casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

425 items

   

M'era Luna 2018 - Dag 1 - 11 augustus - Hildesheim
Dunkelheit für die Seele
15/08/2018, Danny Quetin
 Bookmark and Share

15/08/2018 : M'era Luna 2018 - Dag 1 - 11 augustus - Hildesheim - Dunkelheit für die Seele
Het is een organisatie als FKP Scorpio gegeven om ieder jaar weer te slagen in de omvorming van vliegveld naar heus dorp. Een dorp waar de tijdelijke bewoners zich weten te manifesteren en verzamelen in een eigen gecreëerde wereld. Een dorp waar ieder individu zijn eigen burgemeester is op persoonlijke creatieve wijze. Jawel, een dorp waarin 3 podia zich weten te omringen door een Gothic Fashion Town (in een grote tent), lezingen, de Academy, de Gothic Fashion Show, de Disco op vrijdagavond in een aparte hangar. De Middeleeuwse markt in moderne tijden, shopping-standjes en uiteraard de Mainstage en de Hangarstage. Het tijdelijke dorp heet M’era Luna en opende zijn duivelse poorten dit jaar op 11 en 12 augustus in het Duitse Hildesheim-Drispenstedt. Dit is het relaas van M’era Luna 2018 dag 1.

ZATERDAG 11 AUGUSTUS 2018 – MAINSTAGE

M’era Luna is het type festival dat nog groeiende bands een kans weet te geven door middel van een wedstrijd waarbij de winnaar op de eerste dag het hoofdpodium mag openen. Voor 2018 ging de gouden plak hiervoor naar Cyborg. 4 Hamburgers wiens haren lang genoeg zijn om te headbangen op wat ze zelf noemen Science-Fiction-Metal. Metaal uit de toekomst in tegenwoordige tijden. Waarbij ze slechts met 3 nummers hun ding konden doen. Beginnend met hun meest gekende ‘Stahl und Fleisch’. Star Trek meets stalen gitaren.

Terug naar het nu, waar aardbewoners zichzelf zijn met Erdling on stage. Dark-Rock uit de streek waar de Bavaria wordt gebrouwen, en met een voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Dämon’. Erdling deed zijn uiterste best om het publiek op gang te trekken en slaagde daar als vanzelf in. ‘Mein Element’ als opening fungeerde ook als het in element zijn voor zij die voor het podium stonden. Een band als Erdling klinkt rauw maar met een hoog meezingbaar-gehalte. ‘Blitz und Donner’ met het kaliber van een stevige donderslag, de nieuwe single ‘Wieso Weshalb Warum’ en zeker ook ‘Tieftaucher’. Erdling pakte zijn aardbewoners in.

Momenteel bezig aan hun afscheidstoernee die een einde zal kennen in september 2019. Merciful Nuns nog voor een allerlaatste keer op M’era Luna. In goede vorm al duurde het wat tot aan ‘Karma Inn’ voor de vonk echt oversloeg. De leefwereld van de Aeons waarbij ze hun occultisme voortaan in een andere dimensie mogen zegevieren. Het concept van de mythologie kent zijn eindstation. Ergens hier ver vandaan. In een andere wereld. Jammer.

Sven Friedrich is al langer geen onbekende meer, zelfs tot buiten zijn geboorteland. Denk daarbij vooral aan zijn Dreadful Shadows en zeker ook Solar Fake. Om wat afstand te nemen van zijn elektronica heeft hij ook zijn alternatieve rock-band Zeraphine. Uiteraard ginder nog steeds op handen gedragen, maar in rock-gedaante tijdens M’era Luna niet altijd even stemvast. Muzikaal met Zeraphine ook niet van buitengewone proporties. Te toegankelijk, te doorsnee.

Het ontbinden der duivels. Wat ooit begon als een alternatieve rockband evolueerde in de tijd der jaren tot een Medieval-Industrial-Rockband. Tanzwut zorgde daarmee voor een eerste feestje. De crossover van prehistorische doedelzak met indus-rock zorgde voor de perfecte samenzang. Zaterdag de elfde werd voor even vrijdag de dertiende. Waar handen zwaaien en het portaal van de hel zich openbaarde. Het Nieuwe Testament herschreven, waar water durft veranderen in bloed.

Nog meer Hamburgers, maar ditmaal overgoten met een wel heel pakkende saus. Lord Of The Lost was er twee jaar geleden met een strijkersensemble. Dit jaar in geheel eigen gedaante, denk dan aan sterke Dark Metal waar het stemgeluid durft evolueren van loepzuiver tot diep keelgeluid. Maar met een slagkracht die kan tellen. Chris Harms als frontman is dan ook publiekslieveling in Hildesheim. Energie die durft afwisselen met ingetogenheid. Lord Of The Lost is zo het type band dat vooral live geen tegenstand biedt. En met een gigantische uitvoering van ‘Six Feet Underground’. Men hoorde het tot in Keulen donderen.

Rock and Roll in zijn puurste vorm. Vampiers overgewaaid uit Finland. The 69 Eyes klonken strak met gitaren die van The Fields Of The Nephilim konden zijn. Al hoeven zij hun ogen niet te richten op wat anderen doen, zij hebben nog steeds hun eigen identiteit, opgebouwd doorheen talrijke jaren. Snedig als een scheermesje dat pas uit de verpakking komt, doeltreffend alsof het WK 2018 nog gaande was. Rechttoe-Rechtaan. Maar wel sterk. Zeer sterk.

Apoptygma Berzerk mag ondertussen 25 kaarsjes uitblazen. Met een anciënniteit die evolueerde van dansbare elektro tot veredelde dark pop. Live op M’era Luna vooral ingepakt met het lint van de dansbaarheid. ‘Love Never Dies’ mocht al direct openen, inclusief het ondertussen verboden ‘Carmina Burana’. Lichtjes herwerkt maar nog steeds herkenbaar. Maar met vooral ook een hoogtepunt voor ‘Non Stop Violence’ als meezingmoment. Fans van het eerste uur willen APOP terug naar zijn roots brengen, wie zijn wij om het tegendeel te bewijzen. Het lijkt er op dat ze het zelf ook zo begrepen hebben, want bij M’era Luna zorgde vooral de dansbaarheid voor de hoofdmoot. Hetgeen zijn uitwerking dan ook wel had.

Donald Trump en vooral de (Amerikaanse) politiek in het algemeen door de mangel halen. Het is vooral niets nieuw voor wat Al Jourgensen met zijn Ministry tegenwoordig doet. Decibeloverschrijdende antipolitiek waarbij dan ook vooral gepuurd werd uit hun AmeriKKKant-album. Waarbij ‘Twilight Zone’ inclusief beelden uit de bijbehorende clip zorgden voor de opstart. ‘Wargasm’ als soundtrack voor het einde der tijden. Kwaad, agressief en gemeend. Het nooit gestopte fascisme mag dan ook al reden genoeg zijn om muzikale agressiviteit op los te laten. Industrial-Metal met inhoud en samples, al durven criticasters er anders over denken. Ministry stak zijn middelvinger uit naar deze figuren, en naar alles wat maar enigszins naar rechts durft te neigen. Relevant ? Potverdikke ja.

Een mens durft zich wel eens af te vragen of een band als In Extremo het ondertussen nog niet beu is om steeds maar weer aan te komen draven met hun ‘Feuertaufe’. Het zat dan wel verrassend vroeg in de set, maar mist nog steeds zijn uitwerking niet. Vlammenwerpers als onderdeel van feestje nummer twee. Het is al langer geen geheim meer. In Extremo live brengt niet alleen ontploffingen richting podium maar zeker ook met het publiek. En dat was talrijk. Puffend, zwetend, dansend, springend. Quid Pro Quo zonder ophouden. Zelfs al is het een band in eigen moederstaal, ook het buitenland zwicht tegenwoordig voor deze Medieval-Metal. Immer wenn die Sonne untergeht en In Extremo is in de buurt, verwacht je dan maar aan een volksfeest. Ook nu weer.

Het hoofdpodium voor dag 1 mocht afgesloten worden met The Prodigy. Moet het nog gezegd worden dat dit gepaard gaat met een energiereep zonder vervaldatum. Natuurlijk teren ze op oude successen, waaronder ‘Voodoo People’ of ‘Breathe’ of ‘Firestarter’. The Bitch Upsmacken hoort nu eenmaal met datgene wat ze al jarenlang uitdragen. Energie, agressie zonder weerga. Zonder noodrem. Zij die hen al vaker live hebben mogen aanschouwen vinden het wel genoeg geweest. Op het vliegveld van Hildesheim reikte hun uitdaging nog steeds en wel tot ver buiten de festivalweide. Tinnitus was ook voor jullie het gevolg.

ZATERDAG 11 AUGUSTUS 2018 – HANGARSTAGE

Het is vooral in de Hangar van M’era Luna dat je wel eens toffe dingen kan ontdekken. Ook dat is iets waar de organisatie prat op gaat. Al moeten we wel zeggen dat een band als Whispering Sons voor ons al meer dan redelijk bekend in de oren klinkt. Zij mochten op de eerste dag de Hangarstage openen. Whispering Sons verwacht je doorgaans na het vallen van de zon in een donkere venue, nu moest het in de late voormiddag gebeuren. De Sons speelden in Hildesheim vooral op safe, met weliswaar nieuwe nummers om hun album Image te promoten. Het grote (h)erkenningsapplaus kwam vooral voor dingen uit hun ‘Endless Party’. En laat ook ‘White Noise’ er vlotjes ingaan. Whispering Sons lieten een meer dan degelijke indruk na. En zo kennen we hen. Dat siert hen. Zelfs in de voormiddag.

Dark Elektro uit Dresden, de Gott Maschine Vaterland van Cephalgy klinkt ook plaat behoorlijk aanstekelijk. Synthetische bands die live wat doen vergt doorgaans iets wat al zeker tot dansen moet aanzetten. Er werd wel degelijk gedanst, dat wel. Live bij Cephalgy was het eerder wat trappen in de val van eentonigheid. Meer variatie en finesse op het podium zou het zoveel aangenamer gemaakt hebben.

Sneeuwmannen in de zomer, het kan voor problemen zorgen. Even wat technisch oponthoud voor een toch wel geduldig publiek. De Hangar was al aardig volgelopen en dat dikte alleen maar aan toen Eisfabrik dan toch zijn set kon opstarten. Eisfabrik is, geloof me, echt wel een toffe band. Aanstekelijk, de ode aan de winter als soundtrack voor superieure future-pop. Frisheid geschapen door figuren als Dr. Schnee, Der Frost en °Celcius. Het werkt, zelfs in volle zomertijd.

Mexico zond zijn zonen uit en laat dat geweten zijn. Niks aan te doen, the world ends today. Maar niet vooraleer Rabia Sorda zijn decibels ten gronde liet daveren en net niet de wijzer op de schaal van Richter tilt deed slaan. Rabia Sorda, u weet wel, dat zijproject van Erk Aicrag van Hocico zorgde voor een aanslag op de trommelvliezen. Hard Electro zonder compassie. Zonder mededogen. Maar wel rechtvaardig en gemeend. Gelukkig was de Hangar stevig verankerd in zijn huisvesten.

Das Ich had zijn attributen bij en dan moet er eerst wat gesleuteld worden. Zij moeten dan ook kunnen beschikken over wat bewegingsruimte. De Neue Deutsche Todeskunst is nog niet dood. God dan weer wel. Beperkt in tijd waardoor ze zorgvuldig moesten kiezen wat in hun set te steken. Met uiteraard ‘Die Propheten’ en een sterke uitvoering van ‘Kain & Abel’. Gott ist Tot, verrijzen kan niet meer. ‘Destillat’ werd gemist omdat bisnummers op M’era Luna uit den boze zijn. Desondanks Das Ich in topvorm.

Badend in soberheid, zonder veel tralala. En laat dat ook niet nodig zijn voor een band als Clan Of Xymox. Ronny Moorings haast als oudstrijder in donkere tijden, het voordeel dat hij al jaren meedraagt en daarmee dan ook kon rekenen op een vooral trouw publiek in een overvolle Hangar. Oud en nieuw door elkaar verstrengeld, omdat hij uit meer dan voldoende dingen kan kiezen om in de set te steken. Medaille ook voor de heerlijke uitvoering van een ‘Jasmine And Rose’. We hadden met hun staat van dienst dan ook niet anders verwacht. Tradities mogen soms niet doorbroken worden.

Het minste wat je van een band als Welle:Erdball kan zeggen is dat ze meer dan perfectionistisch zijn. Veel getaffel bij de soundcheck, er zat namelijk te weinig ping pong in zijn delay. De visuals stonden niet symmetrisch opgesteld, de apparatuur moest worden opgesteld volgens eigen normen. Maar laat net dat perfecte ook toonaangevend zijn in het geluid van de synthetische symfonie. De visualisatie van de C-64 als ondertoon waarbij de witte ballonnen zorgden voor de paradox tussen doorgaans een donker gekleed publiek. Wit en zwart gingen nooit zo goed samen als tijdens hun doortocht tijdens M’era Luna 2018. Inpakkend. En hoe.

Het visuele van Nachtmahr beperkt zich eerder tot de hostessen die tot hun identiteit behoren. Industriële techno met Supreme Commander Thomas Rainer aan het roer van eigen vlaggenschip dat zich na 11 jaren niet meer hoeft te bewijzen. Gecamoufleerd tussen beats die durven kraken en kletteren. Hildesheim lustte het, zij het rauw. Al hoopten we dat hun setting zich meer richting nieuwe album zou drijven. Maar ze hebben beloofd dat bij hun volgende concerten in orde te maken. Ooit. Ergens.

Ergens zit de organisatie van M’era Luna best met een probleem. Hoe later op de avond hoe voller de Hangarstage geraakt. Tot proppens toe. Tot eigenlijk wel te klein. Er hangt aan de buitenkant dan wel een scherm waar je alles kan volgen en meeluisteren maar je mist dan wel de vibe die er binnen hangt. Voor In Strict Confidence was dat het geval. Vanop afstand dan maar, bij het vallen van de avond. Het scherm toonde alvast veel bijval, voldoende slagkracht en opwinding. Aan het trillen van de muren van de Hangar te horen moet het binnen ook zeer aangenaam geweest zijn.

Ook de Hangar kende zijn politieke correctheid. London After Midnight is legendarisch, draagt het progressieve van de punk-scene nog in zijn aderen. Liberaal, milieubewust, zich inzettend voor de dieren- en mensenrechten. Veelzijdig in goede zin, en zo ook muzikaal. LAM kent zijn pappenheimers en wist deze met veel verve over te brengen. Een Violent Act Of Beauty, maar nog veel meer dan dat. Hoe doeltreffend kan men een eerste dag van een tweedaags festival afsluiten ? Zelfs al is het binnen de muren van de Hanger. Zelfs dan nog. Waardig !

Website M’era Luna

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Hecker - Inspection II

Een album dat ons geduld danig op de proef heeft gesteld, deze Inspection II van (Florian) Hecker. De man gaat verder met het onderzoeken van computationele technieken voor analyse en hersynthese. Inderdaad, het is weer zo een plaatje... Wanneer men met zulke termen komt aandraven is het voor de goede verstaander vaak al voldoende om te weten ...

lees meer...
CD BESPREKING : Korinthians - Chaos/Control

In 2016 volstonden 5 songs als eerste sublieme kennismaking met het Gentse Korinthians. Verzameld op de in eigen beheer uitgebrachte EP ‘Olympus’. Melodieus, toegankelijk, toegeeflijk aan eigen muzikale opvoeding. Maar volgens eigengereide geestdrift. Nu, 3 jaren later, is het tijd voor het allereerste full-album : Chaos/Control. ...

lees meer...
NIEUWS 11/12/2019 : R.I.P. Bodo Staiger (Rheingold) (27 oktober 1949 – 4 december 2019)

Bodo Staiger is dood. De zanger-gitarist van de Neue Deutsche Welle (NDW) band Rheingold is dinsdag (4 december 2019) overleden, de doodsoorzaak is nog niet bekend. Rheingold schrijft over een plotselinge en onverwachte dood. Met "Dreiklangsdimensionen" had het Duitse new wave trio, naast zanger en gitarist Bodo Staiger nog bestaande ...

lees meer...
CD BESPREKING : Craven Faults - Erratics & Unconformities

Qua sound ergens halverwege de kosmische krautrock van Tangerine Dream (‘Berlin School’) en het minimalisme van Philip Glass (die van onder meer “Koyaanisqatsi”) of Steve Reich vinden we Craven Faults, een Brits project gevestigd in een oude textielfabriek in Yorkshire. Na drie EP’s in de periode 2017-2019, ...

lees meer...
INTERVIEW : De Delvers - Op vrijdag 13 december 2019 live in De Kleine Hedonist, Antwerpen

New wave uit Noeveren (Boom)! Hun korte self titled debuut “De Delvers” (onze review leest u hier), vol korte, gebalde, flitsende Nederlandstalige new wave en postpunk songs verscheen vorig jaar (2018). Op 13 december spelen De Delvers hun laatste concert van dit jaar (2019) in de Kleine Hedonist, Sint-Jacobsmarkt 34, 2000 in Antwerpen! ...

lees meer...
CD BESPREKING : Empusae - Iter In Tenebris

We hebben het er al uitgebreid over gehad: onze vrienden van Consouling Sounds kwamen dit jaar met een zeer prestigieus project aanzetten, waarbij men actief in vraag wil stellen hoe een platenlabel anno 2019 weerstand kan bieden aan het snel veranderende muzikale landschap. Men riep Consouling in Residence in het leven, en voor de eerste ...

lees meer...
CD BESPREKING : Stigmata - Dust, Nothingness And Light

Eerder, vorig jaar, besprak ik reeds “Dark One”, waarbij enig speurwerk mij en u leerde dat deze Stigmata reeds tussen 1989 en 1993 een eerste leven kende en nu vooral het solo project van David Aboucaya betreft. Met deze “Dust, Nothingness And Light” wordt nu een vervolg gepresenteerd, opnieuw in eigen beheer en ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2019 : Kent u Dead Souls Rising nog?

Als u al enige tijd mee gaat in de scene (lees een eeuwigheid) en dus niet zomaar een hipstertje of meelopertje bent dan zegt u deze naam vast nog iets. Dit duo rond Laurent en de feërieke verschijning Alastrelle is, zoals het goeie goths betaamt, weer onder de levenden. Hier bij ons was dit duo live een graag geziene gast, en hun albums ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2019 : Engelsstaub klopt weer op de deur.

Deze groep was ooit relatief populair, een off shoot van Madre Del Vizio, veel meer dark wave en zelfs folk invloeden, licht tribaal en zelfs een beetje heidens. De groep werd vooral populair met de albums “Malleus Mallficarum”(1993) en “Ignis Fatus;Irrlichter”(1994). Nadien waren er nog wel tekenen van leven, zo was ...

lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : R.I.P. Keith Brewer (°1970-+2019)

Keith Brewer, de man achter het geliefde power electronics project Taint is vorige week overleden ten gevolge van een zeer agressieve darmkanker. Door de uitzaaiingen werd zijn doodsvonnis reeds na enkele maanden getekend. Taint was al een tijdje niet meer actief, maar de man uit Texas bracht onder de naam Mania nog muziek uit. Taint ...

lees meer...
FOTO'S : Dässwat - @ C.C. Palethe Pelt, 03/12/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : Zaterdag HerrNia en WÜLF7 op Dark Entries Nights, gratis...

Toegegeven, onze Dark Entries Nights hebben in 2019 nogal een elektronische draai gekregen. We willen andere donkere genres uiteraard niet verwaarlozen, maar we herinneren er graag aan dat België zijn naam gemaakt heeft in de electro, en wie er laatst bij was op het optreden van IC 434 zal ons niet tegenspreken. De laatste Dark Entries ...

lees meer...
FOTO'S : Linea Aspera - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Desperate Journalist - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : WEIHAN - Onze muziek biedt puur escapisme.

Het is een feit dat we niet veel Belgische groepen hebben die actief zijn in het neofolk genre. Dit jaar werd ik dan ook zeer aangenaam verrast door de nieuwkomers van La Merde (die we onmiddellijk ook in onze interviewruimte duwden) en zie, het einde van het jaar heeft nog een verrassing in petto: onze nationale trots in het genre, Weihan, ...