casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

406 items

   

Wave-Gotik-Treffen 2018 (Leipzig, Duitsland, 18 t.e.m. 21 mei)
Een editie van vallen en opstaan
29/05/2018, Marjolein Laenen
 Bookmark and Share

29/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 (Leipzig, Duitsland, 18 t.e.m. 21 mei) - Een editie van vallen en opstaan
29/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 (Leipzig, Duitsland, 18 t.e.m. 21 mei) - Een editie van vallen en opstaan
29/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 (Leipzig, Duitsland, 18 t.e.m. 21 mei) - Een editie van vallen en opstaan
29/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 (Leipzig, Duitsland, 18 t.e.m. 21 mei) - Een editie van vallen en opstaan
Elk jaar rond Pinksteren zakken ruim 20.000 zwarte zielen af naar het Wave-Gotik-Treffen in Leipzig. Ook nu waren er enkele Dark Entries-redacteurs aanwezig op de 27ste editie van dit 4-daagse festival. Voor mij was het de 3de keer en zoals gewoonlijk heb ik weer heel andere dingen gezien en gehoord in vergelijking met collega's Kurt Ingels en Xavier Kruth. Ziehier mijn relaas van het WGT 2018.

Donderdagavond 17 mei 2018

Officieel begint het festival pas op vrijdag, maar zoals altijd zijn er al een aantal optredens en party's op de vooravond van WGT. Het is dan ook een gouden regel om reeds op donderdagmorgen te vertrekken, want het is een lange autorit en files zijn altijd een risico. Mijn kamergenoten en ik komen tegen de vroege avond aan op het Agra-terrein, waar we onze auto's op de gigantische, onverharde parking aan de camping achterlaten. Net als vele andere bezoekers hebben we een ho(s)telkamer in het centrum van Leipzig geboekt en doen we alle verplaatsingen met de taxi en tram. Aangezien we toch reeds in het Agra Messepark zijn, besluiten we om meteen ook onze tickets (die niet opgestuurd waren wegens te laat besteld) en polsbandjes daar te gaan afhalen. Er staat reeds een lange rij, wat wel tegenvalt in vergelijking met de zeer korte wachttijd aan het hoofdstation vorig jaar. Ach ja, je kunt niet alles hebben. Eenmaal in het bezit van het felbegeerde bandje nemen we een taxi richting centrum, waarna we inchecken in ons vertrouwde ho(s)tel vlakbij het hoofdstation.

Naar goede gewoonte breng ik de donderdagavond door op de WGT EBM Warm-Up, die ook dit jaar plaatsvindt in Felsenkeller. Doordat ik zoveel tijd verloren heb met de formaliteiten aan Agra en het ho(s)tel, mis ik een groot deel van het optreden van de eerste band Amnistia, nochtans een set die ik volledig had willen zien, temeer omdat ik bevriend ben met Tino Claus en Stefan Schötz en ik hen nog nooit live gezien heb. Maar ik ben dolgelukkig dat ze een halfuur later begonnen zijn, zodat ik toch nog een paar energieke live-nummers kan meepikken. De set van de daaropvolgende band Full Contact69 kan ik gelukkig wél volledig zien. Ook dit optreden is heel goed. Na afloop ga ik naar de merchandise-stand van Amnistia om gedag te zeggen tegen mijn Duitse vrienden en hun gloednieuwe, strikt gelimiteerde single te kopen en te laten signeren. Omdat ik nog geen tijd gehad heb om te eten, besluit ik om Wulfband over te slaan en eerst iets aan mijn honger te doen. Ik pik wel nog de laatste nummers vanaf de zijlijn mee, waar ik met enige verbijstering sta te kijken naar de moshpit die zich in de massa voor het podium gevormd heeft. Ben ik blij dat ik niet tussen die wild om zich heen duwende EBM-kleerkasten sta. Ik keer terug naar de merchandise-stand om een cd van Full Contact69 in te slaan. Er zijn 3 albums die ik nog niet heb en dus vraag ik aan frontman Andreas Schubert welke hun beste is. Waarop hij prompt voorstelt om een speciale prijs voor mij te maken, namelijk 10 euro voor de 3 cd's samen. Ik zou wel gek zijn om zo'n mooi aanbod af te slaan. Ik laat één van de cd's door hem signeren (danku voor het hartje, Schubi!) en ga nog even naar Plastic Noise Experience kijken. PNE is live altijd heel goed, maar ik heb hen nu al zo vaak gezien dat ik besluit om op tijd door te gaan, zodat ik nog één van de laatste trams richting hoofdstation kan pakken. In vergelijking met andere jaren lig ik op een deftig uur in mijn bed. Ik ben niet zo'n fuifbeest als Kurt en wil fit zijn voor het eigenlijke festival.

Vrijdag 18 mei 2018

Het is behoorlijk frisjes op vrijdag. Ik maak mij enigszins zorgen over de opkomst en sfeer op de Victoriaanse picknick in het Clara-Zetkin-Park (het is naar mijn aanvoelen te koud om er zonder jas rond te lopen), maar die vrees blijkt ongegrond. De WGT'ers laten zich niet tegenhouden door het dikke, grijze wolkendek dat het zonnetje maar niet wil doorlaten. Tegen 14.00 u. ziet het er letterlijk zwart van het volk. Zoals gewoonlijk lopen er ook heel wat fotografen en andere kijklustigen rond. De Victoriaanse picknick is dan ook een feest voor het oog. Op WGT kun je 4 dagen lang onafgebroken mensjes kijken, maar de picknick heeft toch net dat ietsjes meer en dat weten ook de locals en toeristen maar al te goed. Indrukwekkende kostuums, hoofdtooien en make-up waar menigeen (ja, ook ik) zich aan zit te vergapen. Dit jaar is er trouwens een extraatje, want Goethes Erben geeft een akoestisch concert in het park. Jammer van het eerder kille weer, maar ik ben al lang blij dat het niet regent. Een stortbui zoals vorig jaar (gelukkig wel niet op de picknick) wil ik niet meer meemaken.

In de late namiddag beginnen de eerste officiële optredens op diverse locaties. Mijn keuze valt op Haus Leipzig, een nieuwe concertzaal in het centrum waarvan ik vermoed dat deze in de plaats komt van het in renovatie zijnde Altes Landratsamt. Vandaag treden er de hele avond cyberbands op. Opener Unterschicht is één en al teleurstelling. Er staan 2 schaars geklede deernes achter de synths die niet eens moeite doen om te playbacken. Meer dan wat sensueel gewiebel moet je van hen niet verwachten. De zanger gebruikt een al even zwaar bewerkt, monotoon stemeffect als die geschminkte kerel van SynthAttack (toevallig ook op de affiche van NonTox dit jaar). Een groot contrast met FabrikC, een band die wél live speelt en waarbij geen poppemiekes aan te pas komen. Het is vooral voor hen dat ik kom en ik word niet teleurgesteld. De vibe zit goed en dit optreden is gewoon genieten van begin tot einde. Ook Phosgore blijkt verrassend goed en bovenal extreem dansbaar. Hoewel ik mij voorgenomen had om mijn voeten dit WGT te sparen, kan ik onmogelijk blijven stilstaan op zijn hybride electro/techno/hard trance die het gebouw op zijn grondvesten doet daveren. Het daaropvolgende optreden van Ext!ze is een aparte ervaring. Muzikaal stelt het niet veel voor (wat ik ook had verwacht), maar de carnavaleske show is wel amusant. Ik heb altijd gedacht dat zij rasechte fluogoths waren, maar tegenwoordig zijn zij rednecks met cowboyhoeden, die een fikse scheut humor in hun muziek en visuals verwerken, getuige onder meer hun parodie op het deuntje van 'Ghostbusters' ('Gothbusters'). Er staan tot wel 4 danseressen op het podium en zo nu en dan worden er glitters en rollen wc-papier (!) in het publiek geschoten. Op een bepaald ogenblik worden Pete Crane van Shiv-r en godbetert, die geschminkte kerel van SynthAttack erbij gehaald. Ik heb gemengde gevoelens bij dit alles, maar het is op zijn minst leutig te noemen. Headliner Centhron, tenslotte, laat ik op 3 nummers na aan mij voorbijgaan. Ik zal nooit begrijpen waarom deze band zo immens populair is. Ikzelf vind er werkelijk geen bal aan, maar ik ben duidelijk in de minderheid. Wanneer ik terug naar het ho(s)tel wil gaan, deelt de security-vrouw aan de ingang mij mee dat als ik wegga, ik niet meer terug naar binnen kan. Blijkt dat er een ellenlange rij staat aan te schuiven vanaf de straat. Veel succes aan diegenen die nog binnen hopen te geraken. Voor mij is het welletjes geweest vandaag.

Zaterdag 19 mei 2018

Ik begin de dag met een streepje cultuur. Het Egyptisch museum van de Universität Leipzig stond vorig jaar op mijn verlanglijstje, maar bleek 's maandags gesloten te zijn. Dit jaar ben ik beter voorbereid en ga ik er zaterdags naartoe. Het is een eerder klein en eenvoudig museum, maar wel een bezoekje waard. Ik heb nog wat tijd over en dus ga ik naar het middeleeuws marktje aan Moritzbastei, waar enkele ridders net een vermeende heks hebben gevangengenomen. Wat volgt is een Duitstalig toneeltje dat erop neerkomt dat de heks de ridders tegen elkaar opzet, wat aanleiding geeft tot enkele zwaard- en andere man-tot-man-gevechten. Ik kan echter niet blijven voor de afloop, want ik moet een eindje reizen voor het enige optreden dat vandaag op mijn planning staat.

Eigenlijk zijn er 2 optredens die ik wil zien, maar ik heb de pech dat Diorama moeilijk te combineren valt met de fetish party. Het optreden dat wél haalbaar is voor mij gaat door in NonTox, het stoffige openluchtpodium dat strikt genomen geen WGT-locatie is (ik geloof dat de organisatie van NonTox samenwerkt met die van WGT, zodat je met je WGT-bandje binnen mag). Ik kom er liever niet, omdat het aan de rand van de stad ligt en 30 minuten met de tram is. In NonTox worden evenwel de meeste electro-optredens geprogrammeerd, zodat ik er wel naartoe moet. Glenn Love is een Canadese artiest die ik enkel en alleen ken, omdat ik ooit 2 van zijn albums voor Dark Entries heb besproken. Op cd vind ik hem wel goed, maar live komen de muziek en vocals toch niet helemaal tot hun recht. Het optreden laat mij eerder onverschillig, al is het wel fijn om de single 'The City Cries' te horen. Uit nieuwsgierigheid blijf ik ook nog even voor het optreden van het voor mij onbekende Evo-lution, maar hun electropop kan mij niet echt bekoren. Het lijkt mij beter om terug te keren naar de binnenstad.

Ik heb nog enkele uren vooraleer het volgende item op mijn planning zich aandient en dus doe ik wat ik elk jaar doe om de tijd te overbruggen: rondkuieren in de drukke winkelstraten. Ik ben niet speciaal genoeg gekleed om door fotografen staande gehouden te worden (op een enkele keer na), maar ik vind het gewoon leuk om de nieuwsgierige blikken en andere positieve reacties van de locals en toeristen op de goths te zien. Er heerst een relaxte sfeer en ik heb de indruk dat de meeste mensen het hele WGT-gebeuren wel intrigerend vinden. Ik besluit om iets te gaan eten in het hoofdstation, waar ter gelegenheid van het festival de 'Dimensions'-expositie rond macabere, Mexicaanse kunst is opgesteld. Er speelt op dat moment ook één of ander Mexicaans postpunkbandje. Geen slechte soundtrack bij mijn sushi, al was een Hocico of iets dergelijks natuurlijk nóg leuker geweest.

In de vroege avond neem ik de tram naar Völkerschlachtdenkmal om 2 redenen: 1) ik wil dat reusachtig monument nu eindelijk wel eens van dichtbij zien, en 2) ik hoop binnen te geraken op het 'Drachenkonzert', zijnde een symfonische uitvoering van de muziek van 'Game Of Thrones' en 'The Lord Of The Rings'. Het eerste is geen probleem; het tweede lukt mij spijtig genoeg niet. Een schrale troost: het drakenconcert is bijna gedaan wanneer ik arriveer (ik had wat tegenslag gehad om er op tijd te geraken). Misschien dat ik volgend jaar meer geluk heb.

De laatste afspraak voor vandaag is iets dat mijn kamergenoten en ik traditiegetrouw elk jaar doen: de fetish party (Obsession Bizarr) in Volkspalast. Het blijft een leuke gelegenheid om mensjes te kijken omwille van de strikte dresscode, al is het nieuwe er nu toch wel af. Voor de muziek moet je er niet naartoe gaan en ook de modeshows en bondage/suspension-act in de Kuppelhalle zijn niet zo verschillend van die van vorig jaar. Het meest interessante is nog de artieste die in een soort Japanse outfit (inclusief parasol met lichtjes) op stelten door de cirkelvormige gang loopt. Het valt mij wel op dat er nog meer volk is dan anders. Overal is het aanschuiven: aan de vestiaires, aan de bars, aan de toiletten, aan de darkroom … Dat laatste blijf ik een raar fenomeen vinden, temeer omdat je echt niet naar die kamertjes moet gaan om hier en daar iets kinky te zien. Om 2.00 u. heb ik het wel gehad en ga ik terug naar het ho(s)tel. Volgend jaar allicht opnieuw van de partij, op voorwaarde dat mijn kamergenoten ook weer gaan. Zoiets moet je echt met een groep vrienden of als koppel doen, want alleen heb je er weinig aan.

Zondag 20 mei 2018

Vandaag moet ik opnieuw in NonTox zijn en dat voor een groep die al vroeg op de middag optreedt: Alphamay. Het is één van de weinige bands die ik absoluut wil zien. Alphamay maakt melancholische synthpop die tot op zekere hoogte retro 80s/new wavey klinkt. Het is een uiterst genietbaar optreden dat eventjes wordt verstoord doordat zanger Henning Hammoor ongelukkig ten val komt. Als het een troost voor hem mag zijn: ik ben een dag later ook tegen de vlakte gegaan (waarover verder meer). Na het optreden koop ik een cd en laat ik deze signeren. Ik laat ook wat foto's trekken door een kennis. Doordat ik enige tijd bij de merchandise-stand en de band blijf hangen, doe ik zowaar een ontdekking, want ondertussen is Reichsfeind beginnen spelen en zijn muziek is werkelijk goed. Beminnelijke, hoogst melodische electro/futurepop met een engelenstem. Na het optreden ga ik naarstig op zoek naar een merchandise-stand die zijn cd verkoopt, maar aan de ene verkopen ze enkel Alphamay en aan de andere enkel [x]-Rx en godbetert, SynthAttack. Maar de aanhouder wint. Na een tiental minuten komt de jongeman tevoorschijn met een doos cd's onder de arm. Hij zet zich aan een tafeltje achter de cocktailbar, enigszins uit het zicht van iedereen (hij heeft geen keuze; NonTox ligt op een soort vervallen fabrieksterrein dat niet erg groot is). Het zou een verschrikkelijk affront geweest zijn mocht hij geen enkele cd verkocht hebben in dat half verborgen hoekje, maar kwaliteit wordt beloond en zijn kersverse fans (waaronder ikzelf) weten hem te vinden. Ik was zo vooruitziend geweest om mijn signeerstift mee te pakken, waardoor ik thans de trotse bezitter ben van een gesigneerde cd. Wat mij betreft is Reichsfeind de revelatie van dit WGT.

Daarna ga ik verder naar Agra. Persoonlijk probeer ik deze locatie te mijden (teveel volk en een verschrikkelijke akoestiek), maar vandaag spelen er meerdere synthpopbands. Maar vooraleer ik het eigenlijke festivalterrein betreed, werk ik nog een snelle hap naar binnen. Terwijl ik aan een tafeltje sta te eten, komen er 2 jonge kerels op mij af, die mij vragen of ik van industrial houd. Ik vraag hen wat zij verstaan onder die term: de "echte" industrial of cyber. Blijkt dat zij het laatste bedoelen en of ik mijn mening wil geven over een nummer dat zij hebben gecomponeerd. Ik vraag mij even af of de naam van ons webzine op mijn voorhoofd geschreven staat. De reden waarom zij mij eruit pikken is omdat zij op zoek zijn naar cybergoths die wat industrial dance-moves willen demonstreren voor een videoclip bij het nummer in kwestie. En blijkbaar zie ik er met mijn zwart-roze outfit en cyberdreads uit als een cyber, een ras dat ogenschijnlijk op uitsterven staat (hun woorden). Ik voel mij zeker en vast vereerd, maar wijs hen erop dat ik vanavond naar synthpop-optredens ga kijken en dat zij veel meer danslustige cybers gaan vinden in NonTox, waar vanavond [x]-Rx afsluit. Dat advies gaan zij zeker ter harte nemen. Tot zover mijn goede daad voor vandaag.

De eerste band in Agra is Torul, een groep die ik in geen geval wil missen. En ik beklaag het mij niet: live is dit heel sterk, al is het tevergeefs wachten op mijn favoriete tracks 'Waterproof Theme' en 'If You So Wish'. Op een bepaald moment dondert het keyboard van de zanger bijna van zijn staander, waarna hij het maar voorzichtig op de grond legt. Misschien is dat de reden waarom deze nummers niet gespeeld worden, want niet veel later eindigt de show. Ik blijf ook nog even kijken naar het daaropvolgende optreden van Xenturion Prime, maar na amper 3 nummers ga ik letterlijk lopen. Ik heb zelden zoiets tenenkrullend gezien en gehoord. Ik wandel nog even rond op de gigantische gothic markt in de andere hal, maar kom wederom tot de vaststelling dat alles verschrikkelijk duur is. Ik zwicht enkel voor een handgemaakt drakenei dat met paarse lovertjes is bedekt.

Inmiddels is het tijd om terug te keren naar de binnenstad om de laatste optredens van die dag mee te pikken. Bij de opmaak van mijn initiële planning had ik mij voorgenomen om de ganse avond in Agra te blijven en dus ook naar Elegant Machinery, Solitary Experiments en De/Vision te gaan kijken. Maar enkele dagen vóór het festival werden opeens nog wat namen bekendgemaakt en Zoon Politicon bleek daar één van te zijn. Deze synthpopband treedt vanavond op in Moritzbastei, in een zaaltje met een aanzienlijk beperktere capaciteit. Op tijd toekomen is dus de boodschap. Mijn inspanning wordt beloond, want ik geraak vlot in de zaal en maak het optreden volledig mee vanop de eerste rij. In tegenstelling tot Torul spelen zij wél mijn favoriet nummer ('Mercy') en ook de rest van het optreden is genietbaar. Al vind ik het wel enigszins jammer dat de groep weinig tot niet interageert met hun publiek en hun set eerder mechanisch (en met veel te lange stiltes tussen de nummers) afwerkt. Na afloop blijf ik hangen in Moritzbastei, want Siva Six sluit af en ik heb deze band moeten missen op mijn eerste WGT in 2014. In afwachting hiervan (er treedt eerst nog een andere groep op die ik niet ken) eet ik nog iets en gun ik mijn voeten wat rust in het danszaaltje waar op dat moment DJ Lo-Renz (eLectrO-Pop) een onderhoudende electropop- en futurepopset draait. Tegen dat Siva Six begint, doen mijn vermoeide voeten al iets minder pijn en begeef ik mij terug naar het andere zaaltje. Er is aanzienlijk meer volk dan bij Zoon Politicon, wat mij wel verbaast, want echt bekend is dit Grieks electro-duo toch niet. Ik vind hun optreden overigens niet zo bijzonder. Het is zeker niet slecht, maar na 5 nummers heb ik het wel gehad. Plus, ik houd niet van plaatsen waar het publiek als vee op elkaar gepakt staat en mijn persoonlijke ruimte niet respecteert. Het ho(s)tel is vlakbij en ik besluit dan ook wijselijk om op tijd te gaan slapen om nog iets te hebben aan de vierde en laatste festivaldag.

Maandag 21 mei 2018

Geen idee hoe het komt, maar de WGT-maandag is altijd de minst interessante dag qua optredens en ik ben niet de enige die er zo over denkt. Zelf hoef ik enkel Grendel en God Module te zien, maar zij treden pas in de loop van de avond op in Agra. Tijd genoeg dus om nog een aantal andere dingen te gaan doen. Te beginnen met een bezoek aan het Grassimuseum, waar ik vorig jaar maar kort ben gebleven wegens enorm veel pijn aan mijn voeten. Ik had mij toen al voorgenomen om op WGT 2018 terug te gaan. Vorig jaar was ik op een tentoonstelling in het etnografisch museum verzeild geraakt; nu kies ik op goed geluk af een zaal in het muziekinstrumentenmuseum (iets met instrumenten door de eeuwen heen) en enkele exposities in het museum voor toegepaste kunst (onder meer over Jugendstil). Mijn voeten spelen mij weer parten, maar de pijn is tenminste draaglijker dan op WGT 2017. Waar legerbottines, gelzolen en een verzachtende muntcrème allemaal niet goed voor zijn.

Daarna pak ik de tram naar het Südfriedhof. Ik heb hier al veel over gehoord, maar ben er nooit eerder geweest. Dit gigantische kerkhof grenst aan het park van Völkerschlachtdenkmal en is een uitstekende locatie voor foto's. Niet dat ik daarvoor kom, want ik ben toch alleen en nu niet bepaald gothic gekleed (vandaag ben ik effectief een cyber). Maar het is wel gezellig om op deze zonnige, warme namiddag rond te lopen op de vele weggetjes tussen het groen en de talloze graven, waarvan de ene al wat groter en indrukwekkender is dan de andere. Helaas beginnen mijn voeten steeds meer pijn te doen, zodat ik ze wat probeer te sparen. Na een uur heb ik genoeg gezien en besluit ik om de tram terug te nemen naar het ho(s)tel, zodat ik mij kan omkleden en nog even kan uitrusten voor de laatste verplaatsing.

In de vroege avond vertrek ik richting Markkleeberg. Ik loop nogmaals rond op de gothic markt in Agra, waar alles nog steeds te duur is en de weinige "sales" niet veel voorstellen. Omdat ik mijn gading niet vind en nog wat tijd over heb, besluit ik om naar het nabijgelegen heidens dorp te gaan. Daar koop ik wél een mooie gothic rok aan een schappelijke prijs, alsook een niet al te dure haarband met grote, zwarte rozen. Ondertussen is Grendel begonnen in Agra, maar mijn voeten doen nu zo'n pijn dat ik in de naastgelegen hal op de grond ga zitten. 'Chemicals + Circuitry' klinkt in elk geval wel goed en ik hoor ook nog een stukje van 'Soilbleed' en 'Hate This'. Ik spaar mijn laatste krachten voor God Module, de headliner van deze avond. Voor mij een herkansing, want op WGT 2014 had deze Amerikaanse electroband op de valreep afgezegd wegens gezondheidsproblemen van frontman Jasyn Bangert. En het 4 jaar lange wachten wordt beloond. Het optreden begint met clubhit 'The Source', één van mijn persoonlijke favorieten. Ik vergeet even mijn pijnlijke voeten en dans ruim 40 minuten op wat een steengoed electro-optreden is. De show duurt natuurlijk langer, maar ik neem mij voor om op tijd door te gaan. Mijn kamergenoten en ik moeten vroeg opstaan voor de lange terugrit en ik wil de plotse, massale leegloop van het Agra-terrein na het optreden voor zijn.

Het is op weg naar de tramhalte dat ik letterlijk op mijn bek ga. Terwijl ik hol, struikel ik over een drempel aan de ingang van het Agra Messepark en val ik languit voorover. Gevolg: een schaafwonde op mijn kin, 2 wondjes aan mijn rechterhandpalm en een pijnlijke blauwe plek op mijn linkerknie. De schade valt nog mee en ik krabbel al snel weer overeind, al moet ik tot tweemaal toe aan de omstaanders verzekeren dat alles OK is (wel vriendelijk van hen dat zij het vragen). Daarmee eindigt de vierdaagse voor mij wat in mineur, maar al bij al heb ik mij weer uitstekend geamuseerd. De ho(s)tel-kamer voor pinksterweekend 2019 is al vastgelegd en betaald. Op naar de volgende editie!

Foto's: Luc Luyten (Amnistia - Full Contact69 - Wulfband - Plastic Noise Experience)

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 21/05/2019 : Het WGT elftal van Dimi Brands.

Nog een tweetal weekjes en de jaarlijkse bedevaart naar Leipzig kan een aanvang nemen, geef maar toe dat u er weer een gans jaar naar heeft uitgekeken. Ondergetekende stuurt dit jaar zijn kat, maar laat niet na zijn persoonlijke elftal mee te geven, kwestie dat u niet bezwijkt aan keuzestress. 1.CAMERATA MEDIOLANENSE Italiaans ...

lees meer...
CD BESPREKING : Verzamelaar - Dancing In Darkness

Lang geleden dat ik mijn cd speler nog een keer een opmerkelijke, of beter nog relevante verzamelaar liet eten. Er waren tijden waarin er regelmatig van die compilaties verschenen die een must waren voor elkeen die de scene op de voet wou volgen en blijven volgen. Die tijd lijkt echter achter ons een ook deze “Dancing in Darkness” ...

lees meer...
CD BESPREKING : William Basinski - On Time Out Of Time

Wanneer we stellen dat William Basinski een even bepalende naam is voor het ambient genre als Brian Eno, verdenkt u ons misschien van grootspraak. Toch staan we niet alleen met deze mening. De man is al meer dan 40 jaar actief in de muziekwereld, en oogstte vooral bekendheid met het zeer tot de verbeelding sprekende vierluik The Disintegration ...

lees meer...
CD BESPREKING : Iain Chambers - The Eccentric Press

Iain Chambers is een Engelse componist, producer en kunstenaar. Hij is actief sinds de jaren negentig. Is het meest bekend voor zijn werk voor radio, tv en film. Vormde in 2003 samen met twee collega’s van BBC Radio 3 het musique concrète collectief Langham Research Centre. Enkele jaren later begon Chambers te experimenteren ...

lees meer...
CD BESPREKING : Detieti - Frogressive Punk

Een plaatje dat naar collega Henk Vereecken gestuurd werd, maar naar mij werd doorgespeeld. Het deed onze goede vriend denken aan Faith No More, en dat is nu net een van de groepen waar hij een godsgloeiende hekel aan heeft. Ondergetekende heeft in zijn platenkast wel plaats vrij gemaakt voor de dolle fratsen van Mike Patton en co, dus ...

lees meer...
CD BESPREKING : Je t'aime - Je t'aime

Parijs. Tall BastArd, Crazy Z en Dany Boy brengen in 2018 hun eerste singel uit “The Sound”, tevens de opener van hun albumdebuut, die in de lichtstad op gejubel wordt ontvangen. De groep die wortelt in de jaren 80 van de cold wave en post punk vat moed en belsuit een volledig album klaar te stomen. En zie, het titelloze debuut ...

lees meer...
NIEUWS 19/05/2019 : Second Still exclusief in Retie

De Westkust van de US of A weet schoon volk tot zijn inwoners te tellen. Paraderend langs de Hollywood Boulevard onder het alziend oog van de paparazzi. Al zien we een band als Second Still er weinig last van te weten ondervinden. Bijzonder straf dan weer wel in de postpunk / coldwave-subcultuur waarin ze zich als trio al enkele jaren ...

lees meer...
NIEUWS 18/05/2019 : Here are the young men... RIP Ian Curtis

Vandaag, 18 mei, is het exact 39 jaar geleden dat ene Ian Curtis zich, op 23 jarige leeftijd, van het leven beroofde. Het was allicht geen nieuws geweest ware het niet dat deze Ian Curtis frontman en zanger/tekstschrijver was bij beeldenstormers Joy Division die aan de vooravond stonden van de grote doorbraak en een eerste Amerikaanse toer. “Closer”, ...

lees meer...
NIEUWS 16/05/2019 : Miel Noir en Tommi Stumpff samen te horen op Reclaim Your Story.

Miel Noir, een van de weinige bands die het lukte om op onze review pagina’s steeds het maximum aantal sterretjes in de wacht te slepen, is volop bezig aan de opvolger van Honey-Beat (2016). Tevens werd er een verrassende gast gespot in de studio, zo blijkt ook uit de eerste single die Miel Noir uit The Phoenix-Swarm, want zo gaat ...

lees meer...
NIEUWS 16/05/2019 : Summer-Event: gratis zomerfestival voor het goede doel.

Met de eerste zonnestralen die zich stilaan laten gelden, beginnen we al uit te kijken naar de zomer. En wie zomer zegt, zegt festivals. Goed nieuws want op zaterdag 3 augustus pakt men in Schoten onder de noemer Summer-Event 2019 uit met een affiche op maat van de Dark Entries lezer gesneden. Redelijk indrukwekkend met La Scaltra, A Slice ...

lees meer...
FOTO'S : Praga Khan - @ YAP Leopoldsburg, 11/05/2019 daar Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : Trouwfe(e)st #3: PANTSER FABRIEK - Het werkt inderdaad motiverend om op te mogen treden in het land van Front 242!

Op de affiche van Trouwfe(e)st ligt de nadruk ontegensprekelijk op de genres dark ambient, dark folk en waagt men ook graag een uitstapje naar het meer industriële genre. De naam van het Nederlandse Pantser Fabriek kwam dan ook als een verrassing. Deze pure EBM act is een project van Willem Witte, die we kennen van zijn neofolk alias ...

lees meer...
FOTO'S : De Klinke - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : La Lune Noire - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : 10 JAAR DER KLINKE - Mijn eerste vrouw zei me ooit dat echte kunst ontstaat uit het lijden van de ziel. Gelijk heeft ze.

Der Klinke blaast tien kaarsjes uit. Dat doen ze met een geschenk aan hun fans: een nieuwe plaat 'Decade' met daarop een aantal herwerkte versies van nummers uit hun eerste decennium, een aantal remixen en zelfs een handvol nieuwe nummers. De plaat moet een hoofdstuk afsluiten. Oorspronkelijk zou het zelfs de zwanezang van de groep ...