casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

388 items

   

Wave-Gotik-Treffen 2018
Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
22/05/2018, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

22/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 - Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
22/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 - Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
22/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 - Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
22/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 - Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
22/05/2018 : Wave-Gotik-Treffen 2018 - Alle kleuren zwart... (Xavier Kruth)
De 27ste editie al van het Wave-Gotik-Treffen, en hoewel ik de tel niet heb bijgehouden moet het zowat de tiende keer zijn dat ik er zelf aan deelneem. Na een lange tocht komen we de donderdag toe in Leipzig. Ik begin met het afzetten van mijn spullen aan het hotel en het afhalen van mijn bandje aan de Agra - de hoofdsite van het festival met de camping, de immense gothic-markt en de grootste concertzaal - en begeef me daarna naar de EBM-warm-up party in de Felsenkeller.

Dit zeer tot de verbazing van onze electroredactie die me erop wijst dat ik een hoop alternatieven had. Er zijn hier optredens, maar het bespreken ervan laat ik best over aan onze electroredactie. Ik had Amnistia al verward met Wulfband en dacht dat Full Contact69 eigenlijk Plastic Noise Experience was. Om maar te zeggen dat al die groepen voor mij eender klinken. Gelukkig beschikken we over een gedegen electroredactie die het verschil wel kan maken.

Misschien kan ik me beter concentreren op de noise-optredens in de kleine kamer naast het hoofdpodium. De groep Tränen der Sehnsucht intrigeert me wel, al was het maar omdat de naam van een Lacrimosa-nummer komt. De groep weet effectief een sfeer van totale duisternis te suggereren met loodzware dark ambient. Omdat de twee leden in een soort nikab optreden - een sluier die enkel de ogen niet bedekt - krijgen ze ook een flinke pluim voor het visuele aspect.

Wat het optreden helaas ernstig verknalt, is dat de micro van de zanger niet werkt. We zien hem vanalles in de micro schreeuwen, maar het komt niet uit de boxen. Van de minimal wave van Te/DIS kan ik alleen maar zeggen dat het me ten voeten uit verveelt. Ik denk dat zelfs Wulfband - de echte - boeiender zijn dat dit, en breng dan de rest van de avond door in de grote zaal.

DAG 1

Belangrijk aan WGT is dat er op heel wat plekken iets te doen is, en dat de zalen meestal een coherent aanbod in een bepaalde stijl hebben. De eerste dag van het eigenlijke festival begin ik in de Taubschenthal, waar vandaag de gitaren domineren. Later spelen hier Merciful Nuns en Skeletal Family. De Last Cry weet me echter niet te overtuigen dat ze iets interessants doen met gothic rock en dus zoek ik mijn favoriete toevluchtsoord op: De Schauspielhaus.

Dit is de plek voor hogere cultuur en er gaan maar zelden slechte optredens door. Altijd leuk om al die extravagante goths te zien op deze wat elitaire plek. Zijn er ook bij: een punker en een skinhead met opschrift: ‘Queer Skins. Fuck Monogamy’. Zo weten we ook dat dit bestaat.

Ze komen voor het optreden van Raison d’être. Ik had de man - die net als de meeste Zweden Peter Andersson heet - al een paar jaar geleden gezien op het WGT. Het programmaboekje zegt dat Raison d’être zich meer is gaan concentreren op akoestische klanken, maar tenzij ze het hebben over de metalen platen waar Andersson af en toe muziek mee maakt, begrijp ik niet goed wat ze bedoelen. De meeste muziek komt nog steeds uit een laptop en een tafel vol knopjes, hendeltjes en effecten. En wat Andersson daarmee doet is ronduit fantastisch.

Mercury’s Antennae bestaat uit voormalige leden van This Ascension en heeft zich blijkbaar voorgenomen om muziek te maken in de stijl van Cocteau Twins. Ze doen dat goed. Het klinkt hemels, atmosferisch, dromerig… al slagen ze er toch niet in om het origineel te evenaren.

Ik heb het gevoel dat veel mensen hier al zijn voor het volgende concert. Die Kammer is hier ongemeen populair. Die Kammer, dat is een opvolgproject van Chamber, aangevuld met Matthias Ambré, de voormalige gitarist van ASP. In totaal staan er 8 muzikanten op het podium, inclusief strijkers en tuba. Ze spelen een mengeling van folk, klassiek, kermismuziek, wereldmuziek en zoetzure ballades. En of het aanslaat? Die Kammer slaagt erin om het publiek in een klassieke concertzaal uit hun zeteltjes te laten rechtstaan en uitbundig te laten meedansen.

DAG 2: PUNK IN DE DDR

Ik hoor mensen klagen dat het programma van WGT dit jaar wat minder is. Als het op grote namen aankomt zouden ze wel eens gelijk kunnen hebben. Maar wie de moeite neemt op het programma door te worstelen zal onder de meer dan 200 groepen en activiteiten toch steeds iets naar zijn gading vinden. Ik zit vandaag zelfs erg in de knoop, want er gaan gelijktijdig verschillende zaken door die ik eigenlijk allemaal zou willen bijwonen.

Wie zoals ik geïnteresseerd is in alternatieve cultuur in de DDR, kan bijvoorbeeld op twee plekken terecht. In het Stasi-museum Runde Ecke gaat een lezing door over Wutanfall, een punkgroep die van 1981 tot 1984 regelmatig in aanvaring kwam met de Stasi. Elders gaat een lezing met documentaire door over Depeche Mode-fans in de DDR. Als ik kon zou ik me in twee splitsen, maar daar deze technologie niet op punt staat tracht ik het beste uit te kiezen. Wutanfall, dus.

Wutanfall wordt voorgesteld als de eerste punkgroep uit Leipzig, en ze zijn duidelijk nog populair. Aanvankelijk waren het gewoon punks die een leuke tijd wilden hebben en teksten schreven over hun dagelijkse problemen, maar dit ging al te ver voor de DDR. Men wou die lastige en extravagante punkers - een symbool van de decadentie van het westen - liever uit het straatbeeld.

Vooral zanger Chaos kreeg het zwaar te verduren. Hij werd - eigenlijk verkeerdelijk - als de leider van de groep aangeduid, en mocht dan ook regelmatig op verhoor bij de politie, kreeg frequente nachtelijke bezoeken… De zaal wordt heel stil als Chaos getuigt hoe hij op een dag op zijn werk afgehaald wordt door drie mannen, één van de vormen van intimidatie. Hij wordt in een wagen gestopt en aangemaand om te praten. Als goede punker antwoordt hij dat ze de boom in kunnen.

Chaos wordt uit de wagen gehaald, krijgt handboeien om en een jutten zak over zijn hoofd. Hij wordt naar het woud geleid en daar vakkundig in elkaar geslagen met knuppels en kettingen tot hij het bewustzijn verliest. Omdat hij een open wonde heeft, moet hij in de cel voor een spoedopname. Hij wordt verzorgd, krijgt twee pijnstillers en een ziekteattest voor drie dagen, en wordt dan als een hond terug thuis afgezet.

Bij een andere gelegenheid werd hij uren lang in een pijnlijke houding ondervraagd. Na het verhoor moest hij de protocollen ondertekenen, zo’n 60 bladzijden die elk geparafeerd moesten worden. En dan verscheurt de Stasi-officier de hele bundel en begint het hele verhoor gewoon opnieuw, in totaal meer dan 17 uur. Op het einde moeten ze zijn hand vasthouden om alles te tekenen, ook de verklaring dat hij goed behandeld is geweest. Al rept Chaos zich daarna om eraan toe te voegen dat ze destijds ook veel leut hebben gehad. ‘De frustratie werd met veel energie in leut omgezet’, verklaarde hij.

Nog gevoeliger ligt het feit dat er twee Stasi-informanten - Informelle Mitarbeiter of IM’s - in de groep zaten. Zij gaven alle informatie door over de groep, concerten, politieke acties… Soms moesten ze concerten verhinderen, of omgekeerd activiteiten organiseren zodat de punks de stad verlieten bij belangrijke evenementen. De eerste IM - Käpt’n - zocht zijn toevlucht bij de Stasi omdat hij nood had aan een woning en aan geld. Toen hij dat kreeg begon hij gewoon onzin te verkopen aan de Stasi. De andere groepleden zouden hem nog kunnen vergeven, maar dan zou hij wel de eerste stap moeten zetten en erkennen dat hij fout was, hetgeen tot op heden niet gebeurd is. Over de tweede informant - Schwarz - kan niemand een goed woord zeggen. Hij was gewoon een avonturier die de Stasi gebruikte om af te rekenen met mensen die hij niet graag had.

DAG 2: OPTREDENS

De volgende keuze die ik moet maken breekt echt mijn hart. ik herinner me nog goed dat het optreden van Saeldes Sanc me vorig jaar tot tranen toe beroerde. Het neoklassieke project van Hannah Wagner - met begeleiding van Ernst ‘Deine Lakaien’ Horn op piano - speelt dit jaar buiten het officiële programma in de Nicolaikirche. Ik weet dat ik een hemels optreden zal missen, maar ze spelen gelijktijdig met Nytt Land uit Rusland, en dit is wellicht mijn enige kans om die laatsten te zien.

Nytt Land inspireert zich op Scandinavische en Siberische muziek. Ze bouwen hun eigen instrumenten en vermengen folk met dark ambient. Op het podium staan ze met drie, gebruiken ze voornamelijk percussie-instrumenten en keelzang en gejodel. Het geheel is absoluut fascinerend.

De moeilijke keuzes zijn nog niet voorbij. Siglo XX geeft een exclusief reünieconcert en dat is eigenlijk een niet te missen evenement. Maar ze doen dat gelijktijdig met Samsas Traum en Eden Weint Im Grab op een andere locatie, en die wil ik ook niet missen. Ik gok erop dat Siglo XX nog wel meer concerten zullen geven eens ze terug in België zijn en maak me op voor een avond gothic-metal in Westbad.

Eens ik daar toekom sluit ik aan bij een ellenlange rij die zo ongeveer moet overeenkomen met de capaciteit van de zaal. Slechts als er volk de zaal verlaat mogen mensen druppelsgewijs binnen. Ik schat mijn kansen om binnen te geraken op een realistische 2% en heb sowieso weinig zin om uren in een rij te staan, dus wordt het toch Siglo XX in de Felsenkeller.

Als straf voor mijn foute inschatting moet ik een optreden van Monica Jeffries doorstaan, al valt dat uiteindelijk best wel mee. Diorama had ik al een hele tijd niet meer gezien en ik kan bevestigen dat Torben Wendt en de zijnen in goede vorm zijn en een uitstekend optreden gaven.

De zaal is maar halfvol als de eerste noten van De internationale weerklinken. Ik wordt meteen terug gekatapulteerd naar de fuiven van Die Letzte Kerze in leuven, toen we dit nummer speelden als politiek statement (en daarmee iedereen flink op hun zenuwen werkten). Er volgt nog meer nostalgie: ‘Babies On A Battlefield’, ‘Until A Day’, ‘Art Of War’, ‘Sister In The Rain’… Van mijn slecht gevoel blijft niets meer over. Dit was gewoon magisch.

De avond eindigt in een punkkroeg dicht bij mijn hotel waar ik met oudere DDR-punks verder praat over Wutanfall en L’Attentat. Geef eerlijk toe: zonder mijn alcoholverslaving zou ik dergelijke fantastische dingen toch niet meemaken.

DAG 3

Optredens beginnen op WGT meestal pas rond 16 of 17 uur. Al is er ook een aanbod voor wie vroeger al iets wil doen. In het Heidens dorp bijvoorbeeld. Ik ben vandaag helaas niet de enige die op dat idee gekomen is. Buiten het dorp staan ellenlange rijen aan te schuiven, maar gelukkige kan ik met mijn pasje zo naar binnen zonder aan te schuiven.

In het Heidens dorp vind je eerst en vooral een enorme middeleeuwse markt met mede, sieraden, maliënkolders, eten en drinken en heel wat fantasieartikelen. En het loopt er vol met stoere vikings, knappe jonkvrouwen en ook een verdwaalde monnik. Er is een podium waar vooral folk en middeleeuwse muziek te horen valt. Momenteel is Nytt Land er aan de slag, en daar gaat mijn stelling dat ik ze enkel gisteren aan het werk kon zien. Geen probleem, dan geniet ik er gewoon nog eens van.

Ik begeef me naar de Taubschenthal, waar het al industrial is dat de klok slaat. En het slaat hard. Ik kom tot de vaststelling dat het geboenk van Greyhound perfect synchroon verloopt met het geboenk van de kater in mijn hoofd. (Zei ik daarnet iets positiefs over mijn alcoholverslaving?) Monolith is meer van hetzelfde. Ik heb besloten om goed te maken wat ik gisteren allemaal aan metal heb moeten missen. De Felsenkeller biedt op dat vlak immers een vrij mooie affiche aan.

Biogenesis, bijvoorbeeld, is een groep die geëvolueerd is van death metal naar gothic metal. Ze variëren enorm en kunnen in één nummer zowel aan black metal als aan progrock doen denken. Als ze hymnisch beginnen - en dat doen ze naar mijn smaak iets te vaak - doen ze me denken aan Bon Jovi. Godbetert! Al zijn ze wel beter, hoor.

Dool had ik vooraf meegegeven als tip om op het festival te zien, en daar heb ik geen spijt van. Mispak u niet. De groep mag dan wel uit Nederland komen en een zangeres hebben, ze zijn niet het zoveelste female-fronted metalgroepje. Ryanne van Dorst is namelijk een vrouw met ballen aan het lijf en een gitaar om haar nek, niet het verongelijkte prinsesje dat enkel in de hogere stemregisters zingt. Voeg daar een groep aan toe die perfect spanning kan opbouwen en epische nummers speelt, en je hebt een optreden om niet meer te vergeten. En wat ze doen met ‘love Like Blood’ van Killing Joke is gewoon fenomenaal.

Eigenlijk kan deze dag al niet meer stuk, maar we laten hem niet eindigen vooraleer we ook de kers op de taart meepikken. Tiamat staat immers nog op het programma, en ze spelen enkel nummers uit ‘Clouds’ en ‘Wildhoney’, twee van hun meest populaire platen uit begin jaren 90. Zanger Johan Edlund ziet er een stuk minder cool uit dan vroeger, en treedt nu op in jeansbroek en een klakje. Het is geweten dat ook zijn gezondheid wat minder is, maar dat alles maakt hij goed met zijn stem en zijn passie. En met nummers als ‘In A Dream’, ‘Whatever that Hurts, ‘The Ar’ en ‘Gaia’ kunnen ze sowieso weinig verkeerd doen. Iedereen is in de wolken, en vandaag gaan we voor de verandering meteen slapen.

DAG 4

Laatste dag al. Laten we nog zoveel mogelijk meepikken. Japan Suicide had enige indruk op mij gemaakt met ‘We Die In Such A Place’ uit 2015, een cd vol donkere post-punk, enigmatisch en romantisch… Over de nieuweling ‘Santa Sangre’ ben ik - net als collega Kurt die de cd besprak - iets minder lovend. Het geluid is er immers rauwer en chaotischer geworden. De groep mist zijn intrede niet. De muzikanten gaan schuil achter dierenmaskers, die ze pas na de opener uitdoen. Het optreden klinkt effectief rauw en chaotisch, en Japan Suicide geeft even de indruk het zoveelste post-punkgroepje te zijn dat verloren loopt in het overaanbod in het genre. Pas als ze tegen het einde van het optreden ook wat tragere nummers spelen, bewijzen ze dat ze me nog steeds kunnen raken.

Het programma van de maandag bevat verder niet veel namen die ik absoluut wil zien. Ruimte om ontdekkingen te doen, dus. Westbad - dat is een nieuwe zaal die zich op een steenworp van de Felsenkeller bevindt - biedt een donkerromantische darkwave-affiche aan, en ik heb wel zin in een flinke portie melancholie.

Als ik binnenkom is Kaizer aan het werk en die weten me vrij snel te behagen. Met meezingbare up-tempo-nummers, maar ook met melige ballades. Ik zou Mono Inc. en Untoten als referenties willen meegeven. Sommigen zullen er misschien de term Schlager-gothic voor gebruiken, maar er zit een schaduw Weltschmerz in die bij mij een gevoelige snaar raakt.

Traumtaenzer gaat nog eens stap verder in de duisternis. ‘De enige echte vrijheid ligt in onze dromen verborgen’, zo kondigen ze hun hit ‘Fuer die Nacht’ aan. Heerlijke melancholie, en het valt op dat ze het publiek vanaf de eerste noot meehebben. Ze combineren - net als de vorige groep - een vrouwen- en een mannenstem. Dat is altijd wat riskant, zeker als er veel samenzang is, maar ze doen dat perfect. Als ik erbij vertel dat zangeres Amy Faye een tragische schoonheid is die je zou willen aanspreken met de openingszin: ‘ik begrijp je verdriet’, en dat vrouwen wellicht hetzelfde denken van zanger Marco Blum, dan gelooft u wel dat ik enorm genoten heb van hun optreden.

Oberer Totpunkt doet iets intellectueels met EBM, Theremin en Duitse teksten. Ze doen dat goed en ik heb veel sympathie voor hen. Maar laat ons eerlijk zijn: wat een kloteopdracht om na Traumtaenzer te moeten spelen. Er staat ook een vreemde man op het podium die probeert de mensen schrik aan te jagen door met flikkerlichten naar zijn gezicht te schijnen.

Illuminate grijpt terug naar de zwaarmoedige muziek die Traumtaenzer en Kaizer zo goed brachten. De man - die net als de meeste Duitsers Johannes Berthold heet - kan terugkijken op een carrière van 25 jaar, een eindeloos aantal cd’s en een goede reputatie. De muziek zit goed ineen. Zeer goed… en toch kan het me niet helemaal beroeren, of toch minder dan de twee voornoemde groepen. De teksten zijn wat cliché en het wordt vooral met veel minder passie gebracht. Niet slecht hoor, Illuminate, maar niet het beste optreden van vanavond, ook al kan de groep rekenen op een schare trouwe Duitse fans.

God, mijn lieve heer, waar ik niet in geloof… Dat was het alweer. Vijf dagen waanzin. Het vieren van een alternatieve cultuur met aandacht voor individualiteit, voor creativiteit, voor het duistere dat in ieder van ons schuilt… En je zou willen dat daar het ganse jaar door aandacht voor is, maar dat is niet zo. Reden te meer om nu reeds ons hotel te boeken voor volgend jaar.

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 14/08/2018 : Eerste namen voor M'era Luna 2019

Het ene is nog maar net afgelopen of er wordt en werd al naarstig gewerkt aan een volgende editie. M’era Luna heeft ondertussen reeds de eerste namen bekend gemaakt voor hun 2019-editie. Zo de traditie het wil zal er ook volgend jaar een totaalpakket worden afgeleverd met de Gothic Fashion Show, een heuse Gothic Fashion Town, de Medieval-markt, ...

lees meer...
NIEUWS 14/08/2018 : W-fest lost een resem namen voor de editie van 2019 (en nog eentje voor de editie van 2018)

Aan de vooravond van W-fest - vijf dagen feest met artiesten als Peter Murphy, Kim Wilde, Project Pitchfork, Chameleons Vox, DAF, Die Krupps, Vive La Fete, Suicide Commando, She Past Away, Paul Young, A Flock Of Seagulls, Parade Ground, Covenant, Clan Of Xymox, Lords Of Acid en Front Line Assembly - worden ook al een hele resem namen gelost ...

lees meer...
INTERVIEW : DJ DREXL (Darker Side Of The 80s) - 'Be there or be a white sock stuck in a Crock!'

Al wie wel eens na de optredens van onze Dark Entries Nights in de Gentse Kinky Star blijft plakken, heeft hem al ongetwijfeld al eens achter de draaitafels zien staan. Maar ook op andere feestjes is DJ Drexl, of wanneer we hem gewoon tussen de feestende massa terugvinden en hem mogen aanspreken met Marco, graag van de partij. Zelf ...

lees meer...
CD BESPREKING : Dirk Serries - Epitaph

Het woord ophouden zien we niet snel opduiken in het vocabularium van Dirk Serries. De man die met Vidna Obmana sinds de jaren 80 ons land mee op de industrial kaart zette. In het begin als een jonge dolle hond wild om zich heen bijtend, kwam met het komen der jaren een overstap naar meer ambient en tribal gerichte atmosferen. Wat Vidna Obmana ...

lees meer...
CD BESPREKING : Contagious Orgasm - Impregnate Mannequin

Impregnate Mannequin werd in 1997 in beperkte oplage reeds uitgebracht op vinyl. Tegenwoordig niet meer zo makkelijk te krijgen, dus vond Raubbau het stilaan tijd voor een heruitgave (cd en digitaal). De periode waarin deze plaat verscheen ziet men als een sleutelmoment in de rijk gevulde carrière van Hiroshi Hashimoto (aanvankelijk ...

lees meer...
CD BESPREKING : Farzane Zamen - Z Bent

Vorig jaar besprak ik een album van Yasmine Hamdan, een Libanese artieste die een soort oosterse dreampop brengt met een feministische boodschap en waarin synthesizers harmoniëren met oosterse (Arabische) instrumenten. Het album verscheen op Crammed Discs. Aan deze Yasmine Hamdan moest ik direct denken bij het aanhoren van de muziek ...

lees meer...
INTERVIEW : A SLICE OF LIFE - We denken dat we alles naar onze hand kunnen zetten en gaan vrolijk door met het uitputten van onze planeet en van elkaar.

Aan de vooravond van hun optreden op W-fest brengt A Slice Of Life zijn debuut uit: Restless. Het is een puike postpunkplaat geworden. Dark Entries was benieuwd naar de ontstaansgeschiedenis van de groep en de plaat, en ging zijn oor te luister leggen bij de stichtende leden Dirk Vreys (zang) en Guy Wilssens (gitaar). A Slice Of Life is ...

lees meer...
CD BESPREKING : Autumn Tears - Convalescence - A Retrospective

Met het aantal uitgebreide compilaties en overzichtsalbums die we de laatste tijd al in ontvangst mochten nemen, wanen we ons, terwijl buiten de 30 graden ruimschoots overschreden worden, midden in de kerst- en eindejaarsperiode. De seizoenen mogen dan wel verschuiven, maar zo een vaart zal het ons inziens nog wel niet lopen. Ook de Amerikanen ...

lees meer...
CD BESPREKING : Shinkiro - Archive: Volumes I-III

Er bereikt ons geregeld muziek uit Japan, en het moet niet altijd Japanoise of extreem geschifte experimentele shit zijn. Shinkiro leert ons dat er ook dark ambient uit het land van de rijzende zon kan komen. En nog wel heel goede, daar kan u van op aan! Ook in ons Belgenlandje werd Shinkiro al snel in de armen genomen: zo zorgde Hybryds ...

lees meer...
FOTO'S : Front 242 - @ Lokerse Feesten, 11/08/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Dark Entries Night 24: A Slice Of Life en Donder, Hel & Hagel

Op vrijdag 14 september nodigen we u graag uit op de 24ste editie van de Dark Entries Nights. Op deze gratis concerten stellen we u lokaal talent voor uit de zwarte scene. We hebben het geluk twee groepen te ontvangen die volop aan het losbreken zijn. A Slice Of Life heeft zonet zijn debuut uit, 'Restless', en na de uitstekende ...

lees meer...
FOTO'S : Gary Numan - @ Lokerse Feesten, 11/08/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Moonspell brengt concert met drie integraal gespeelde platen uit

In 2017 wilden de Portugese gothic metal-grootheden Moonspell hun trouwe achterban eens verwennen. Voor 4000 fans werd in hun stad Lissabon een concert gehouden waarop drie van hun meest succesvolle platen integraal gepeeld werden: het debuut 'Wolfheart' uit 1995 en diens opvolger 'Irreligious' uit 1996, alsook de meer recente ...

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Lord Of The Lost bestormt Duitse hitparades met 'Thornstar'

Het was ons al opgevallen dat Lord Of The Lost bijzonder populair was. Hun debuut dateert slechts van 2010, maar door hun ontzettend hard geluid en compromisloze houding hebben ze meteen een stempel op de Duitse gothscene gedrukt. Hun nieuwe cd 'Thornstar' - hun zesde al - bestormde de Duiste hitparades en staat nu op 6. De plaat is ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
FOTO'S : Dropkick Murphys - @ Lokerse Feesten, 08/08/2018 door Luc Luyten