casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

394 items

   

CRADLE OF FILTH & MOONSPELL
Twee van de beste metalbands op één avond (Trix, 1/03/2018)
03/03/2018, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

03/03/2018 : CRADLE OF FILTH & MOONSPELL - Twee van de beste metalbands op één avond (Trix, 1/03/2018)
03/03/2018 : CRADLE OF FILTH & MOONSPELL - Twee van de beste metalbands op één avond (Trix, 1/03/2018)
Wat een topaffiche! Twee van de beste metalbands op één avond. Twee van de beste platen uit 2017 die live voorgesteld worden. ‘Cryptorania’ mag namelijk één van de beste excrementen van Cradle of Filth heten, en met ‘1755’ heeft Moonspell zichzelf alweer overtroffen.

Je moet je reppen om als niet in het Antwerpse wonende werkmens op tijd te komen, maar anderzijds is het goed voor diezelfde werkmens dat het concert reeds om 20u begint zodat hij zich om 23u alweer naar huis mag reppen om nog wat te rusten vooraleer een nieuwe dag van onderwerping aan de arbeidsmarkt aanvangt.

Het publiek is verrassend genoeg niet veel jonger dan op het modale wave of electrofeestje. Ook hier veertigers en vijftigers die nog eens komen genieten van hun favoriete muziek. Toch is de zaal goed gevuld en kun je stellen dat de metalscene er veel beter voor staat dan onze stilaan uitstervende gothicscene.

Op klokslag 20u weergalmt symfonische muziek. Er komt een man met een lange zwarte jas en een opmerkelijke hoed het podiumopgestrompeld. Met een lantaarnlamp in zijn hand! Het is Moonspell-zanger Fernando Ribiero. Een verwijzing naar Diogenes, vraag ik me af, die vaak op klaarlichte dag met een lantaarn rondliep en de vraag waarom beantwoordde met ‘ik ben op zoek naar de mens’?

Moonspell is alleszins een groep die zich graag aan filosofie waagt. En dat geldt zeker voor de laatste plaat ‘1755’. 1755 was immers het jaar waarop een verschrikkelijke aardbeving de Portugese hoofdstad Lissabon teisterde. De wereldstad - Portugal koloniseerde destijds een flink deel van de wereld - werd verwoest en er stierven tienduizenden mensen. En nog wel op allerheiligen! Was het een straf van god, of net een bewijs dat god niet bestaat? Is god rechtvaardig? Waarom net de zo gelovige bewoners van Lissabon? De vraag zou theologen en filosofen nog eeuwen blijven boeien.

Muzikaal is ‘1755’ uitzonderlijk, want ongetwijfeld de meest symfonische plaat van Moonspell tot nog toe. Ze hadden nochtans beloofd om na het meer gothicgetinte ‘Extinct’ - opnieuw een filosofisch getinte plaat over het uitsterven van diersoorten en andere milieuproblemen - weer volop de metaltoer op te gaan. Dat is niet volledig waar gebleken. In plaats van zware metalriffs te spelen, brengt Ricardo Amorim liever uitgekiende en verzorgde gitaarstukken aan, en ik moet erbij vermelden dat hij dat absoluut virtuoos doet.

De heren zijn trots op hun laatste opus, en bijna heel de set draait errond. Slechts een paar nummers komen uit vorige platen: ‘Scorpion Flower’ dat samen met Lindsay Schoolcraft van Cradle of Filth gebracht wordt, ‘Alma Mater’ uit het debuut ‘Wolfsheart’ en een paar nummers uit ‘Irreligious’ uit 1996 (Ribeiro kondigt dit aan als een sprong van meer dan 200 jaar: van 1755 naar 1996): ‘Opium’, ‘Awake’ en een uitgestrekte versie van ‘Full Moon Madness’ om te eindigen.

Cradle of Filth pakt het enigszins anders aan: niet alleen pakken ze wel met bruut gitaargeweld uit, hun set is ook evenwichtig opgesteld met nummers uit heel hun carrière. En dat is een lange carrière, met reeds 17 platen. Ooit waren ze de koningen van de black metal, maar nu wordt het ‘extreme metal’ genoemd, wellicht omdat ze te goed kunnen spelen. (Ik kan ook wel genieten van die black metal die door een eenzame ziel op zijn slaapkamer opgenomen is, maar het kan geen kwaad dat de grenzen verlegd worden door mensen die hun instrumenten wel beheersen.)

Cradle of Filth staat ook nog steeds voor een opmerkelijke show, met extravagante kleding en bodypaint. Dat is deze keer niet anders. Eerst komen de muzikanten op en als laatste komt Dani Filth zelf op de verhoging achteraan het podium. Hij ziet er een beetje uit als de gebochelde van Notre Dame, met een grote kap en een breed kostuum vol slierten. Dat houdt hij echter slechts één nummer aan, voor de opener ‘Gilded Cunt’.

We wisten al dat Dani Filth eerder klein van gestalte is, maar het blijft verwonderlijk hoe alle andere muzikanten minstens een kop boven hem blijven uitsteken. Het moet gezegd dat Dani zich uitstekend weet te omringen. Alle muzikanten weten ons te overtuigen dat ze fantastisch kunnen spelen en bovendien absolute freaks zijn. Een eervolle vermelding verdient gitarist Richard Shaw, die als hij niet headbangt het publiek kil aanstaart van achter zijn make-up, baard en lange haren, en die al gitaar spelend allerhande kunstjes uitvoert.

De hele setlist overlopen zou ons te ver leiden, maar we moeten zeker vermelden dat Cradle of Filth dit jaar 20 jaar ‘Cruelty And The Beast’ viert - een concept-cd uit 1998 die over de legende van Erzébet Bathory handelde, de Hongaarse gravin die tientallen meisjes en jonge vrouwen vermoordde - en dat zal doen met een speciale uitgave met remixen en herwerkte versies. Voor de gelegenheid spelen ze ook de volledige Bathory Aria (Benighted Like Usher / A Murder of Ravens in Fugue / Eyes That Witnessed Madness) uit de plaat, goed voor 11 minuten gedonder.

Als daarna ‘Dusk And Her Embrace’ weerklinkt - titelnummer van de legendarische plaat die twee jaar geleden al het recht had om een speciale uitgave te krijgen voor zijn 20ste verjaardag, in feite de onuitgegeven eerste opnames van de plaat - zijn de fans helemaal in de wolken. Sommigen vinden het zelfs nodig om luidkeels elke noot gitaar mee te schreeuwen, wat de optimale muzikale beleving van andere concertgangers niet helemaal bevordert.

De nieuwe plaat - en we herhalen graag hoe goed we die vinden - komt slechts twee keer aan bod: met ‘Heartbreak And Seance’ en ‘You Will Know The Lion By His Claw’. ‘Cryptoriana. The Seductiveness Of Decay’ is gebaseerd op Victoriaanse literatuur en grijpt gedeeltelijk terug naar het begingeluid van Cradle of Filth, met veel twin guitars.

Andere hoogtepunten zijn ‘Nymphetamine Fix’, ‘The Promise of Fever’ van de buitengewone ‘Damnation And A Day’ - opnieuw een conceptalbum rond de gevallen engel Lucifer - en uiteraard afsluiter ‘From The Cradle To Enslave’. Al is eigenlijk heel de set van een buitengewoon niveau. Dani Filths vocale prestaties zijn daar niet vreemd aan. Nog steeds weet hij op een opmerkelijke manier te krijsen en te grunten als een haast buitenaards wezen. Dit vereist een heel bijzondere stemtechniek en die beheerst hij geweldig goed.

Als de lichten terug aangaan haast ik me naar buiten, zoals veel andere toeschouwers. Het speciale optreden van Mästürbätör dat nog aangekondigd werd voor de laatblijvers laat ik voor wat het is. Bedankt voor het aanbod. Maar met twee topoptredens voor de prijs van één had ik genoeg. Het was echt de moeite om naar Antwerpen af te zakken.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Hypnoskull - The Manichaean Consciousness

Bij iedere Hypnoskull release denken we steeds dat het niet beter kan. Als er iets is wat we Patrick Stevens moeten nageven is dat hij er keer op keer maar weer in slaagt om ons van het tegendeel te vergewissen. Ook op de afgelopen editie van Maschinenfest liet Hypnoskull zich onderscheiden door een performance met een auto in het publiek ...

lees meer...
CD BESPREKING : Amgala Temple - Invisible Airships

Multi-instrumentalist Lars Horntveth, drummer Gard Nilssen en gitarist Amund Maarud hebben samen de krachten gebundeld en kozen Amgala Temple als naam voor hun nieuw en zuiver instrumentaal project. Dit album, ‘Invisible Airships’ zou het eerste zijn van een serie van platen die het trio wil uitbrengen via het Pekula label. De ...

lees meer...
FOTO'S : Ground Nero - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Astari Nite - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Spiritual Bat - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Engram - Das Kapital

Martin Bowes en John Costello zijn twee veteranen uit de ambient electro scene die de krachten verenigen in het project Engram, een project dat reeds in 2013 uitpakte met een eerste singel “What Am I” en in datzelfde jaar een samenwerkingsverband met Dissecting Table op de “Psyche” 10”, gevolgd door “Karl ...

lees meer...
CD BESPREKING : Noire Antidote - Negative Etiquette

Het gaat Noire Antidote voor de wind. Eind 2016 bracht dit soloproject van Benjamin Schoones zijn debuut ‘I Know Where The Wolf Sleeps’ uit, en al snel werd het populairder dan Benjamins dark electrogroep Benjamin’sPlague. Er volgden optredens in thuisland Nederland, België (op onze Dark Entries Night), Duitsland, Tsjechië, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Black Tape For A Blue Girl - To Touch The Milky Way

Dit is de band van Sam Rosenthal, de labelbaas van het dark wave label Projekt uit Portland, Oregon. Zelf neemt Sam Rosenthal voor dit nieuwe album alle elektronica en keyboards voor zijn rekening, naast harmonium en piano, akoestische gitaar en sporadische vocals (background en spoken word). “To Touch The Milky Way” (7 tracks, 43 minuten ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2018 : De ondergrond in Brazilië leeft nog, misschien wel meer dan ooit!

Het is na de extreem rechtse ruk niet al kommer en kwel in Brazilië. De ondergrond leeft, nog steeds. En daar wordt verdomd leuke muziek gemaakt. Het Braziliaanse Paranoia Music presenteert ons, “Some Underground Sounds From Brazil” en zeggen zelf... 'The best way to resist in a world that becomes increasingly oppressive ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2018 : Zevende single op rij van The Arch: Joan's In Prison

Er was even twijfel, maar nu is het zeker: The Arch is terug op dreef! Ter herinnering: begin 2018 nam de groep uit Breendonk zich voor om maandelijks een nummer met video uit te brengen, die dan tegen het eind van het jaar een nieuwe plaat met 12 nummers moesten vormen. Het bleek wat hooggegrepen. De intervallen tussen de nummers werd langer, ...

lees meer...
NIEUWS 07/12/2018 : R.I.P. Pete Shelley (Buzzcocks)

Pete Shelley, zanger-gitarist van de legendarische punkband Buzzcocks stierf op donderdag 6 december 2018 op 63-jarige leeftijd in Estland (waar hij woonde) aan wat vermoedelijk een hartaanval was. Pete Shelley werd geboren in 1955 en zijn echte naam was eigenlijk Peter McNeish. Hij richtte The Buzzcocks op in 1975 samen met schoolmakker ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 07/12/2018 : La Muerte brengt eerste studioplaat in 27 jaar uit

La Muerte is terug. Al een tijdje eigenlijk, want de groep die furore maakte tussen 1983 en 1994, is sinds 2015 aan een tweede jeugd begonnen. U hebt ze misschien live aan het werk gezien, en zo dat niet het geval is: het was indrukwekkend. La Muerte staat duidelijk nog steeds garant voor een aggressieve mix van metal, punk, garagerock en ...

lees meer...
NIEUWS 06/12/2018 : The Third Noise Principle, nieuwe interessante luxe box op Cherry Red

Zoals u allicht titelgewijs kunt vermoeden betreft het hier elektronische muziek, minimal tot avant-garde, experimenteel tot industrieel en zelfs dansbaar allemaal gemaakt in de periode tusen 1975 en 1984 in Noord Amerika. Mooi is dat, ongetwijfeld zult u een aantal namen van deze 4cd’s tellende box, goed voor een totaal van 60 nummers, ...

lees meer...
INTERVIEW : THE ARCH - Gezond leven kan behoorlijk stresserend zijn, dus waarom zouden we in een grote boog rondom de geneugten des levens sluipen?

The Arch drukt reeds sinds 1986 zijn stempel op de Belgische wave-scene. Na hun vorige plaat 'Fates' waren de verwachtingen voor een opvolger hooggespannen. Het deed de groep grijpen naar een buitengewoon experiment. Volgende vrijdag ontvangen we The Arch op onze 26ste Dark Entries Night in de Kinky Star, en dat is het ideale moment ...

lees meer...
INTERVIEW : SIEBEN - De Europese Unie is te verkiezen boven wat we dreigen te krijgen, nu we veinzen geen deel uit te maken van de wereld.

De Brexit laat de gemoederen weer oplaaien. Eén van de mensen die er niet over uitgeraasd raakt, is de Brit Matt Howden van Sieben. Dat heeft zelfs een prachtplaat opgeleverd met ‘Crumbs’, een verzameling nummers over de stand van zaken in de wereld. Een woedende plaat, aangelengd met een flinke portie humor. We deden een ...