casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

391 items

   

PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot)
Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
11/03/2018, Dimi Brands
 Bookmark and Share

11/03/2018 : PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot) - Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
11/03/2018 : PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot) - Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
11/03/2018 : PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot) - Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
11/03/2018 : PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot) - Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
11/03/2018 : PORTA NIGRA XIII (10/03/2018 JH Klinker, Aarschot) - Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.
Deze week hoorde ik op de radio dat de prioritaire belofte van Bart De Wever, wanneer hij terug verkozen zal worden als burgemeester van Antwerpen, is dat er een nieuw voetbalstadion in de Metropool zal komen.

Daar zitten we met zijn allen op te wachten, zeggen we met een sarcastische blik op de verkeersellende die we dagelijks in Antwerpen en omstreken moeten verduren.

Het was vanavond niet anders, als je rond kwart voor vier in de namiddag vertrekt om zeker op tijd de luttele 42 kilometer die ons scheiden van Aarschot af te leggen, en daar bijna twee uur over dient te doen, dank zij een combinatie van zaterdagrijders (blijkbaar hebben de zondagsrijders hun abonnement met minstens een dag verlengd), omleidingen en nog wel wat omstandigheden waardoor je aan een gemiddelde snelheid van, I kid you not, 30 kilometer per uur alsnog ter plaatse geraakt, dan kan je je voorstellen dat de stoom al op voorhand uit onze oren geblazen werd.

Tot overmaat van ramp was het ook weer carnaval in Aarschot, bijna jaarlijkse traditie dat deze komedie samenvalt met Porta Nigra, met de nodige verkeerschaos en parkeerperikelen tot gevolg.

Door dit alles misten we opener Onrust, wat we verschrikkelijk jammer vonden, want wat Wendy Mulder doet, volgen we van in den beginne op de voet, om vast te stellen dat ze keer op keer steeds beter wordt.

We kregen het achteraf meermaals te horen dat ze ook vanavond heel wat zieltjes wist te winnen met haar verfrissende mix van grensoverschrijdende elektronica.

Extra jammer dat we haar set misten was het feit dat ze er voor koos om niet op veilig te spelen en een compleet andere set in elkaar stak dan haar laatste op de Silken Tofu labelnight in Brussel waar we haar aan het werk zagen. Wendy, zelfs herstellend van een een gebroken rib, blijft zich met andere woorden steeds opnieuw uitvinden, en dat is iets wat we enorm aanmoedigen bij artiesten!

Gelukkig voor ons krijgen we binnen twee weken een herkansing in Gent, alwaar Onrust ten dans zal spelen op onze eigenste Dark Entries Night.

We voorspellen nu reeds een uitpuilende Kinky Star, want Onrust is met recht en reden de rijzende ster in België, die wat ons betreft het nog heel ver schoppen zal.

Endless Asylum dan, het project van Catalaan Sathorys Eleonorth, ook actief bij het immens populaire Der Blaue Reiter (met Cecilia Bjärgö, een andere Porta Nigra habitué die ook vandaag meermaals het podium zou betreden). Endless Asylum werkt aan een nieuwe plaat, de opvolger van zijn door ons erg gesmaakte debuut Danvers State Hospital, en we kregen hiervan in Aarschot reeds een voorsmaakje. We zagen Endless Asylum twee jaar terug in Rotterdam tijdens Dwaalspoor, en kwamen tot de vaststelling dat zijn set er sindsdien alleen maar beter op geworden is. Twee jaar terug waren we al onder de indruk van de mix tussen oude (met dank aan de percussie op olievaten) en nieuwere industriële klanken, vanavond klopte het plaatje nog ietsje meer. Zeker in combinatie met de Venetiaanse maskers en de fragmenten uit films zoals Eyes Wide Shut, waren hier mee verantwoordelijk voor.

Op het scherm zagen we ook beelden van de cultklassieker Demons (Dario Argento) alwaar Endless Asylum geluiden aan toevoegde die niet zouden misstaan op de soundtrack van een dergelijke film. Weliswaar gelukkig minder cheesy dan de oorspronkelijke soundtracks van Claudio Simmonetti. We zijn zeer benieuwd naar die tweede cd van Endless Asylum, want deze korte set smaakte absoluut naar meer.

De volgende band op de affiche was het Britse Naevus, een groep die men gemakkelijkheidshalve nog steeds onder de neofolk noemer plaatst, maar die het genre, zoals bijvoorbeeld ook Rome, stilaan ontgroeid zijn en tegenwoordig staan voor een meer rock georiënteerd geluid. Enkel de bij wijlen sloganeske zang is een erfenis uit het verleden die behouden werd, net zoals het voor het genre onmisbare attribuut, de akoestische gitaar, werd bij wijlen nog omgegord door zanger Lloyd James.

Maar boven alles waren het de elektrische gitaren die de bovenhand hadden in deze set. De combinatie tussen elektrisch geweld en akoestisch getokkel leverde nog wel mooie momenten op, zoals tijdens ‘Idiots (Let Me In)’, maar van neofolk was dit mijlenver verwijderd. Death In June was in zijn beginjaren ook een post punk groep, en het geluid van Naevus klonk vaak als een geüpdatete versie van die periode die ons songs als ‘Fields’ en ‘All Alone In Her Nirvana’ opleverde, en had er heel wat raakvlakken mee. Laat het ons een terugkeer naar de basis noemen, maar zelf waren we hier maar matig enthousiast over.

Erg benieuwd waren we ook naar Seventh Harmonic, normaal gezien een female fronted band met (bijna) allemaal leden van Sol Invictus. Ann-Mari Thim (trouwens ooit nog zangeres bij Arcana) en violiste Eilish McCracken tekenden evenwel niet present.

Groot was onze verbazing dan ook toen bleek dat de dames Lesley Malone en Caroline Jago voor de gelegenheid Ger Egan hadden uitgenodigd om plaats te nemen achter de microfoon.

Voor hetzelfde geld was het helemaal de mist ingegaan want de man miste zijn vliegtuig in Berlijn, en diende zo in allerijl de trein te nemen om 5 minuten voor aanvang in Aarschot te arriveren. We waren dus duidelijk niet de enigen die met vervoerproblemen te kampen hadden.

Het geluid van Seventh Harmonic deed ons vaak denken aan Black Tape For A Blue Girl, al durfde onze aandacht tijdens het optreden meer dan eens te ontsnappen.

De zang was voor mij persoonlijk iets te ‘gothic’ waardoor het geheel me maar weinig kon boeien. Blijkbaar was ik niet de enige die deze mening was toegedaan, want een troosteloze leegte voor het podium deed vermoeden dat velen van de gelegenheid gebruik maakten om de innerlijke mens te versterken. Toen Cecilia Bjärgö het podium betrad om een nummer mee te zingen, mocht er gelachen worden. “You’ll never get rid of me”, grapte ze tegen het publiek waarmee ze nagels met koppen sloeg, want Aarschot is voor de familie Bjärgö nu al enkele jaren als een tweede thuis.

Een grapje dat door mijn hoofd schoot, dat de vaste Porta Nigra klanten wel zullen snappen: Bjärgö is the new Van Meirhaeghe.

De meningen waren verdeeld, terwijl enkelen spraken van een eerste echte hoogtepunt waren er dus ook anderen die de moeite niet namen verder te luisteren. Het voorbeeld van een band waarbij het zwart of wit is, al gun ik ze nog het comfortabelere tussengelegen grijs, omdat ik er iets meer van verwacht had. Graag had ik ze dan ook eens gezien in de volledige bezetting, om mijn beeld alsnog bij te sturen.

Maar de hoofdreden waarom de Bjärgö’s hier vanavond aanwezig waren, was voor het optreden van Arcana natuurlijk. Net als vorig jaar mochten ze weer een plaatsje op het podium van JH De Klinker innemen (al klopt dit niet helemaal omdat het toen Peter Bjärgö was die onder zijn eigen naam optrad). Mede hadden ze dit te danken aan de sterke show die ze gaven eind vorig jaar in Zweden tijdens het 30-jarige bestaan van het Cold Meat Industry label. Ook het optreden van In Slaughter Natives op dit festival was een van de hoofdredenen waarom we ons er straks nog aan mochten verwachten.

Aangezien er maar een jaartje zat tussen onze laatste ontmoeting met Arcana live, waren er van echte verrassingen niet echt sprake. Het was traditiegetrouw genieten van wat Peter en Cecilia Bjärgö en hun band ten gehore brachten. Met songs als ‘Angel Of Sorrow’ en onze absolute favoriet ‘Abrakt’ dat expliciet knipoogt naar etherische grootmacht Dead Can Dance, net zoals de oriëntaalse invloeden die op het eind van de set zorgden voor extra warmte.

Voor velen het absolute hoogtepunt van de avond, wat geen verrassing was want op de eerste rijen stond 90% van het publiek met gesloten ogen te genieten van deze hemelse klanken.

In Slaughter Natives, in het verleden ook al gesignaleerd op Aarschotse bodem, al was dit al wel wat langer geleden. Jouni Havukainen heeft ons nog nooit teleurgesteld (al blijven we zweren bij zijn eerste platen) en dat deed hij ook vanavond niet. Bijgestaan door vrouwlief achter de knoppen werd voor het eerst deze avond de ‘porta nigra’, de gitzwarte toegangspoort van de hel, wagenwijd opengetrokken. Luisteren naar In Slaughter Natives is alsof een apocalyptisch kunstwerk van Hiëronymus Bosch tot leven komt. En steeds verbaast het ons hoe luid Jouni kan ... fluisteren. Inderdaad, zijn zangtechniek bestaat steevast uit gefluister in de micro, maar dit op een manier dat het lijkt of hij het uitbrult. Als een doofstomme lunatic die zijn duivels uitdrijft verbleekt Satan er in hoogsteigen persoon bij als een schoothondje.

In een set die vol zat met hoogtepunten (en nieuw werk!) mocht een haast euforische versie van all time classic ‘Death Just Only Death’ natuurlijk niet ontbreken. In Slaughter Natives kwam, zag en overwon...wederom.

Vomito Negro was misschien een op het eerste zicht ietwat vreemde afsluiter voor een festival als Porta Nigra, gelet op de rest van de geafficheerde bands. Bij Porta Nigra, en daar niet alleen, zijn ze de mening aangedaan dat Vomito Negro met Black Plague de beste elektronische plaat van het afgelopen jaar gemaakt heeft wat een plaats als headliner meer dan diende te rechtvaardigen. Aangezien ik later op de avond nog een dj set moest afwerken in het Antwerpse, konden we maar een paar nummers meepikken van de show. Genoeg om te zien dat Vomito Negro zijn plaats aan de top van de nationale (en internationale) electro scene niet gestolen heeft.

Frappant vonden we wel dat tegen het einde van de avond er meer en meer mensen een kijkje kwamen nemen die op weg waren naar de New Wave Club Classics party die iets verderop in de stadsfeestzaal plaatsvond. Toen ze zagen dat ze aan het verkeerde adres waren, konden ze niet snel genoeg weg zijn. Hoe hard we nieuw bloed nodig hebben en hoe hard we ons best doen om liefhebbers van het genre te bereiken met nieuwe ontdekkingen, de nationale new waver blijft een gewoontediertje dat steeds maar weer hetzelfde steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw wil horen. Het blijft een onuitputtelijke bron van irritatie, maar gelukkig zijn er organisaties als Porta Nigra die mee in de bres springen om ook de meerwaardezoeker niet in de kou te laten staan.

Foto's: 1.Onrust (Luc Luyten) / 2.Endless Asylum (Luc Luyten) / 3.Naevus (Luc Luyten) / 4.Arcana (Luc Luyten) / 5.In Slaughter Natives (Brigitte Van Der Kuijl)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : The Overlookers - Driving Fast ep

Stel nu dat we in de jaren 50 synths hadden gehad had rock’nroll dan ongeveer geklonken als deze “Driving Fast ep” van nieuwkomers The Overlookers? Hun voorkeur gaat uit naar felle liptsick rode Amerikaanse oldtimers met blinkend chroom en daar past dan ook een cover van “Unchained Melody” van The Righteous ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Lautreamonts - Who Are You Wearing

Hoe zou het ondertussen in Rio De Janeiro zijn? Wel, goed te horen aan de frisse wind die deze nieuwe formatie The Lautreamonts door de valse carnavaleske vrolijkheid laat waaien. The Lautreamonts inderdaad, genoemd naar schrijver en dichter Comte De Lautréamont die zichzelf de geschiedenis inschreef met de surrealistische novelle “Les ...

lees meer...
CD BESPREKING : Lockhowl - Pareidolia

Gothic Rock uit Aberdeen Schotland. Voila, hier is LockHowl het éénmansproject van James MacBain die er een beetje uitziet als de ideale schoonzoon, en meteen even het bewijs voert van het never judge a book by his cover principe. Want deze man combineert in een donkere achterkamer schreeuwerige, eerder harde gothic rock ...

lees meer...
CD BESPREKING : Hidden Souls - The Incorruptible Dream

Electro pop, future pop zo je wil, uit Argentinië die, hoewel de ritmes dansbaar zijn, iets te vertellen heeft... Een beetje de Argentijnse Assemblage 23 zo je wil en ook het geluid, hoewel iets meer gesynthetiseerd -of hoe zeg je dat - komt wel een beetje in de buurt. Dansbaar op “Hearts And Minds”, een beetje melig in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Happiness Project - Mutation

Moderne electre pop daar staat Boredom Product garant voor, een label waarbij je al meteen kunt inschatten hoe een release ongeveer gaat klinken. Happiness Project, bij nazicht van onze uitgebreide Dark Entries database, zo’n 2500 reviews online, blijk ik ooit al eens iets van deze Fransen te hebben besproken, maar da’s dan ook ...

lees meer...
NIEUWS 21/09/2018 : Vrijdag 28 september Chileense post punk / death rock in de Kinky Star te Gent !

U kent het clubje vast, de kinky Star waar ook de Dark Entries Nights plaats vinden, Vlasmarkt Gent, die buurt. Maar er gebeurt wel meer in deze alternatieve muziekkeet dat u als lezer van ons webzine moet kunnen bekoren. Zo passeren vanavond om 20u00 post punkers uit Chilli nota bene, luisterend naar de naam Causa De Muerte. De band startte ...

lees meer...
NIEUWS 21/09/2018 : Bimfest affiche compleet!!

Het is ondertussen een traditie maar sedert 2002 kunt u het kille jaareinde wat feestelijker maken door present te tekenen op het Bimfest festival, ooit begonnen onder de mond vol Belgian Independent Music Festival. Voor de 17de keer alweer dus in 2018 en wel op vrijdag 14 en zaterdag 15 december in zaal de Casino te Sint Niklaas! Voor ...

lees meer...
FOTO'S : A Slice Of Life - @ Dark Entries Night 24, 14/09/2018, door Yani Beel

lees meer...
FOTO'S : Donder, Hel & Hagel - @ Dark Entries Night 24, 14/09/2018, door Yani Beel

lees meer...
NIEUWS 20/09/2018 : Nieuws van het Kirlian Camera front: Stalingrad is terug!

Natuurlijk kent u als trouwe Dark Entries lezer de Italiaanse rots in de branding Kirlian Camera. Maar wie van jullie is vertrouwd met Stalingrad? Dat we het hier niet hebben over het gebied in Rusland kon u al raden. Stalingrad was een zijproject van Angelo Bergamini enerzijds en Ivano Bizzi (die in het verleden bij Kirlian Camera vooral ...

lees meer...
FOTO'S : Persephone - @ Théâtre Mercelis Brussels, 15/09/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 20/09/2018 : Nitzer Ebb maakt onuitgegeven video uit 1985 wereldkundig

De terugkeer van Nitzer Ebb is momenteel het evenement in EBM-land. Op 11 oktober komt een ambitieuze box uit: 1982-2010 10 LP Vinyl Boxset. 10 platen? Ja hoor, de vijf officiële platen uit de discografie worden elk aangevuld met een aparte plaat met outtakes, alternatieve versies en remixen. Bovendien zal de groep ook terug gaan optreden, ...

lees meer...
NIEUWS 20/09/2018 : Alien Sex Fiend is bezeten (van een nieuwe plaat)

Er komen nog regelmatig platen uit van Alien Sex Fiend, één van de stichters van het gothicgenre en met name één van de meest populaire groepen uit de Londense batcave-scene van begin jaren 80, doch het betreft hier vooral verzamelaars met singles en live-uitvoeringen van eerder werk. De laatste plaat met origineel ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : SIGLO XX - In het kapitalisme kan alles verkocht worden, zelfs als het in tegenspraak is met zichzelf.

Siglo XX werd wel eens de Belgische Joy Division genoemd, en dus is het een evenement na meer dan 25 jaar terug optreedt. De optredens vallen samen met de viering van het 40-jarig bestaan van de groep. Je kunt ze onder meer zien op de derde editie van Breaking Barriers, het Leuvense festival dat het 40-jarig bestaan van punk in het algemeen ...

lees meer...
INTERVIEW : MILLIE MANDERS & THE SHUT-UP - Zelfs een DIY-band is in essentie een onderneming en een merk.

Op 9 en 10 november 2018 gaat in Leuven de derde editie van Breaking Barriers door, het festival dat in het leven geroepen werd om 40 jaar punk te vieren en al het goede wat daaruit voortkwam. Naast gevestigde namen als Siglo XX, Theatre of Hate en The Kids, kunt u er ook artiesten aan het werk zien die in België nog maar weinig bekendheid ...