casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

400 items

   

M'era Luna 2018 - Dag 1 - 11 augustus - Hildesheim
Dunkelheit für die Seele
15/08/2018, Danny Quetin
 Bookmark and Share

15/08/2018 : M'era Luna 2018 - Dag 1 - 11 augustus - Hildesheim - Dunkelheit für die Seele
Het is een organisatie als FKP Scorpio gegeven om ieder jaar weer te slagen in de omvorming van vliegveld naar heus dorp. Een dorp waar de tijdelijke bewoners zich weten te manifesteren en verzamelen in een eigen gecreëerde wereld. Een dorp waar ieder individu zijn eigen burgemeester is op persoonlijke creatieve wijze. Jawel, een dorp waarin 3 podia zich weten te omringen door een Gothic Fashion Town (in een grote tent), lezingen, de Academy, de Gothic Fashion Show, de Disco op vrijdagavond in een aparte hangar. De Middeleeuwse markt in moderne tijden, shopping-standjes en uiteraard de Mainstage en de Hangarstage. Het tijdelijke dorp heet M’era Luna en opende zijn duivelse poorten dit jaar op 11 en 12 augustus in het Duitse Hildesheim-Drispenstedt. Dit is het relaas van M’era Luna 2018 dag 1.

ZATERDAG 11 AUGUSTUS 2018 – MAINSTAGE

M’era Luna is het type festival dat nog groeiende bands een kans weet te geven door middel van een wedstrijd waarbij de winnaar op de eerste dag het hoofdpodium mag openen. Voor 2018 ging de gouden plak hiervoor naar Cyborg. 4 Hamburgers wiens haren lang genoeg zijn om te headbangen op wat ze zelf noemen Science-Fiction-Metal. Metaal uit de toekomst in tegenwoordige tijden. Waarbij ze slechts met 3 nummers hun ding konden doen. Beginnend met hun meest gekende ‘Stahl und Fleisch’. Star Trek meets stalen gitaren.

Terug naar het nu, waar aardbewoners zichzelf zijn met Erdling on stage. Dark-Rock uit de streek waar de Bavaria wordt gebrouwen, en met een voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Dämon’. Erdling deed zijn uiterste best om het publiek op gang te trekken en slaagde daar als vanzelf in. ‘Mein Element’ als opening fungeerde ook als het in element zijn voor zij die voor het podium stonden. Een band als Erdling klinkt rauw maar met een hoog meezingbaar-gehalte. ‘Blitz und Donner’ met het kaliber van een stevige donderslag, de nieuwe single ‘Wieso Weshalb Warum’ en zeker ook ‘Tieftaucher’. Erdling pakte zijn aardbewoners in.

Momenteel bezig aan hun afscheidstoernee die een einde zal kennen in september 2019. Merciful Nuns nog voor een allerlaatste keer op M’era Luna. In goede vorm al duurde het wat tot aan ‘Karma Inn’ voor de vonk echt oversloeg. De leefwereld van de Aeons waarbij ze hun occultisme voortaan in een andere dimensie mogen zegevieren. Het concept van de mythologie kent zijn eindstation. Ergens hier ver vandaan. In een andere wereld. Jammer.

Sven Friedrich is al langer geen onbekende meer, zelfs tot buiten zijn geboorteland. Denk daarbij vooral aan zijn Dreadful Shadows en zeker ook Solar Fake. Om wat afstand te nemen van zijn elektronica heeft hij ook zijn alternatieve rock-band Zeraphine. Uiteraard ginder nog steeds op handen gedragen, maar in rock-gedaante tijdens M’era Luna niet altijd even stemvast. Muzikaal met Zeraphine ook niet van buitengewone proporties. Te toegankelijk, te doorsnee.

Het ontbinden der duivels. Wat ooit begon als een alternatieve rockband evolueerde in de tijd der jaren tot een Medieval-Industrial-Rockband. Tanzwut zorgde daarmee voor een eerste feestje. De crossover van prehistorische doedelzak met indus-rock zorgde voor de perfecte samenzang. Zaterdag de elfde werd voor even vrijdag de dertiende. Waar handen zwaaien en het portaal van de hel zich openbaarde. Het Nieuwe Testament herschreven, waar water durft veranderen in bloed.

Nog meer Hamburgers, maar ditmaal overgoten met een wel heel pakkende saus. Lord Of The Lost was er twee jaar geleden met een strijkersensemble. Dit jaar in geheel eigen gedaante, denk dan aan sterke Dark Metal waar het stemgeluid durft evolueren van loepzuiver tot diep keelgeluid. Maar met een slagkracht die kan tellen. Chris Harms als frontman is dan ook publiekslieveling in Hildesheim. Energie die durft afwisselen met ingetogenheid. Lord Of The Lost is zo het type band dat vooral live geen tegenstand biedt. En met een gigantische uitvoering van ‘Six Feet Underground’. Men hoorde het tot in Keulen donderen.

Rock and Roll in zijn puurste vorm. Vampiers overgewaaid uit Finland. The 69 Eyes klonken strak met gitaren die van The Fields Of The Nephilim konden zijn. Al hoeven zij hun ogen niet te richten op wat anderen doen, zij hebben nog steeds hun eigen identiteit, opgebouwd doorheen talrijke jaren. Snedig als een scheermesje dat pas uit de verpakking komt, doeltreffend alsof het WK 2018 nog gaande was. Rechttoe-Rechtaan. Maar wel sterk. Zeer sterk.

Apoptygma Berzerk mag ondertussen 25 kaarsjes uitblazen. Met een anciënniteit die evolueerde van dansbare elektro tot veredelde dark pop. Live op M’era Luna vooral ingepakt met het lint van de dansbaarheid. ‘Love Never Dies’ mocht al direct openen, inclusief het ondertussen verboden ‘Carmina Burana’. Lichtjes herwerkt maar nog steeds herkenbaar. Maar met vooral ook een hoogtepunt voor ‘Non Stop Violence’ als meezingmoment. Fans van het eerste uur willen APOP terug naar zijn roots brengen, wie zijn wij om het tegendeel te bewijzen. Het lijkt er op dat ze het zelf ook zo begrepen hebben, want bij M’era Luna zorgde vooral de dansbaarheid voor de hoofdmoot. Hetgeen zijn uitwerking dan ook wel had.

Donald Trump en vooral de (Amerikaanse) politiek in het algemeen door de mangel halen. Het is vooral niets nieuw voor wat Al Jourgensen met zijn Ministry tegenwoordig doet. Decibeloverschrijdende antipolitiek waarbij dan ook vooral gepuurd werd uit hun AmeriKKKant-album. Waarbij ‘Twilight Zone’ inclusief beelden uit de bijbehorende clip zorgden voor de opstart. ‘Wargasm’ als soundtrack voor het einde der tijden. Kwaad, agressief en gemeend. Het nooit gestopte fascisme mag dan ook al reden genoeg zijn om muzikale agressiviteit op los te laten. Industrial-Metal met inhoud en samples, al durven criticasters er anders over denken. Ministry stak zijn middelvinger uit naar deze figuren, en naar alles wat maar enigszins naar rechts durft te neigen. Relevant ? Potverdikke ja.

Een mens durft zich wel eens af te vragen of een band als In Extremo het ondertussen nog niet beu is om steeds maar weer aan te komen draven met hun ‘Feuertaufe’. Het zat dan wel verrassend vroeg in de set, maar mist nog steeds zijn uitwerking niet. Vlammenwerpers als onderdeel van feestje nummer twee. Het is al langer geen geheim meer. In Extremo live brengt niet alleen ontploffingen richting podium maar zeker ook met het publiek. En dat was talrijk. Puffend, zwetend, dansend, springend. Quid Pro Quo zonder ophouden. Zelfs al is het een band in eigen moederstaal, ook het buitenland zwicht tegenwoordig voor deze Medieval-Metal. Immer wenn die Sonne untergeht en In Extremo is in de buurt, verwacht je dan maar aan een volksfeest. Ook nu weer.

Het hoofdpodium voor dag 1 mocht afgesloten worden met The Prodigy. Moet het nog gezegd worden dat dit gepaard gaat met een energiereep zonder vervaldatum. Natuurlijk teren ze op oude successen, waaronder ‘Voodoo People’ of ‘Breathe’ of ‘Firestarter’. The Bitch Upsmacken hoort nu eenmaal met datgene wat ze al jarenlang uitdragen. Energie, agressie zonder weerga. Zonder noodrem. Zij die hen al vaker live hebben mogen aanschouwen vinden het wel genoeg geweest. Op het vliegveld van Hildesheim reikte hun uitdaging nog steeds en wel tot ver buiten de festivalweide. Tinnitus was ook voor jullie het gevolg.

ZATERDAG 11 AUGUSTUS 2018 – HANGARSTAGE

Het is vooral in de Hangar van M’era Luna dat je wel eens toffe dingen kan ontdekken. Ook dat is iets waar de organisatie prat op gaat. Al moeten we wel zeggen dat een band als Whispering Sons voor ons al meer dan redelijk bekend in de oren klinkt. Zij mochten op de eerste dag de Hangarstage openen. Whispering Sons verwacht je doorgaans na het vallen van de zon in een donkere venue, nu moest het in de late voormiddag gebeuren. De Sons speelden in Hildesheim vooral op safe, met weliswaar nieuwe nummers om hun album Image te promoten. Het grote (h)erkenningsapplaus kwam vooral voor dingen uit hun ‘Endless Party’. En laat ook ‘White Noise’ er vlotjes ingaan. Whispering Sons lieten een meer dan degelijke indruk na. En zo kennen we hen. Dat siert hen. Zelfs in de voormiddag.

Dark Elektro uit Dresden, de Gott Maschine Vaterland van Cephalgy klinkt ook plaat behoorlijk aanstekelijk. Synthetische bands die live wat doen vergt doorgaans iets wat al zeker tot dansen moet aanzetten. Er werd wel degelijk gedanst, dat wel. Live bij Cephalgy was het eerder wat trappen in de val van eentonigheid. Meer variatie en finesse op het podium zou het zoveel aangenamer gemaakt hebben.

Sneeuwmannen in de zomer, het kan voor problemen zorgen. Even wat technisch oponthoud voor een toch wel geduldig publiek. De Hangar was al aardig volgelopen en dat dikte alleen maar aan toen Eisfabrik dan toch zijn set kon opstarten. Eisfabrik is, geloof me, echt wel een toffe band. Aanstekelijk, de ode aan de winter als soundtrack voor superieure future-pop. Frisheid geschapen door figuren als Dr. Schnee, Der Frost en °Celcius. Het werkt, zelfs in volle zomertijd.

Mexico zond zijn zonen uit en laat dat geweten zijn. Niks aan te doen, the world ends today. Maar niet vooraleer Rabia Sorda zijn decibels ten gronde liet daveren en net niet de wijzer op de schaal van Richter tilt deed slaan. Rabia Sorda, u weet wel, dat zijproject van Erk Aicrag van Hocico zorgde voor een aanslag op de trommelvliezen. Hard Electro zonder compassie. Zonder mededogen. Maar wel rechtvaardig en gemeend. Gelukkig was de Hangar stevig verankerd in zijn huisvesten.

Das Ich had zijn attributen bij en dan moet er eerst wat gesleuteld worden. Zij moeten dan ook kunnen beschikken over wat bewegingsruimte. De Neue Deutsche Todeskunst is nog niet dood. God dan weer wel. Beperkt in tijd waardoor ze zorgvuldig moesten kiezen wat in hun set te steken. Met uiteraard ‘Die Propheten’ en een sterke uitvoering van ‘Kain & Abel’. Gott ist Tot, verrijzen kan niet meer. ‘Destillat’ werd gemist omdat bisnummers op M’era Luna uit den boze zijn. Desondanks Das Ich in topvorm.

Badend in soberheid, zonder veel tralala. En laat dat ook niet nodig zijn voor een band als Clan Of Xymox. Ronny Moorings haast als oudstrijder in donkere tijden, het voordeel dat hij al jaren meedraagt en daarmee dan ook kon rekenen op een vooral trouw publiek in een overvolle Hangar. Oud en nieuw door elkaar verstrengeld, omdat hij uit meer dan voldoende dingen kan kiezen om in de set te steken. Medaille ook voor de heerlijke uitvoering van een ‘Jasmine And Rose’. We hadden met hun staat van dienst dan ook niet anders verwacht. Tradities mogen soms niet doorbroken worden.

Het minste wat je van een band als Welle:Erdball kan zeggen is dat ze meer dan perfectionistisch zijn. Veel getaffel bij de soundcheck, er zat namelijk te weinig ping pong in zijn delay. De visuals stonden niet symmetrisch opgesteld, de apparatuur moest worden opgesteld volgens eigen normen. Maar laat net dat perfecte ook toonaangevend zijn in het geluid van de synthetische symfonie. De visualisatie van de C-64 als ondertoon waarbij de witte ballonnen zorgden voor de paradox tussen doorgaans een donker gekleed publiek. Wit en zwart gingen nooit zo goed samen als tijdens hun doortocht tijdens M’era Luna 2018. Inpakkend. En hoe.

Het visuele van Nachtmahr beperkt zich eerder tot de hostessen die tot hun identiteit behoren. Industriële techno met Supreme Commander Thomas Rainer aan het roer van eigen vlaggenschip dat zich na 11 jaren niet meer hoeft te bewijzen. Gecamoufleerd tussen beats die durven kraken en kletteren. Hildesheim lustte het, zij het rauw. Al hoopten we dat hun setting zich meer richting nieuwe album zou drijven. Maar ze hebben beloofd dat bij hun volgende concerten in orde te maken. Ooit. Ergens.

Ergens zit de organisatie van M’era Luna best met een probleem. Hoe later op de avond hoe voller de Hangarstage geraakt. Tot proppens toe. Tot eigenlijk wel te klein. Er hangt aan de buitenkant dan wel een scherm waar je alles kan volgen en meeluisteren maar je mist dan wel de vibe die er binnen hangt. Voor In Strict Confidence was dat het geval. Vanop afstand dan maar, bij het vallen van de avond. Het scherm toonde alvast veel bijval, voldoende slagkracht en opwinding. Aan het trillen van de muren van de Hangar te horen moet het binnen ook zeer aangenaam geweest zijn.

Ook de Hangar kende zijn politieke correctheid. London After Midnight is legendarisch, draagt het progressieve van de punk-scene nog in zijn aderen. Liberaal, milieubewust, zich inzettend voor de dieren- en mensenrechten. Veelzijdig in goede zin, en zo ook muzikaal. LAM kent zijn pappenheimers en wist deze met veel verve over te brengen. Een Violent Act Of Beauty, maar nog veel meer dan dat. Hoe doeltreffend kan men een eerste dag van een tweedaags festival afsluiten ? Zelfs al is het binnen de muren van de Hanger. Zelfs dan nog. Waardig !

Website M’era Luna

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 17/02/2019 : Posh Isolation strijkt neer in Brussel.

Wie geregeld onze reviewpagina uitpluist is ongetwijfeld al op het Deense experimentele label Posh Isolation gebotst. Het label, dat in Copenhagen ook zijn eigen winkel heeft, werd opgericht door Christian Stadsgaard en Loke Rahbek met als doelstelling werk van Scandinavische artiesten en speciale samenwerkingen een platform te geven. Buiten ...

lees meer...
INTERVIEW : MILITIA - Tijdens de opnames voelden we continu de priemende ogen van Ambiorix over onze drummende armen meekijken.

Het doek valt over Militia. Van 1988 tot 2018 heeft de anarchistische industrialgroep zijn stempel gedrukt, wat zeg ik: geslagen, met zware metalen percussie, op de Belgische scene. Het eind 2018 verschenen ‘Ambiorix’ zal voor de rest van de eeuwigheid de laatste plaat zijn van de groep. Een buitengewone plaat, die de strijd van ...

lees meer...
FOTO'S : Kælan Mikla - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Some Ember - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Turquoise - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Sydney Valette - Space & Time ep

Parijs. Sydney Valette is in de rand van de grootstad op een zolderkamertje knopjes aan het draaien. Hij maakt eigen muziekjes maar produceert ook heel wat andere obscure liefst eerder alternatieve bandjes die popmuziek net naar dat niveautje hoger tillen. Met deze “Space & Time” ep, op sneeuwwit vinyl, is deze meneer niet ...

lees meer...
CD BESPREKING : Psych Krist Kastrator - Nothing Subtle (About Psychotic Demon Karaoke)

Het eerste cd'tje van Psych Krist Kastrator na een reeks tapes in de jaren 90! Ik zag Psych Krist Kastrator in de nazomer van 2018 aan het werk op het Sewerfest (alwaar ik ook dj mocht spelen) en ze waren toen de revelatie van de avond. Ik kende ze al lang maar had ze in mijn collectie enkel op de door Dirk Ivens' Body Records uitgegeven ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kim Myhr - Pressing Clouds Passing Crowds

De Noorse gitarist en componist Kim Myhr kreeg in 2016 als opdracht voor het FIMAV-festival (Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville) in Quebec, Canada een passende muziekcompositie te maken. Het resultaat kreeg als titel ‘Pressing Clouds Passing Crowds’. Zelf speelt Myhr hier op 12-snarige akoestische ...

lees meer...
CD BESPREKING : Moth - This Is Just A Moth 7 Inches Compilation On 12 Inches Format

Moth was een cult naam. Was, want de groep hield er in 2017 mee op, al resoneert hun naam nog tot in Spanje. Ietwat verwonderlijk want het viertal kwam uit Denemarken (Kopenhagen) en sloeg en passant al die jaren België even over. Gelukkig is er nog een vagnet, en dat heet Dark Entries die alsong deze 5 nummers tellende compilatie ...

lees meer...
CD BESPREKING : I Tpame I Tvrame - Ikin Vijnë

Grappig. Rotsvast overtuigd van met een exoot uit te pakken, scrolde ik even door de wel zeer uitgebreide Dark Entries review lijst en zie, wie kwam ik daar reeds tegen? Juist. I Tpame I Tvrame, een recensie uit 2017 van de hand van collega Xavier, hun release heette toen “Future Attitude” en Black Verb was de naam van het label. Nu ...

lees meer...
NIEUWS 15/02/2019 : Kælan Mikla video: Draumadís

Het is absoluut niet zo dat we alles wat Robert Smith goed vindt zelf ook goed vinden, maar in het geval van het IJslandse Kælan Mikla doen we dat wel. Het meisjestrio maakt een frisse mix van punk, wave en poëzie en heeft op Cure-voorman zoveel indruk gemaakt dat deze hen uitnodigde op het Meltdown festival dat hij mocht cureren, ...

lees meer...
NIEUWS 14/02/2019 : R.I.P. Willy Willy (59) (Revenge 88, Arbeid Adelt!, The Scabs, Vaya Con Dios)

Zopas bereikte ons het droevige nieuws dat Willy Willy overleden is. In de zomer van 2018 werd bekend dat de Scabs gitarist leed aan kanker en het was al even bekend dat hij zwaar ziek was. Desondanks nam hij tot zeer onlangs nog deel aan de afscheidstournee van The Scabs. Hij speelde gitaar voor ongeveer de helft van het optreden, gezeten ...

lees meer...
INTERVIEW : HACKEDEPICCIOTTO - Alles wat ongebruikelijk klinkt, trekt me meteen aan.

Toen de eerste namen voor het Black Easter festival bekend gemaakt werden, kwamen er ten huize (db) een vreugdesprongetje of vier aan te pas. Zeker ook omdat een van de door ons getipte namen netjes op de affiche stond te blinken. Naar onze bescheiden mening was Hackedepicciotto dan ook de geschikte act voor dit festival, en gelukkig had men ...

lees meer...
NIEUWS 11/02/2019 : Tijdreis met Lacrimosa

2019: Lacrimosa blaast 30 kaarjes uit! In 2017 verscheen het 13de studioalbum 'Testimonium‘. En dit jaar, op 22 maart mag je iets nieuws verwachten. Nieuw en niet nieuw weliswaar. Met 'Zeitreise‘ wil het gothic pionieersduo Tilo en Anne een overzicht bieden van 30 jaar Lacrimosa, goed voor meer dan 100 songs. Deze dubbel-cd ...

lees meer...
NIEUWS 10/02/2019 : De “Artificial Intelligence” is nakende...

15 maart is het zover. Dan gooit Near Earth Orbit zijn “Artificial Intelligence” tussen ons stervelingen. Om ons op deze nakende gebeurtenis voor te bereiden en het leed toch ietwat te verzachten is er eerst de vooraf singel “Neuromancer”, die als een gothische ruimtestorm de aarde weet te bereiken. Het voorbestellen ...