in het interview dat we met hem hadden, dus we waren maar wat blij dat Dwaalspoor deze muzikale legende (die voor ondergetekende een van de eerste kennismakingen met CMI was) nog eens een podium gaf.

Visueel mag Aldenon met zijn blauwe hanenkam er het uitzicht niet meteen van hebben, maar eens hij zijn diepe stem door de zaal laat galmen in combinatie met zijn charisma zien we de hogepriester voor ons zoals we hem ons voorstellen wanneer we zijn platen beluisteren.

Zijn hoogmis opende met ‘Lord Of The Air’, waarbij de percussie van kompaan Linus zoals zo vaak in dit genre live een absolute meerwaarde vormde.

Een snedige versie van The Leather Nuns ‘Prime Mover’ was een eerste cover, snel opgevolgd door Coph Nia’s versie van ‘Stigmata Martyr’. Niet alleen op plaat maar ook live kregen we van dit nummer een versie die zodanig de stuipen op het lijf jaagt dat het origineel van “gothfathers” Bauhaus maar een heel mager beestje lijkt in vergelijking.

Het gros van de set was gebaseerd op het tweede Coph Nia album Shape Shifter. Verbaast het u nog dat deze plaat onlangs nog een Oud Goud behandeling kreeg op Dark Entries?

Hoewel we graag ook wat nummers uit het fantastische debuut That Which Remains hadden gehoord kunnen we niet zeggen dat we op onze honger moesten blijven zitten.

Zeker niet als het fantastische ‘The Gnostic Anthem’ en ‘To Fix The Shadow’ ons door CMI vervulde hart sneller doen slaan en we alleen maar kunnen vaststellen dat deze show het ene muzikale hoogtepunt na het andere aan elkaar weet te rijgen.

De enkeling die nog niet compleet omver geblazen was, moest op het einde na het wederom fantastische ‘Holy War’ alsnog door de knieën.

“Ik word er niet jonger op, dit nummer kost meer en meer moeite”, wilde Aldenon niet gespeend van enig leedvermaak nog kwijt over deze klassieker die de kers op een reeds rijkelijk gevulde taart vormde. Een dikke pluim ook voor de man achter het geluid, want van de editie van vorig jaar herinnerden we ons dat niet iedere geluidsman even bekwaam is.

Hierna volgde nog een leuke afterparty met heerlijke Dwaalspoor klassiekers waarbij onze Duitse vrienden weer zorgden voor een flinke drankomzet tot finaal het doek viel. "Festivals ends as festivals must", mijn keuze om 'Rose Clouds Of Holocaust' van Death In June op de draaitafel te leggen was omwille van dit zinnetje wel op zijn plaats.

Enkele uren later moesten we al uit de veren om nog van het ontbijt te genieten, in een hotel alwaar heel wat neofolkers hun toevlucht hadden gevonden (zo kwamen onze vrienden van Stein te laat voor het ontbijt, maar konden ze hun zware kater gelukkig nog wegspoelen met een sloot sterke koffie). Maar al snel bleek dat het niet alleen het slaaptekort was waardoor we vandaag gebukt gingen onder een zwaar gemoed. Alles komt terug, zegt men, dus wie weet ook Dwaalspoor... Ooit?

Foto's: 1 & 2: Dødsmaskin, 3-5: Coph Nia (door Clark Ashton Smith)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Hula - Cut From Inside

De grauwheid van een stad bepaalt mee de belangrijkheid voor de muziekindustrie. Om deze stelling te verdedigen wijzen we op het aandeel van industriesteden en de verhouding van belangrijke bands die in deze setting gevormd werden. In betrekking hierop wijzen we graag naar het Britse Sheffield, een stad van onschatbare waarde in zeer uiteenlopende ...

lees meer...
CD BESPREKING : Konstruktivist - Last Moments Of 1923

Konstruktivists (oorspronkelijke naam, op latere releases zoals ook hier verschijnt de naam ook zonder de laatste s) werd gevormd door Glenn Michael Wallis in 1982, uit de as van Heute (een door krautrock geïnspireerd trio die naast elektronica ook gebruik maakte van conventionele gitaren en bas). In deze periode, de late jaren 70/vroege ...

lees meer...
CD BESPREKING : …tant Donnťs - La Vue

De broers Marc en Eric Hurtado, die samen het experimentele industrial duo Étant Donnés vormen, kent u als fervent aanhanger van de underground uiteraard. Indien niet, hoog tijd om daar verandering in te brengen, want qua invloed kan je moeilijk om deze twee Fransen van Marokkaanse afkomst heen. Étant Donnés ...

lees meer...
INTERVIEW : JO QUAIL - Ik denk dat ik een beetje moeilijk te categoriseren ben.

Tijdens de tweede editie van Black Easter, in 2016, waren we met verstomming geslagen na het concert van Jo Quail. Enkel met haar cello (en een ingenieus looping-systeem) wist ze de zaal in te palmen en aardig wat nieuwe zieltjes te winnen. Organisator Ward De Prins had een goede band met de Londense, en zag er niet tegen op reisjes te maken ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Even uw aandacht voor Creux Lies

Nooit van gehoord? Zonde. Ik vertoef tegenwoordig virtueel vaak in Amerika, makkelijk zat want geen visum nodig. Dat Trump daar mee verantwoordelijk is voor tientallen post punk bandjes die uit de onderbuik van een vertwijfelde en gespleten Amerikaanse samenleving de kop op steken, wel daar ben ik de man dankbaar voor. Laat dat dan ook het ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Hoe zou het nog zijn met... Mephisto Walz?

Mephisto Walz is een legende, tenminste voor zij die in de jaren 80 een boon hadden voor de death rock en gothic rock en in het bijzonder de Christian Death familie op de voet volgden. In Europa is er nog nauwelijks iets te horen over en van deze groep rond ex-Christian Death lid Bari Bari, al had de groep in de tweede helft van de jaren 80 ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Eindelijk; The Rope met album naar Europa!

Het is alweer van 2011 geleden toen ik bij Dark Entries meer dan aangenaam werd verrast door de titelloze ep van het Amerikaanse The Rope. Een ep die als een rariteit mag beschouwd in Europa. De review van dit bijzonder fijne schijfje leest u hier. Ik deelde zomaar even een 9 uit! Het vervolg “Water Rising” vond in eeste instantie ...

lees meer...
CD BESPREKING : ōyvind Torvund - The Exotica Album

Albums van het Noorse label Hubro staan meestal voor avontuurlijke experimentele jazz albums die in de praktijk vaak veel meer hebben van post rock of van pure avant garde van hoog niveau. Meestal laat ik ze aan collega Paul Van de Gehuchte omdat het soms toch niet 100% mijn genre is en omdat ik weet dat ze hem beter liggen, getuige de hoge ...

lees meer...
CD BESPREKING : Blutengel - Un:Gott

Bacchus en Dionysus. Bhrama en Ostara. Ze zijn er aan voor de moeite. Goden die een eigen leven gingen leiden in de mythologie maar geen bestaansreden hadden of nog hebben. Ten hemel gedragen door het atheïsme. God bestaat niet, of het moet de Un:Gott zijn, de thematiek die Chris Pohl verkondigt op het nieuwe album van Blutengel. Het ...

lees meer...
INTERVIEW : Wave Tension, de passie van Marc Frijns - Voor mij is een digitale release een bijproduct van een fysieke vinyl of cassette release.

Er zijn kwatongen die beweren dat de muziekbusiness dood is, anderzijds blijven de nieuwe groepjes bij Dark Entries binnen druppelen en blijven vooral underground labels, die nog worden opgericht uit liefde voor muziek, uit de grond schieten. Is deze dood dan wel zo definitief? Of is er nog hoop na de bombarderie van klaagzangen en negativiteit. ...

lees meer...
NIEUWS 12/03/2019 : Rosetta Stone is terug!!

Wie? Foei. Luierman! Rosetta Stone, weet u wel, was in de jaren 90 één van de meest vooraanstaande Britse gothic rock bands met een sound even gulzig als een eenzaam spookhuis dat zijn duivels ontbindt. Het resulteerde vanaf 1991 in meerdere hits, denk maar aan “Witch”, "Reason", “Adrenaline”, ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten