casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

392 items

   

M'era Luna 2018 - Dag 2 - 12 augustus - Hildesheim
Der Tag der Schönheiten
15/08/2018, Danny Quetin
 Bookmark and Share

15/08/2018 : M'era Luna 2018 - Dag 2 - 12 augustus - Hildesheim - Der Tag der Schönheiten
ZONDAG 12 AUGUSTUS 2018 – MAINSTAGE

Waar vorig jaar M’era Luna nog te maken had met regenbuien en een drassige weide en een parking herschapen tot modderpoel kondigde dag 2 van 2018 zich aan als een warme zomerse dag. En dat werd het ook.

Er werd zelfs al redelijk vroeg postgevat aan het hoofdpodium om Schattenmann deze tweede dag te laten aanvangen. Schattenmann brak het ijs al vrij direct met het ‘Licht An’ en staat gekend door zijn melodieuze elektro-rock waar ‘Brennendes Eis’ als aftrap mocht fungeren. Met al veel wuivende handen tot gevolg. Tekstueel gaat het vooral over de liefde en alles wat daar in mis kan gaan. En erotiek om 11 u in de morgen onder het mom van steek eens je hand in je broek en laat je vinger er uitkomen als ware het je pietje. En dat op nuchtere maag. Goedemorgen.

Het gebeurt wel meer dat er ridders en paters verschijnen op een festival als M’era Luna, en niet alleen op het podium. Dit jaar was het niet anders met Heimataerde, medieval-rock-elektro die in het land des herkomst best wel op een grote aanhang mag rekenen. De doedelzakken kwamen dan wel uit een elektronisch kastje, het deed niets aan de sfeer. Met maliënkolder en hakbijl en pij. Meer moet het niet altijd zijn. Hick Hack Hackebeil nog aan toe.

Volks en puur en daar gaan die van Die Kammer prat op. Ze noemen het dan zelf ook Pure Handmade Music, zonder enige sequencers, zonder enige elektronica. Akoestisch zonder veel gedoe. Je zou dan eerder gaan denken dat het wat saai gaat worden, maar totaal niets daar van. Die Kammer weet zijn nummers zo te schrijven dat ze boeiend blijven, ook op een groot podium. Dit was pakkend, dit was beklijvend en toch met meer dan voldoende daadkracht voor het hoofdpodium.

Met nog meer schoonheid en in traditionele folksongs mocht Bannkreis aantreden. Even toch, want het werd al vlug duidelijk dat er iets mis was met het geluid. Tot het dan helemaal uitviel. En de band, they played on. Omdat ze natuurlijk werken met in-ears en niet dadelijk doorhadden dat er niets meer te horen was. Al waren ze daar vlug door het publiek op attent gemaakt. Heel lang duurde de stilte niet, de herstart was er eentje van pure volkse eenvoud. Maar wel bijzonder mooi.

Als je al in meer dan 30 landen hebt opgetreden, heb je geen echte gimmick meer nodig om je voor te stellen. Gewoon in hun sobere alledaagse plunje deed Lacrimas Profundere zijn ding met hun eigengereide Gothic Metal. Hildesheim inpakkend met hun Good Old Fucking Rock and Roll. Waar ook ruimte werd gemaakt voor ingetogenheid. En er ook wel eens een akoestische gitaar aan te pas mocht komen. Veelzijdig, veelzeggend.

Deze tweede dag van M’era Luna was er eentje waar de schoonheid durfde zegevieren. En denken we al heel graag aan het superieure stemgeluid van Sonja Kraushofer, dit keer in het gezelschap van Thomas Rainer die er toch nog was van de dag er voor met Nachthmahr. Dan weet je dat het gaat over L’Âme Immortelle. Synthpop die een groot verschil durft maken met de doorsnee geluiden die je er doorgaans in durft horen. Het is vooral het stemgeluid en de performance van Frau Kraushofer die hierin het verschil durft te maken. Genieten in Hildesheim.

Er zijn van die solo-artiesten die willens nillens een eigen leven kunnen leiden, deelgenoot van Wolfsheim maar alleenstaand een bijzonder grote favoriet in Duitsland. Zijn naam : Peter Heppner, nog steeds God bij de Germanen. Doorgaans kan je op de festivalweide aan de T-shirts zien waar de meerderheid voor komt. Herr Heppner heeft zonder die shirts ook meer dan de nodige aandacht. Het was hij waar velen voor kwamen. Nochtans, hetgeen hij doet kan je nog het best in de categorie van popmuziek noemen. Nergens overweldigend, nergens in één of andere mate in uitblinkend. Gewoon doorsnee. Al was het wel een leuk moment toen hij Joachim Witt mee het podium opbracht omdat ze samen bijvoorbeeld ‘Was Bleibt’ hebben opgenomen.

Wel veel T-shirts van Saltatio Mortis, en laat ook duidelijk blijken waarom. Publiekslieveling zonder meer, met ook nu weer de tegenwoordige tijd van de Middeleeuwen. Mittelalter-Rock waar mag gefeest worden, waar mag gedanst en geschranst worden. Je zou in Duitsland rijk kunnen worden door een winkeltje te beginnen met historische doedelzakken. Ze waren talrijk aanwezig tijdens de 2018-editie van M’era Luna. Maar ze hadden dan ook hun doel, en zeker bij deze Saltatio Mortis. De volledige festivalweide in vervoering brengen. Missie geslaagd. Brot Und Spiele, wat wil een mens nog meer

Dat zij en zij alleen de godfathers zijn van de Electronic Body Music lieten die van Front 242 geheel luidruchtig weten aan het Publikum. Zij openden ook in Hildesheim de mosterdpot waar door de jaren heel wat vooral Duitse bands uit gelepeld hebben. Front gooiden, zoals we ook wel verwacht hadden, de decibels omhoog. Met ‘Happiness’ als startpunt waar de moderne engelen zich des duivels wisten te gedragen op de festivalweide en denk zelfs nog ver daar buiten. ‘Take One’ en doe er nog maar enkele bij. Front 242 deed wat ze moesten doen, Hildesheim inpakken. En met glans.

Het is meer dan een gegeven dat Eisbrecher doorheen de jaren een hele status heeft weten op te bouwen. Een status die hen uiteindelijk tot de headliner voor M’era Luna heeft gebombardeerd. 15 jaren van de crossover tussen elektro en metal/rock heeft hen niet bepaald windeieren gelegd. Knap ook wel hoe ze hun podium wisten om te bouwen als ware het hun eigen schip, eerst verborgen achter eigen banner. De stormram met Sturmfahrt, hun schip kan elke ijsberg trotseren. Stuurboord of bakboord, niemand bleef onbewogen, om op het einde op de tonen van ‘Junge, Komm Bald Wieder’ afscheid te nemen aan de gehypnotiseerde aanhang.

ZONDAG 12 AUGUSTUS 2018 – HANGARSTAGE

Futurepop uit Moskou, en zich daarbij laten inspireren door Games of Thrones, waar ook wordt verkondigt dat wat dood is niet meer kan sterven. Laat de groepsnaam Too Dead To Die dan ook toepasselijk zijn. Al gaat het meer om een eenmansproject van Andrej XXV. Afgeborsteld net zoals de muziek die hij voortbrengt. Op dag 2 mocht Too Dead To Die de Hangar openen en deed dat met een bepaalde eenheidsworst. Propere jongen met propere dansbaarheid. Maar ook niet meer dan dat.

Wat veel meer aanstekelijk werkte was de androgyne verschijning van Mark Massive en zijn Massive Ego. Ooit nog model, en met vooral Beautiful Suicide laten blijken dat het aldaar achter de schermen ook wel eens vaak koekenbak is. Massive Ego is vooral de verschijning en het stemgeluid van deze Massive. Bijzonder blij dat hij eindelijk eens op M’era Luna mocht staan. En wij bijzonder blij dit te mogen meemaken. Electro/Synthwave die kan boeien, die een meerwaarde biedt. ‘I Idolize You’, hij deed hetzelfde voor zijn toeschouwers op M’era Luna.

Geboenk en gekletter, zonder veel inhoud. FabrikC heeft zeker zijn aandachtspunten en zijn aanhang, het resultaat was echter in de Hangar iets van voorbijgaande aard. Krachtig en fors, maar zonder veel verder verhaal. Industrial neigend naar techno, ze speelden alvast een thuismatch. Persoonlijk eerder een ver-van-mijn-bed-show.

Laat het Sloveense Torul dan een welgekome afwisseling zijn. Zich huisvestigend in de wijde wereld van de indie en elektronica. In zulke gevallen is het niet moeilijk om je te laten vangen in middelmatigheid. Toch wisten ze iets begeesterend achter te laten, met veel enthousiasme, met veel je m’en fous en vooral overtuiging. De volgelopen Hangar dacht er hetzelfde over.

Tanzt die Revolution, het is zowat het handelsmerk van Frozen Plasma. Gedanst werd er zeer zeker, maar zij durfden wel al dan niet gemeend in de val trappen van de middelmatigheid. Electro-pop die ginder wel bijzonder gesmaakt werd, en een dolenthousiast publiek voor zich had. Maar de kenmerken waren er zonder twijfel : goed voor enkele nummers om zo de eentonigheid in te voeren.

Bij Aesthetic Perfection zat er al meer schwung in, maar ook zij gingen niet veel verder dan de grens van het nog net toelaatbare. Grenzen worden nochtans doorgaans met graagte doorbroken op een festival als M’era Luna. Concerteren met de veiligheidsgordel nog om, zo iets. Maar het publiek stond er zot van, dus geen man overboord.

Random is Resistance, op de tweede dag van M’era Luna ging de hoofdmoot naar de elektro-synthwave en mocht ook Rotersand niet ontbreken. Het is niet alleen Rotersand die bij de Duitse buren geliefd zijn maar ook het algehele genre. Een goede zet dan ook van de organisatie om van de Hangar voor even een danstempel te maken. Rotersand deed meer dan zijn band, maar overkill kan soms teveel van het goede zijn.

Al kon Atari Teenage Riot toch nog wat soelaas bieden. Met de ode aan de oude Atari. Digitale peper in de kont, de geluidsmuur laten aanbranden, energie voor twee of tweeduizend. U zegt het maar. Hardcore met een zekere inhoud, al was in de herrie niet altijd duidelijk waar het zo al over ging. Daarvoor moet je meer hun achtergrond maar eens checken. Atari Teenage Riot heeft geen gesloten paletten energiedrank nodig om aan te vallen. Het zit gewoon in hun genen.

Het was diezelfde energie die nog bleef nazinderen bij Hocico. Neuropunk, Harsh Electro, noem het hoe je wil. Mexicaanse doordringerheid zonder omzien. Na de stormram van ATR klonk Hocico plots minder hard. Of hoe je oorschelpen zich al vlug weten aan te passen. Kracht en energie nochtans genoeg in overvloed. Daar niet van. En met een heus dansfeestje tot gevolg.

M’era Luna kreeg dit jaar de steun mee van de weergoden. Het dorp van M’era Luna mag aan elke bewoner zijn burgemeesterssjerp terugvragen. De echte realiteit wacht buiten het slagveld. M’era Luna voldeed ook dit jaar aan de verwachtingen, het is weer voor even goed geweest. Organisatorisch dik in orde, zoals het hoort. Volgend jaar zal M’era Luna plaatsvinden op 10 en 11 augustus. De voorlopige namen voor 2019 kan je hier terugvinden.

Website M’era Luna

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Siglo XX - [Box]

Cult. Zonder meer. Straatlawaai, zo heette dat aanvang jaren 80 in het anders zo vredige Limburg. Waar iedereen toen zwart zag, niet alleen van de koolmijnen. Hun dood zorgde immers voor leven. De jeugd sloeg terug, hard. Ja, toen deed de jeugd nog iets. Siglo XX aan u voorstellen doe ik niet, daartoe verwijs ik graag naar de interviews op ...

lees meer...
CD BESPREKING : Your Life On Hold - My Name Is Legion For We Are Many

Na het sterke debuut van vorig jaar, “Burning For The Ancient Connection” wachtte John Wolf (alias Jan De Wulf) de zware opdracht een vervolg in elkaar te knutselen met minstens evenveel brio. Meer nog, Your Life On Hold, speelt vooraan in de afdeling actuele post goth rock en dat is voor een Belgische act al even uitzonderlijk ...

lees meer...
CD BESPREKING : Katharina Ernst - Extrametric

Katharina Ernst is een Oostenrijkse drumster actief in de experimentele groep Ventil. Werkte ook samen met gitarist Martin Siewert en de draaitafel en computer act van Dieter Kovačič, Dieb13. ‘Extrametric’ is haar eerste solo uitstap. Het is een gediversifieerde plaat geworden waarin Ernst ongebruikelijke ritmische structuren ...

lees meer...
NIEUWS 16/11/2018 : Drie nieuwe namen Black Easter.

Evi Vine en Jo Quail stonden in 2016 al zusterlijk naast elkaar op de affiche van Black Easter, en mogen dit in 2019 nog eens overdoen. Evi Vine van wie we binnenkort haar derde langverwachte album mogen verwachten (waarop ze samenwerkte met Simon Gallup van The Cure) wist te imponeren tijdens de vorige editie en kon voorheen met de goedkeuring ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Vegetable Orchestra - Green Album

Geniaal concept! Om met de deur in huis te vallen: deze band maakt muziek enkel en alleen met organische instrumenten die werden vervaardigd uit verse of soms ook uit gedroogde groenten! Groenten jawel! Vegetables! Gemüse! Soms worden ze kant en klaar gebruikt maar evengoed kan er een ganse assemblage nodig zijn, bijvoorbeeld voor de ...

lees meer...
INTERVIEW : SIEBEN - De Europese Unie is te verkiezen boven wat we dreigen te krijgen, nu we veinzen geen deel uit te maken van de wereld.

De Brexit laat de gemoederen weer oplaaien. Eén van de mensen die er niet over uitgeraasd raakt, is de Brit Matt Howden van Sieben. Dat heeft zelfs een prachtplaat opgeleverd met ‘Crumbs’, een verzameling nummers over de stand van zaken in de wereld. Een woedende plaat, aangelengd met een flinke portie humor. We deden een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Oak - False Memory Archive

Oorspronkelijk begonnen als een folkrock duo heeft Oak zich ontwikkelt tot een heuse vier man sterke progressieve rockband. Alle vier de leden hebben een totaal verschillende muzikale achtergrond. Die gaat van klassiek over alternatieve rock, elektronische muziek tot prog- en hardrock. De bezetting bestaat uit zanger en toetsenist Simen Valldal ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Aanstaande zaterdag Dwaalspoor.

Liefhebbers van een portie dark ambient, neofolk, death industrial, martial en meer van dit bombastische lekkers hebben al lang 17 november met dikke viltstift in hun agenda aangekruist. Dan kan u immers in het Nederlandse Alpen aan den Rijn genieten van de -helaas- laatste editie van het fijne festival Dwaalspoor. Op de affiche het Noorse ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Underviewer en the obsCURE in Retie

In de Stille Kempen hoeft het niet altijd rustig te blijven. Het is een organisatie als Dark Balloon gegund om op gepaste tijden de orde aldaar te verstoren. Een organisatie die er in slaagt gedurfd te programmeren in thuisbasis Retie. Zaterdag 17 november mag het JK2470 in Retie dan ook weer het heimat zijn voor twee uitzonderlijke ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Killing Joke en Tyske Ludder op W-fest

U dacht dat W-fest reeds alles had om te imponeren. Wel, het kan nog altijd beter. De afgelopen dagen werden nog twee kleppers aan de affiche toegevoegd. Killing Joke is een absolute klepper in het post-punk genre. Ze begonnen eind jaren 70 met de rauwe punk van 'Requiem', deden het later wat zachter aan en scoorden een wereldhit met ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Zaterdag So What Fest met Funeral Dress, Bollock Brothers en Sex Pistols Experience

So What Fest. Na een eerste editie verleden jaar, geven ze er ook dit jaar een lap op. Op zaterdag 17 november gaat de tweede editie door, en er is weer een keure aan punkgroepen uitgenodigd. Met zelfs een specialeke: Funeral Dress heeft aangekondigd een sabatical te nemen in 2019 en speelt zodoende voor de laatste keer in een club tot 2020 ...

lees meer...
FOTO'S : Theatre of Hate - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Kids - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Tv Smith - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : 40 JAAR THE NAMES - We hebben het geluk dat iedereen nog in leven is, in tegenstelling tot veel van onze vrienden bij Factory Records.

40 jaar new wave is ook 40 jaar The Names, de Belgische groep die het tot op Factory Records schopte en hits had met ‘Calcutta’ en ‘Nightshift’. De verjaardag wordt gevierd met een groots jubileumconcert met tal van verrassingen op 24 november in Drogenbos. Zanger Michel Sordinia tilde al een tip van de sluier op voor ...