casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

420 items

   

Rebellion 2017
Zon, wind en geluid
15/08/2017, Malcolm Nix
 Bookmark and Share

15/08/2017 : Rebellion 2017 - Zon, wind en geluid
15/08/2017 : Rebellion 2017 - Zon, wind en geluid
15/08/2017 : Rebellion 2017 - Zon, wind en geluid
15/08/2017 : Rebellion 2017 - Zon, wind en geluid
15/08/2017 : Rebellion 2017 - Zon, wind en geluid
Blackpool is een vervallen stadje in het noorden van Engeland, een zeventigtal kilometer van Manchester. De stad heeft een hele evolutie doorgemaakt, van het Blankenberge van Groot-Brittannië tot een plaatselijk equivalent van de gesloten instelling in Everberg. Tijdens de wintermaanden is het er vrij rustig, maar zodra het weer wat beter wordt, zakken horden marginale dronkaards van over heel het eiland af naar deze kustplaats om zich vol halve liters te gieten, hun geld in lunaparks te verspelen en hun cholesterolpeil met hele containers verzadigde vetten definitief om zeep te helpen. De bewoners ontkennen dit verval overigens niet. Een gemiddeld rijhuis in Blackpool kost amper 90.000 euro. Vergelijk dat maar eens met Londen.

De stad is er zo erg aan toe dat de lokale hoteluitbaters elk jaar uitkijken naar de komst van het Rebellion festival, want dan wordt de hele stad door een internationale invasiemacht van punks en nieuwsgierige muziekliefhebbers overgenomen. Het zegt veel over het niveau van de gemiddelde Britse toerist als de lokale middenstand liever kamers verhuurt aan een zootje anarchisten met eigenaardige kapsels, amateuristische tattoos en sloganeske T-shirts.

Het festival zelf vindt plaats in de Winter Gardens, een multifunctioneel congrescentrum pal in het midden van de stad. In tegenstelling tot de omgeving wordt dit gebouw wel degelijk goed onderhouden en het omvat ook alles wat nodig is voor een groot indoor evenement. Binnen vindt men zeven bars, eetgelegenheden, tientallen verkoopstandjes en gelukkig ook een hele resem toiletten, wat geen luxe is als men de typisch Britse drankjes op de lijst overloopt. Wat bezielt die mensen toch om een hele dag cider met toegevoegde fruitsmaakjes te drinken?

Daarnaast zijn er natuurlijk ook podia, want de muziek moet ook ergens een plaatsje krijgen. Dit jaar waren er voor de meer dan 300 bands maar liefst zeven podia en misschien moeten we die eerst eens overlopen.

Empress Ballroom

De Winter Gardens is gebouwd tijdens de regeerperiode van Victoria en de grote balzaal is dan ook naar haar vernoemd. Victoria was immers een keizerin, niet van het Verenigd Koninkrijk maar van Indië. Wie er ooit geraakt, moet zeker ook eens naar boven kijken. De zaal is perfect gerestaureerd en vooral de plafondversieringen zijn indrukwekkend. Capaciteit: 3500 personen, voornamelijk staanplaatsen.

Casbah Stage

Tot enkele jaren geleden was dit een parkeergarage. Toen de geluidstechnici de balans eindelijk hadden geperfectioneerd, wat geen kleine opdracht was, kwam het bericht dat de garage zou worden afgebroken. Het gevolg is dat dit nu een openluchtpodium is geworden, wat betekent dat het aantal toeschouwers in even sterke mate afhangt van het weer als van de muzikale kwaliteit of de populariteit van een band. Capaciteit: 3000 personen, enkel staanplaatsen.

Opera House

De oude Victoriaanse bourgeoisie wilde niet enkel dansen in een balzaal, maar zich ook cultureel superieur voelen door naar highbrow operavertoningen te gaan. Hiervoor is een aparte zaal gebouwd met een gelijkvloerse verdieping en twee grote tribunes. De akoestiek is goed, maar wie helemaal bovenaan zit, ziet natuurlijk niet zo veel meer van het podium. Capaciteit: 3000 personen, vooral zitplaatsen.

Pavillion

Een kleinere zaal, omringd door de zogenaamde Horseshoe, een halve cirkel waarin de meeste merchandisingstands en dergelijke worden opgesteld. Op het eerste gezicht lijkt dit een minder geschikte locatie, maar het geluid is er wel altijd goed. Capaciteit: 600 personen, officieel enkel staanplaatsen maar om een of andere reden staan er altijd een tiental stoelen.

Arena

Deze langwerpige zaal ligt vlak naast de Empress Ballroom en lijkt daardoor kleiner dan ze eigenlijk is. Blijkbaar vormt de Arena een uitdaging voor p.a.-firma's, want hier zijn vaak problemen met de geluidskwaliteit. Capaciteit: 1000 personen, enkel staanplaatsen.

Almost Acoustic Stage

Eigenlijk gewoon een groot café met een klein podium en een nog kleinere geluidsinstallatie. In punktermen is dit min of meer een chill-out room, want er spelen enkel artiesten die niet al te veel lawaai maken. Capaciteit: 350 personen, zowel zit- als staanplaatsen.

Derham Lounge

Onder de naam 'Rebellion introducing' boekt de organisatie op dit kleine podium vlakbij de ingang van het complex allerlei jonge en zelfs voor kenners compleet onbekende bands. Op zich een leuk initiatief, maar in de praktijk staat de muziek er altijd zo luid dat veel mensen het al na een paar minuten opgeven. Capaciteit: 300 personen, enkel staanplaatsen.

Verder vindt men op de eerste verdieping nog de Spanish Hall, waar interviews worden afgenomen en een doorlopende tentoonstelling van punk artwork te zien is. Nooit geweten dat Dick Lucas en Charlie Harper zo veel schildertalent hebben. Daarnaast ligt dan weer de Renaissance Room met bijkomende voorzieningen die zo mogelijk nog verder uit de band springen. Het begint met een tattoo studio, wat met enige verbeelding nog enigszins bij de rest van het concept aansluit, maar verder is er ook ruimte voor zogenaamde alternatieve therapieën, inclusief massage, tarotkaartlezing en een of ander new-age gedoe in een kleine tent. Veel volk heb ik er niet gezien, maar echt teleurgesteld ben ik daar niet om.

Nu de context enigszins is geschetst, kunnen we eindelijk van wal steken. Het is natuurlijk onmogelijk alle bands op de affiche te zien en dat betekent dat vaak pijnlijke keuzes moeten worden gemaakt. Ik hoor vaak de vraag waarom de organisatie twee of drie populaire bands op hetzelfde tijdstip laat spelen, zodat mensen per definitie iets moeten missen. Daar is echter een goede reden voor. Indien op een podium een bekende naam en alle andere podia nobele onbekenden zouden staan, zouden te veel mensen naar dat ene podium willen en zou het daar te druk worden. Maar goed, ik heb keuzes gemaakt en het is nu een beetje laat om daar nog iets aan te veranderen.

Donderdag 3 augustus

Dankzij Brussels Airlines en het waarlijk inefficiënte Britse spoorwegennet komen we een uur later toe dan was voorzien en dus moeten we ons onmiddellijk al haasten. Eerst zetten we onze bagage af in het hotel, dat blijkt in de homobuurt van de stad gelegen te zijn. Op een steenworp vinden we de 'gentlemen's club' Growlr, de Man Bar, de zaal Funny Girls met permanente travestietenshow en, jawel, het hotel genaamd Cock's inn.

Nog iets verder ligt een grote bovengrondse parkeergarage waar de brandweer tijdens de editie van vorig jaar maar liefst drie zelfmoordkandidaten heeft moeten afhelpen. De hoteleigenaar verzekert ons dat het dit jaar zo'n vaart niet zal lopen, want er is een nieuwe psychiatrische afdeling geopend. De tegenstanders van het project waren van mening dat er geen nood was aan een centrum met 600 residentiële plaatsen, maar het zat na zes weken al vol. Blackpool, het is even wennen.

De meeste bezoekers komen voor vier dagen. Dit geldt natuurlijk vooral voor de duizenden buitenlanders, want het zou nogal dwaas zijn al die moeite te doen voor enkele dag. Het gevolg is dat we even moeten aanschuiven voor ons polsbandje, maar daarna geraken we nog net op tijd in de Opera House voor...

The Bollock Brothers.

Natuurlijk moeten we de Belgen op de affiche een hart onder de riem steken, maar het biedt ook de kans nog wat bij te praten met een band die in ons eigen land veel populairder is dan in Engeland. Tegen de verwachtingen in komen toch ongeveer 500 mensen opdagen en zodra ik de geluidstechnicus erop wijs dat de schuif van de toetsenist niet openstaat, wordt het geluid een pak beter.

Nadien wordt nog wat nagekaart, want geen van de Bollock broertjes is ooit al op Rebellion geweest en ze zien er wat onwennig uit. Nadien is het tijd om een hapje te eten en daarna lukt het nog om in de Opera House een paar minuten mee te pikken van...

London.

Na een paar minuten ben ik het alweer beu. Dit is gewoon de zoveelste bende oude '77-punks die ten onrechte meent nog enige relevantie te hebben. Het klinkt traag, energieloos en ongeïnspireerd. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten op beterschap want nadien volgt in de Opera House...

Slice of Life.

Steve Ignorant is blijkbaar voor een heel wekend ingehuurd en reeds op de eerste dag mag hij voor het eerst een podium op. Slice of Life klinkt heel anders dan zijn vorige bands, maar is tegelijkertijd wel origineel en meeslepend. De sound is grotendeels akoestisch, een beetje vergelijkbaar met de oude opnames van Violent Femmes, maar dan aangevuld met een keyboard en de nog steeds agressieve scheldpartijen van de frontman. Hoewel het zeker de moeite is, klinkt het natuurlijk heel anders dan de oude anarchopunk waarmee Steve Ignorant doorgaans wordt geassocieerd. Op dat vlak komen we echter aan onze trekken met...

Rubella Ballet.

De kinderen van Vi Subversa, de vorig jaar overleden zangeres van Poison Girls, maken geen deel meer uit van de line-up, maar de band is nog steeds even excentriek als vroeger. Niet enkel de zangeres en de gitarist dragen fluorescerende pakjes, maar ook de eerste achtergronddanseressen van het weekend zien er bizar uit met Mad Max-outfits, gasmaskers en geelgroene dreadlocks van een meter lang. Muzikaal wordt het natuurlijk een overzicht uit hun hele carrière, maar favorieten als 'Unemployed' of 'Rubella dance' blijven helaas achterwege. Nog even en we mogen eindelijk eens naar een andere zaal, maar eerst komt in de Opera House nog...

Toyah.

Hoewel ze dit jaar voor het eerst op de affiche van Rebellion staat, heeft mevrouw Wilcox waarschijnlijk al vaker in de Winter Gardens gezongen dan alle anderen samen. Na haar hits in de seventies en eighties heeft ze zich immers, waarschijnlijk om toch nog iets te verdienen, omgeschoold tot een veelgevraagde actrice en zangeres in het musicalcircuit. Die ervaring komt haar nu zeer goed uit, want ze beweegt zich op dit podium alsof het een deel van haar woning is. Ze is ook de enige op de affiche die zich aan enige choreografie waagt, iets waar ze zelfs mee weg komt. Halverwege de set meldt ze nog even dat ze volgend jaar 60 jaar wordt, waarop ze weer eens frivool van de ene naar de andere kant van het 30 meter brede podium sprint. Er staat veel talent op het podium, maar helaas ontbreekt het aan briljante songs en is er geen reden tot extatisch gejuich. Even voor het einde besluit ik dan ook te vertrekken en in de Empress Ballroom nog de laatste minuten te horen van...

Leftover Crack.

Het contrast met de vorige band wordt zelfs door eufemisten als aanzienlijk omschreven. De muziek is snel en omvat de juiste combinatie van humor en kracht. Alleen klinkt het toch net iets te typisch Amerikaans voor mij. Ik laat me dan ook verleiden om net voor het einde te vertrekken naar de Casbah, waar andere Amerikanen zich manifesteren als...

Good Riddance.

Snelle skatepunk, of hoe noemen ze dat tegenwoordig? Dit is een band waarvan het niemand kan verbazen dat ze al meermaals op de affiche van Groezrock hebben gestaan. Een groot gedeelte van het publiek is er wild van, maar de programmabrochure duwt me al snel weer naar de Empress Ballroom voor...

Pennywise.

Middelmatige band waarvan alle songs helaas wel een beetje te veel op elkaar lijken. 'Bro hymn' blijft natuurlijk een meezinger voor de grote massa. De zaal lijkt even op een voetbaltribune van Racing Genk enkele jaren geleden, maar dat is een vergelijking die allicht enkel de Belgen snappen. In elk geval zit de zaal vol en iedereen is tevreden. Op zich is dit echter slechts opwarming voor de werkelijke headliner van de dag, namelijk...

Bad Religion.

Ze beschikken ondertussen over een gigantische catalogus om songs uit te selecteren en dat is dan ook precies wat ze doen. De ene hit volgt de andere klassieker op en het publiek kan er geen genoeg van krijgen. De drum is niet perfect en de stem eigenlijk ook niet, maar de songs op zich blijven natuurlijk overeind staan als een middeleeuwse kathedraal. Om een dag als dit af te sluiten, heeft men een echte topper nodig en daar heeft de organisatie voor gezorgd. Als het grootste gedeelte van de zwetende massa de zaal is uitgestrompeld, blijven dan ook enkel de die-hard party animals over voor...

Don Letts.

De eerste DJ van de eerste Londense punkclub is nog steeds actief. Dit is de man die de originele 'punky reggae party' bedacht, lang voor Bob Marley de term gebruikte om zijn platen aan een blank publiek te verkopen. Er zijn wel enkele honderden geïnteresseerden, maar dat is natuurlijk niet genoeg om de Empress Ballroom gevuld te laten lijken. Iedereen is stikkapot, wijzelf inbegrepen, en dus wordt besloten de terugreis naar het hotel aan te vatten.

Iedereen heeft natuurlijk heel wat bands moeten missen en ik ben geen uitzondering.

Peter & The Test Tube Babies (Empress Ballroom). In België is het een hele belevenis als eens een grote punkband een concert geeft, maar hier vallen legendarische namen niet eens op.

Drongos for Europe (Empress Ballroom). Oudgedienden uit het krakersmilieu die ik ooit nog in het Leuvense pand Squattus Dei heb gezien. Bovendien staan ze ook elk jaar op de affiche van Rebellion en dus kon ik ze wel eens overslaan.

Contempt (Pavillion). Leuk, maar ook al vaak gezien en dus niet door de selectie geraakt.

The Pukes (Almost acoustic). Een van de meer unieke verschijningen op eender welk podium. Ze spelen allerlei punkklassiekers, maar dan wel uitsluitend met ukulele's. Nadien is er in de Renaissance Room nog een workshop voor mensen die dit wonderlijke instrument willen leren bespelen, maar gezien mijn absoluut gebrek aan enig talent pas ik daar ook maar voor.

MDC (Almost acoustic). Eigenlijk beter dan de “echte” versie met drum en elektrische gitaar. Hoewel velen dit allicht niet zullen geloven, kan de band het echt aan deze songs traag en zonder versterking te spelen.

Menace (Opera House). Nog een oude 77-legende die enkele jaren geleden is gereanimeerd en die ik om een veelheid aan redenen elke keer misloop. Net als dit jaar, dus. Misschien heb ik volgende keer meer geluk.

TV Smith 'plays the Adverts' (Casbah). Veel volk en veel ambiance, heb ik me laten vertellen. Hoewel ik zowel Smith als zijn begeleidingsband The Bored Teenagers kan smaken, heb ik dit concert genegeerd. Ik heb die oude songs van The Adverts al wel genoeg gehoord en bovendien staat hij dit weekend, zij het in een andere formule, nog tweemaal op de affiche.

Vrijdag 4 augustus

Het is nog zonniger als de dag voordien en we hebben een drukke agenda. Na de vaststelling dat in de straat van ons hotel niemand van een gebouw wil springen, bereiken we de Winter Gardens vroeger dan we hadden voorzien. Hierdoor pikken we in de Casbah nog een stukje mee van...

Hobo Jones & The Junkyard Dogs.

Zelf noemen ze het Skunk, wat staat voor skiffle-punk. Half-akoestisch concert met vooral veel grappige teksten. Hoogtepunt is zonder meer hun versie van 'Jilted John', met een aangepaste tekst over de initiatiefnemers van Live Aid, een schaamteloze recuperatie van andermans hongersnood die de Britse alternatieve scene nog altijd zwaar op de maag ligt. Maar het doet wel eens goed honderden mensen het zinnetje “Geldof is a moron” te horen meezingen. Na een korte lunchpauze zoeken we opnieuw de Casbah op voor...

Sensa Yuma.

Zowat alle Belgen die dit jaar op de affiche staan, spelen in bands die eigenlijk niet met dit land worden geassocieerd. De bassist van Sensa Yuma woont in Spanje, maar komt uit Temse en speelde jaren geleden nog bij Funeral Dress. Voor het overige een stevige set zonder zwakke momenten, maar toch spijtig dat mijn eigen favorieten, bijvoorbeeld 'Human fascist empire', niet aan bod komen. Nadien wordt ons niet veel rust gegund, want de Casbah maakt ruimte voor een van de eerste echte hoogtepunten van het festival met...

Maid of Ace.

De vier zusjes Elliott staan hier voor de derde keer op rij, maar dat stoort niemand. Dit is de beste jonge band van Engeland en dat bewijzen ze ook ditmaal. Wie hen hoort, heeft meteen geen zin meer in L7 en die andere riot grrl-bands, want die halen het hier niet bij. Ze hebben nog altijd maar twee LP's en nul singles uitgebracht, maar toch beschikken ze al over voldoende sterke songs om een hele setlist mee te vullen. Wel spijtig dat hun cover van 'Rules and regulations', origineel van We've got a Fuzzbox and we're gonna use it, deze keer uit de boot valt. Wat dan weer meevalt, is dat we ons niet meteen hoeven te verplaatsen, want onmiddellijk nadien wordt het podium van de Casbah in beslag genomen door een grote hoeveelheid mensen, namelijk...

The Membranes, aangevuld met twaalfkoppig koor.

Het zijn vooral songs uit de recentste LP, 'Dark matter/dark energy' en die lenen zich perfect voor deze onverwachte aanpak. Achtergrondzangers of -zangeressen zijn sowieso al een uitzondering op Rebellion, maar John Robb en de zijnen hebben zowaar een heel koor meegebracht. Het koor vervangt de zang niet, maar legt gewoon extra accenten binnen de songs. Het enige minpunt is dat deze band eigenlijk in de Opera House had moeten staan, want nu is het een serieus duw- en trekwerk om al die mensen tegelijkertijd op het iets te kleine podium te krijgen. Dit minpunt weegt echter niet op tegen het pluspunt dat we toch weer iets origineel, vernieuwend en muzikaal hoogstaand te zien krijgen. Nadien blijven we nog wat nakaarten met een paar bandleden, waardoor we ook nog de eerste helft horen en zien van...

Tagada Jones.

Ik had er nog nooit van gehoord, maar het blijkt een Franse punkband te zijn die een oude uitdrukking nieuw leven in blaast. Blijkbaar kan het ook veertien in een dozijn zijn. Originaliteit is ver te zoeken en eigenlijk is dit gewoon achtergrondmuziek. Zelf zijn ze zeer blij op Rebellion te mogen spelen, maar ik ben vooral blij als ik hen kan achterlaten en mij een weg baan naar de Opera House voor...

Protex.

Mijn vreugde is van korte duur, want Protex slaagt er niet in de verwachtingen in te lossen. Dit is een van die oude cultbands die men op een festival als dit moet zien, want voor het overige spelen ze bijna nooit en al zeker niet buiten Groot-Brittannië. Nu weet ik waarom niet. In tegenstelling tot de catchy tunes uit 1977 en 1978 die ik had verwacht, krijg ik stoffige popmuziek die in vergelijking bepaalde Vlaamse schlagers energiek laat lijken. Spijtig, maar gelukkig wordt een uurtje later veel goedgemaakt door...

TV Smith and the Bored Teenagers.

Ik heb speciaal deze set afgewacht omdat TV me op voorhand had verteld dat hij ditmaal vooral songs uit zijn solocarrière zou spelen. En dat is ook wat het publiek, ongeveer 2000 mensen, krijgt. Sublieme versies van 'The immortal rich', 'Expensive being poor', 'Runaway train driver', 'The lion and the lamb' en al die andere songs die eigenlijk wereldhits zouden moeten zijn. Na het concert haast Smith zich naar de uitgang, want de dag nadien moet hij spelen op het Wacken Open Air festival, waar men 75.000 toeschouwers verwacht. En dan te zeggen dat hij vorig jaar nog voor een honderdtal mensen in het Leuvense café Libertad heeft gespeeld. Nadien is het tijd voor een pauze in open lucht, waar de zon in de zee zakt onder begeleiding van...

Vice Squad.

Ik heb ze al vaak gezien en het kan me niet meer zo hard boeien als pakweg twintig jaar geleden, maar de stem van Beki Bondage maakt nog steeds indruk. Nog indrukwekkender is dat ze ondertussen 54 jaar oud is, maar er nog steeds uitziet alsof ze de Mont Ventoux op een eenwieler zou kunnen opfietsen. Een scherp contrast met de honderden uitgezakte bierbuiken voor het podium, wiens fysieke fitheid in de meeste gevallen omgekeerd evenredig is met het aantal Cock Sparrer-T-shirts in hun kleerkast. Ik heb niet voldoende tijd om tot het einde te blijven en mis bijgevolg de echte klassiekers in de setlist, zoals 'Last rockers', want ik wil naar de Arena voor...

Crude SS.

Een oude Noorse hardcore band die tot ieders verbazing op deze affiche is verschenen. Rauw en ruw, snel en ongenuanceerd. Het klinkt precies zoals iedereen had verwacht. Toch kan ik het niet laten even de Opera House op te zoeken om ook een stukje mee te pikken van...

Johnny Moped Band.

Vroeger stonden ze gewoon bekend als 'Johnny Moped', zonder verwijzing naar de band, maar de tijden zijn veranderd. Wat sinds 1975 amper is veranderd, is de line-up. De gitarist is nog steeds de genaamde Slimey Toad, die na het concert in de gang stond te klagen over de hoeveelheid songs die weer eens de mist waren ingegaan, en de drummer is nog steeds Dave Berk, een man zo strak dat in vergelijking zelfs de eerste LP van The Kids psychedelisch klinkt. Het grootste probleem op het podium is natuurlijk nog steeds Johnny Moped zelf, een buik op pootjes die zich met verdwaasde blik probeert te herinneren waarom hij door muzikanten is omringd. Dan maar terug naar de Arena voor...

Rattus.

Deze legendarische Finse hardcore band overtreft alle verwachtingen. De set wordt coherent gespeeld, maar bovendien blijken de songs ook een stuk muzikaler dan men uit bepaalde van hun oude releases zou kunnen afleiden. Dit is een goed optreden en dat laten de aanwezige Finnen in de zaal ook luidkeels merken. Ze hebben zelfs een spandoek in hun moedertaal meegebracht. Navraag leert ons wat erop staat: “Moeder, stuur me alstublieft wat geld”. Me nog afvragend wat ik hiervan moet denken, begeef ik me naar de Empress Ballroom voor...

Frank Carter & The Rattlesnakes.

De heer Carter speelde vroeger bij de Engelse hardcore band Gallows, maar heeft ondertussen zijn imago, stijl en muzikale voorkeur door elkaar geschud. Nu komt hij over als een weinig relevante versie van Jon Spencer en ik houd het al na enkele minuten voor bekeken. Ik heb wel wat beters te doen, bijvoorbeeld in de Casbah kijken naar...

Real McKenzies.

Ondanks diverse shows in België nooit eerder gezien en dus ben ik wel wat nieuwsgierig. Puristen zullen opmerken dat Flogging Molly veel beter is, maar helaas vallen die ver buiten wat een festival als Rebellion kan betalen. Ze zijn trouwens niet alleen. Ook de verschrikkelijk dure Dropkick Murphys zullen er niet snel op de affiche verschijnen. De McKenzies komen uit Canada, maar hebben een hoop Schotse rekwisieten bij, van doedelzakken tot kilts. Ik zit met mijn gedachten echter al bij de headliner die deze tweede dag de Casbah zal afsluiten, met name...

DOA.

Van de originele bezetting blijft enkel Joey Shithead over, ooit nog politiek gevangene en nu vooral actief als politicus voor de lokale groene partij. Ze kiezen wel de juiste songs uit hun rijke verleden, maar toch lijkt het allemaal wat te veel op een routineuze naleving van een contract. Een crewlid moet eerst het podium op om hen aan te kondigen als een legendarische band en ze kunnen het ook niet laten tussen de songs door regelmatig naar hun eigen status te verwijzen. Om het allemaal nog wat erger te maken, wordt afsluiter en, althans in mijn ogen, beste song 'The prisoner' om zeep geholpen door een totaal overbodig flanger-effect op de gitaar. Wat wel opvalt, is hoe perfect georganiseerd dit festival is. Ook ditmaal stopt de band exact op het aangekondigde uur en dat laat me nog wat tijd om even terug te keren naar de Empress Ballroom voor...

Slaves.

De zoveelste Engelse hype die nu overal positieve kritieken krijgt en binnen twee jaar opnieuw wordt gedumpt voor het nieuwste snoepje van de dag. We hebben dat al eerder meegemaakt. Muzikaal vind ik het niet overtuigend, maar ik ben duidelijk in de minderheid want de zaal davert van het applaus en het gejuich. Het is wel de eerste band die een zorgvuldig uitgewerkte lichtshow heeft meegebracht. Bovendien bestaat de line-up enkel uit een gitarist en een drummer-zanger, maar klinken ze gelukkig toch niet als The White Stripes of, stel u voor, Black Box Revelation.

Het was geen slechte dag, maar er waren toch een paar teleurstellingen. In elk geval is het tijd om een matras op te zoeken, ondertussen mijmerend over wat ik allemaal heb gemist.

Subhumans (Casbah). Dit is en blijft live een van de sterkste bands in heel de punkscene, maar dit jaar heb ik de prioriteit aan anderen gegeven. Och ja, we kunnen er zeker van zijn dat ze volgend jaar toch opnieuw op de affiche staan. Ze zijn een vaste waarde, niet waar?

The Godfathers (Opera House). Ik heb deze band ooit ontmoet in Het Depot en dat zijn werkelijk allemaal sympathieke mensen. Muzikaal vind ik ze echter niet goed genoeg om er de andere concerten voor op te geven die ik hoger heb omschreven. Ik ben er niet zeker van of op een festival als Rebellion veel mensen op hun wat traditionelere rocksound zitten te wachten, wat enigszins wordt bewezen door het feit dat ik niemand heb gevonden die hen wel heeft gezien.

The Members (Opera House). Aangezien ik ze vorig jaar al heb gezien, heb ik er ditmaal geen moeite voor gedaan. Ik vind die oude LP's en singles nog steeds schitterend, maar helaas klinkt het tegenwoordig allemaal niet meer zo fris. Dit is een van die vele bands in de categorie 'niet slecht, maar ook niet geweldig'. Tenzij ze natuurlijk afgelopen weekend toevallig een schitterend concert hebben gegeven en in dat geval had ik, samen met de andere afwezigen, ongelijk.

The Professionals (Opera House). Als ex-Sex Pistols zijn Paul Cook en Steve Jones natuurlijk legendes in de punkscene, maar een betere reden om hen live aan het werk te zien, kon ik niet bedenken. Misschien had ik ongelijk, maar het is nu een beetje laat om daar nog iets aan te veranderen.

MDC (Empress Ballroom). MDC klinkt natuurlijk altijd nogal chaotisch, vooral omdat die songs eigenlijk te snel zijn om door mensen te worden gespeeld. Na hun teleurstellend concert van twee jaar geleden, dat eigenlijk klonk alsof iemand een microfoon in een keukenrobot had gesmeten, heb ik ze ditmaal genegeerd, maar het is, ook in dit geval, mogelijk dat dit een vergissing was.

Zaterdag 5 augustus

Ook deze dag begint met een stralende zon die de temperaturen in normale omstandigheden tot boven 30 graden zou brengen, maar we zitten natuurlijk aan de kust en de zeewind koelt alles een beetje af. Belangrijker is dat we na een verkwikkende nachtrust opnieuw op pad kunnen voor een volgende lading concerten. We zetten ons eerst even aan de Almost Acoustic stage, waar Max Splodge dagelijks in zijn onverstaanbaar cockney een bingo presenteert. Tegen alle verwachtingen in winnen we niet. Nadien doorzoek ik wat verkoopstandjes en trekt mijn Speciale Gezante naar de Opera House voor...

V2.2.

Een volledig vernieuwde versie van de op zich al vrij obscure 77-band V2 trekt natuurlijk geen massa's volk, maar blijkbaar was het toch de moeite. Moet ik in mijn achterhoofd houden voor een volgende keer. Zelf bereik ik pas een uur later en een LP van Icons of Filth rijker de Casbah voor...

Radical Dance Faction.

We mogen niet vergeten dat de punkscene wereldwijd vooral te vinden is in kraakpanden en miniscule onafhankelijke clubs, plaatsen waar de muzikale grenzen van het genre veel meer worden verkend dan in de grote zalen. Radical Dance Faction klinkt niet echt als een punkband, maar hun mentaliteit klopt wel en hun dansbare reggae-achtige klanken passen hier perfect. Een goede opwarmer voor de rest van de dag, wat nog wordt versterkt door de middagzon. Nadien is het een moeilijke keuze, maar uiteindelijk beland ik in de Empress Ballroom voor...

Infa-Riot.

Ik heb ze nooit eerder live gezien en ben dus wat nieuwsgierig. Helaas blijken ook deze linkse rakkers te leiden onder dezelfde handicap als zo veel oudere Engelse bands. Hoe trotser ze zijn op hun working class achtergrond, hoe meer ze leven als de working class. Hoe meer ze leven als de working class, hoe ongezonder ze eten en drinken. Hoe ongezonder hun levensstijl, hoe meer obesitas en hoge bloeddruk hen ervan weerhouden met de nodige energie te spelen. Ik moet hier wel aan toevoegen dat de nieuwe LP van Infa-Riot de prijs verdiend voor de mooiste hoes die ik op heel het festival heb gezien. Ik vertrek voor het einde opnieuw naar de Casbah, waar ik nog het einde zie van...

Citizen Fish.

Zoals gewoonlijk, staan de mensen van Subhumans elke dag onder een andere naam op het podium. Citizen Fish is de band die de nadruk op punky ska legt en dat werkt voor een dergelijk publiek natuurlijk goed. Er is ondertussen al veel volk, maar dat ligt natuurlijk ook aan de band die hier onmiddellijk op volgt, namelijk...

Steve Ignorant with Paranoid Visions, 1977-2017 Special Set.

De voormalige spilfiguur van Crass biedt het publiek een overzicht van zijn hele carrière, meteen al beginnend met 'Do they owe us a living'. De andere klassiekers, zoals 'Big A little A' of 'Securicor', volgen in een snel tempo en het enige minpunt is eigenlijk dat ze slechts een uur hebben gekregen. Als dit twee uur had gehuurd, waren er nog altijd geen klachten geweest. Om eer te bewijzen aan de vorig jaar overleden Vi Subversa waagde de band zich zelfs aan een cover van 'Persons unknown' van Poison Girls, maar helaas heeft de zangeres van Paranoid Vision niet voldoende diepgang om het niveau van het origineel te halen. Ik vraag me trouwens af waarom Ignorant dit aankondigt als 'de enige cover die ze zouden spelen' om vervolgens twintig minuten later af te sluiten met 'Tube disasters' van Flux of Pink Indians. Ik mag echter niet muggenziften, want dit was alvast weer een hoogtepunt dat ik niet had willen missen. In theorie hadden alle afwezigen ongelijk, maar eigenlijk was er voor hen toch geen plaats meer.

Nadien worden we overmand door honger en ruilen we het festivalterrein tijdelijk in voor een plaatselijk restaurant waar we eens te meer worden geconfronteerd met tientallen Britten die eten alsof hun doodskist al voor volgende week besteld is. Daar moeten we ons van distantiëren en de ideale remedie lijkt ons het concert in de Opera House van...

Department S.

Ook deze oude rotten klinken minder energiek dan ze zouden moeten en ik geef het al na enkele minuten op. De keyboard, die op de oude opnames wordt gebruikt om de andere instrumenten te ondersteunen en het geluid rijker te maken, ontbreekt volledig. Bovendien klinkt alles me wat te traag, maar dat kan natuurlijk aan mijn voorgaande ervaringen met Paranoid Visions liggen. In elk geval zoek ik betere oorden op, in dit geval de Casbah en het concert van...

Neville Staple Band.

Ondanks allerlei ernstige gezondheidsproblemen eerder dit decennium ziet Neville Staple, ooit nog lid van The Specials, er weer goed uit. Live speelt hij natuurlijk vooral songs van zijn eigen oude band, afgewisseld met een paar klassieke reggae-intermezzi, zoals 'Get up, stand up' van Bob Marley. Een vol plein zingt alles mee en iedereen is blij. Soms volstaat een enkele zin als recensie. Nadien wordt het zeer druk, maar ik blijf nog even ter plekke en begin met een kwartiertje van...

Ruts DC.

Vorig jaar nog in Het Depot, maar dit keer krijgen ze tenminste wel het publiek dat ze verdienen. Bijna 2500 mensen wachten geduldig op de oude klassiekers en krijgen eerst een paar songs uit het vorig jaar verschenen comeback-album 'Music must destroy' te horen. Zelf moet ik helaas vroeg vertrekken, want ik haast me naar de Opera House voor...

The Shapes.

Eindelijk nog eens een 77-band die de geest van die periode weet te vatten. De muziek is springerig en aanstekelijk, maar bovenal is het allemaal zeer grappig. Met een speciaal voor de gelegenheid gemaakt kleedje, een ouderwets golfje en make-up die we vooral uit oude oorlogsfilms kennen, lijkt de zanger sprekend op de vrouwen die in het begin van de jaren 1970 de moeders van al die eerste punks waren. In plaats van over het podium te rollen als een Iggy-kloon, zakt hij gewoon nu en dan pathetisch jammerend in elkaar. The Shapes speelt nog steeds in de volledige originele bezetting en ze lachen alle vier nog steeds met alles en iedereen. Voor iedereen die 77-punk kan appreciëren, is dit een zware aanrader. Het gevolg is dan ook dat ik in de Empress Ballroom toekom lang na het begin van...

Angelic Upstarts.

De Upstarts hebben een zeer wisselvallige livereputatie, maar deze keer zijn ze werkelijk in topvorm. Geen langdradige bindteksten die de helft van de toegekende podiumtijd in beslag nemen. Geen nonchalant gespeelde songs die de indruk wekken dat het concert slechts een pauze is tussen de tijd die aan de toog wordt besteed. Deze live set heeft net het juiste tempo en de overvolle zaal reageert met een oorverdovend enthousiasme. Luisteren en kijken naar de overtuiging waarmee 3500 mensen 'Solidarity' meezingen, is nog het dichtste dat ik ooit bij een religieuze ervaring kan komen. Weer een hoogtepunt en de dag is nog lang niet voorbij. In elk geval heb ik nood aan wat verkoeling en dus stap ik maar weer naar de Casbah voor het net begonnen concert van...

Misty in Roots.

Een ware legende in het Engelse reggaemilieu, maar toch geen vreemde eend op deze affiche. De band, begonnen als een collectief met maar liefst vijf zangers en een boel muzikanten, is ondertussen tot praktisch hanteerbare proporties teruggebracht, maar natuurlijk is het vooral de afwezigheid van Clarence Baker die tot nadenken stemt. In 1979 is hij tijdens een mars van het National Front zo zwaar toegetakeld door een extreemrechtse militie, namelijk de Special Patrol Group (SPG) van de Londense politie, dat hij niet langer in staat was muziek te maken. Hun goede vrienden van The Ruts hebben hier het nummer 'Jah war' over geschreven. Het is dan ook geen toeval dat beide bands vlak na elkaar op hetzelfde podium moeten spelen. Muzikaal is het een eenvoudige afweging. Wie van roots reggae houdt, vindt Misty in Roots goed. Hierna sluit de Casbah de deuren en trekt iedereen naar binnen, vooral naar de Empress Ballroom voor...

Sham 69.

De echte headliner van de dag is nog steeds uitermate populair in Groot-Brittannië, maar Jimmy Pursey heeft geen goede dag. Ik kan het niet bewijzen, maar volgens mij is hij al compleet bezopen als hij het podium opstapt. Spijtig, want vorig jaar waren ze echt goed. Nu ja, dan maar even naar de Opera House voor een zoveelste band die nooit in België speelt of zal spelen, namelijk...

The Vapors.

Ik heb er geen idee van wie voor al die boekingen instaat, maar dit is gewoon popmuziek. Het enige wat The Vapors een plaatsje op deze affiche heeft opgeleverd, is dat ze actief waren in de jaren 1977-1980. Ik verlaat de zaal sneller dan een communicatieverantwoordelijke de personeelsbestanden van het Witte Huis en beweeg mij naar de Pavillion voor...

Dr. Know.

Op de affiche staan ze kortweg aangekondig als 'Know', maar de spandoek achter het podium is wat gedetailleerder. Deze Amerikaanse oldschool hardcore band speelt een uitzonderlijk strakke en opzwepende set, maar moet het helaas wel stellen met een minimalistisch publiek van niet meer dan 100 mensen. Ik zou het een groot onrecht noemen, maar helaas moet ik toegeven dat ik zelf ook voor het einde ben vertrokken. Ik moet immers tijdig in de Arena zijn voor een reünie waar ik al jaren naar uitkijk. Het is tijd voor de laatste band van de dag en dat is niemand minder dan...

The Violators.

Een van de meest langverwachte reünies van het festival, maar de zaal zit slechts redelijk vol en niet afgeladen vol, zoals ik zelf had verwacht. The Violators zijn in België nooit heel bekend geweest, maar hun oude singles op het No Future-label zijn werkelijk legendarisch. De band heeft er zin in en speelt de songs foutloos, maar toch reageert het publiek maar lauw. Het belangrijkste probleem is volgens mij dat de band tegenwoordig elke présence mist. Van de twee zangeressen blijft er slechts eentje over en die ziet er ook al uit alsof ze de afgelopen dertig jaar op fish & chips, cider en gravy heeft geleefd. De mix tussen de Oi!-achtige Clockwork Orange-pakjes van de mannelijke groepsleden en de proto-gothic look van de zangeres(-sen) is ingeruild voor casual jeans en om alles erger te maken, slaagt de geluidstechnicus er niet in de zaal een krachtige, samenhangende sound te presenteren. Het is niet slecht, maar dit kan zeker beter. Ik heb uit goede bron vernomen dat ze volgend jaar op een Belgisch festival zullen spelen. Misschien zullen ze de verwachtingen daar wel kunnen inlossen.

Alle bands op de affiche zijn opgebruikt en bij gebrek aan muziek trekken we dan maar naar ons hotel, ondertussen nadenkend over het feit dat enkel de bands die we hebben gemist op zich al een sterke affiche zouden vormen.

The Outcasts (Opera House). Sympathieke Ierse band met een paar goede songs, maar de zaal zat vol en ik mocht niet meer binnen. Dit betekent onder meer dat een in België volstrekt onbekende punkband ginds 3000 mensen lokt. Als dat elke organisator die dit leest niet jaloers maakt, weet ik het niet meer.

UK Subs (Empress Ballroom). Terecht een vaste waarde in het circuit, maar niet meteen moeilijk om live te zien. Wie een beetje geduld heeft, zal ze wel weer zien opduiken in een nieuwsbrief van Magasin 4.

The Lurkers (Opera House). Sympathieke band die elk jaar opnieuw op de affiche staat en die mensen die het festival vaak bezoeken dan ook stilaan beu beginnen te worden.

999. Idem, eigenlijk.

The Drones (Opera House). Een festival met zeven podia maakt altijd slachtoffers. The Drones is een 77-band die amper nog live speelt en die nieuwsgierigen dus best opzoeken als ze de kans krijgen. Maar dat lukt dus niet altijd.

Scream (Empress Ballroom). De oude band van Dave Grohl, maar die heeft ondertussen uiteraard een veel lucratievere carrière uitgebouwd. Het gevolg is wel dat Scream nu opnieuw in de originele, pre-Grohl line-up speelt.

System of Hate (Casbah). Eigenlijk heb ik er geen idee van hoe ze klinken, maar ik heb wel constant mensen gezien met een T-shirt van deze band. Dat maakt me nieuwsgierig, maar 12.30 uur is en blijft te vroeg.

The Agitators (Arena). De enige volledig Belgische band op de affiche en dan is het nog hun afscheidsconcert. Het is wel typerend dat ze ervoor kiezen dat afscheid te vieren met een concert in een ander land dan België.

Fang (Pavillion). De zanger van Fang, die zijn leven ondertussen zou hebben gebeterd, heeft destijds zijn vriendin gewurgd tijdens een ruzie over een heroïnedeal. Het is maar een fait divers. Volgens de mensen die er waren, was het concert in elk geval de moeite.

Anti-Nowhere League (Empress Ballroom). Oh, wacht, eigenlijk hebben we niets gemist. Het is een grote naam in het punkmilieu, maar ik ben hun attitude beu. Dat ze zich nu eindelijk eens een metalband noemen, dat milieu opzoeken en ons gerust laten.

Duncan Reid & The Big Heads (Opera House). Hier kom ik later nog op terug. Het is in elk geval de band die ik niet had mogen missen.

Zondag 6 augustus

De dag begint met een aantal bittere teleurstellingen. Niet alleen is de zon verdwenen en worden we gebombardeerd met de langdurige regenvlagen die iedereen met Engeland associeert, maar bovendien moet ik vaststellen dat Alternative TV is geschrapt. Dit was nu net de band op heel deze uitgebreide affiche waar ik het meest naar uitkeek. Zucht. Maar goed, dat is natuurlijk geen reden om weg te blijven en dus trekken we vlak na de middag naar de Opera House, waar we een half uurtje kijken naar...

Pete Bentham and The Dinner Ladies.

Eigenaardige bandnaam, maar het klopt ergens wel. Pete Bentham is de zanger-gitarist van een band die poppy punk speelt met regelmatig de obligate catchy riff. Buiten een drummer en een bassist, heeft hij ook nog het gezelschap van drie dames. Zij staan in voor achtergrondzang, saxofoon en wilde bewegingen doorheen heel de zaal, wat in het geval van de Opera House serieus wat fysieke inspanningen vergt. Een goed begin van een lange dag en na een korte lunchpauze arriveren we opnieuw in dezelfde zaal voor...

Inca Babies.

De band bestaat al meer dan dertig jaar, maar omvat sinds enkele jaren ook de drummer van The Membranes en Goldblade, wat voor mij enige sociale verplichtingen inhoudt. Ik moet de man echter teleurstellen, want ik ben niet in staat een positieve recensie te schrijven. Uit navraag blijkt dat de schelle gitaarsound niet aan een of andere geluidstechnicus te wijten is, maar dat de gitarist zijn instrument altijd zo afstelt. Het resultaat is een onhoudbaar scherp gerammel dat me voor het eerst dit weekend voor gehoorschade doet vrezen. Dan maar naar de Empress Ballroom voor...

Super Fast Girlie Show.

De manager van deze vrij nieuwe en nog zeer onbekende band probeert me al jaren te overtuigen zijn protégés naar België te halen, maar helaas heb ik nog nooit een gelegenheid gevonden om hierop in te gaan. Dat betekent echter niet dat het slecht is of dat er geen potentieel publiek voor zou bestaan. Meer nog, dit lijkt me een ideale band voor Sjock Rock. Als iemand de organisatoren kent, mag hij of zij deze suggestie zeker overmaken. Ze zijn niet duur en bovendien zijn ze maar met drie, wat ook wat scheelt in cateringkosten.

Hierop volgt een amuzikale pauze. Mijn Speciale Gezante wil wel naar P.A.I.N., maar wordt in de gang naar de Casbah gestopt door het zicht van de immense plensbuien buiten. Zelf beklim ik de trappen naar de Spanish Hall voor een zeer interessant interview met Jah Wobble over zijn jaren als boezemvriend van Johnny Rotten en als lid van PIL. Vorig jaar waren er trouwens meer dan dertig interviews op de affiche, maar om mij onbekende redenen is dat aantal dit jaar sterk gereduceerd.

In elk geval is het tijd voor een volgend concert en er is natuurlijk wel wat keuze. Mijn Speciale Gezante kan zich nog toegang verschaffen tot de Opera House net voor de volzette zaal wordt afgesloten en geniet daar van...

Urban Dogs.

Het nevenproject van Charlie Harper is al even springlevend als UK Subs en is blijkbaar ook bijzonder populair in de internationale punkscene. Of zou de aanhoudende regen er ook iets mee te maken hebben? Nadien kan ik de zaal zelf betreden, maar genieten is er niet echt bij met...

The Vibrators.

De eerste twee LP's van The Vibrators zijn terecht ware klassiekers en klinken nog steeds even aanstekelijk als veertig jaar geleden. Van die sound blijft echter niet veel over. De band is nu een trio, wat betekent dat het kenmerkende samenspel tussen de twee gitaren is verdwenen. Sommige songs worden gezongen door de drummer, maar die zou beter een zuurstofmasker dragen. Het geheel klinkt niet zozeer ouderwets, maar vooral oud en afgeleefd. Ik heb The Vibrators in 1992 gezien in Heist-Op-Den-Berg. Er waren toen amper 35 betalenden, maar ze speelden een werkelijk briljante set alsof ze voor een uitverkochte Wembley Arena stonden. Nu zouden ze er beter gewoon mee stoppen, want hun voortbestaan dient geen enkele reden meer.

Teleurgesteld onderneem ik de korte reis naar de Casbah, maar ook ik laat me ontmoedigen door de bijbelse zondvloed die ik door de deuropening waarneem. Pech voor mijn oude helden van Chaos UK, maar ik heb enkel een T-shirt aan en zie het niet zitten de rest van de dag doorweekt te moeten rondwandelen. Dan maar terug naar de Opera House voor...

Zounds.

Zoals een paar anderen op de affiche, is ook Zounds een band met een wisselvallige livereputatie. Soms is het sfeervol en meeslepend, maar op andere dagen lijkt het wel alsof Steve Lake een bejaarde hippie is die zich verplicht voelt rond het kampvuur een paar liedjes te zingen. Ook ditmaal zijn ze niet geweldig, maar ik heb Zounds al voldoende schitterende concerten weten geven om het hen voor een keer te vergeven. Bovendien heb ik wel iets anders aan mijn hoofd, want ik wacht ongeduldig in de Opera House op...

Attila the Stockbroker.

Eigenaardige naam, maar hij heeft ooit als prille twintiger effectief nog op het kantoor van een effectenmakelaar gewerkt. Het is me wel niet duidelijk waarom hij de dag voordien op de Almost acoustic stage stond en nu weer hier. De set is immers in beide gevallen gelijkaardig. De man leest zijn agressieve poëzie voor alsof de revolutie binnen enkele minuten kan beginnen, maar wisselt dit gelukkig ook nu en dan af met een paar songs, die hij als vanouds begeleid op een mandoline. Zoals altijd, is ook dit concert zeer de moeite, maar gezien de vorm en inhoud niet meteen geschikt om een zaal aan het dansen te krijgen. Na een blik op het aanbod op de andere podia besluit ik in de Opera House te blijven, maar mijn Speciale Gezante verkiest een wandeling naar de Derham Lounge en ziet daar...

A Page of Punk.

De reputatie van Rebellion als het belangrijkste punkfestival ter wereld neemt soms absurde vormen aan. Deze band is speciaal van Japan afgereisd om voor een honderdtal semi-geïnteresseerden van een grote doorbraak te dromen. Het grappigste is nog het bisnummer. De stage manager laat hen weten dat ze nog slechts vijf seconden hebben, wat resulteert in het schreeuwen van “one, two, three, four” plus een seconde lawaai. Nadien volgt echter een zangeres met heel wat meer talent en haar naam is...

Millie Manders.

Noem het gerust een eigentijdse vorm van urban skapunk of noem het gerust nog iets anders, maar dit is een stem die we nog vaker zullen horen. Manders is nog jong, maar met haar talent wacht haar zeker nog een toekomst in het muziekwereldje. Zowel de zanglijnen als de muziek zijn gevarieerd en worden foutloos gebracht. Dit is iets om in de gaten te houden. Zelf ben ik echter in de Opera House gebleven voor een band waar ik hard naar uitkijk, namelijk...

The Mekons.

Deze band bestaat al sinds 1977, maar speelt de laatste decennia nog maar zelden live. Al die zeldzame concerten vinden bovendien plaats in Engeland, met als gevolg dat geen enkele van de her en der rondlopende Belgen er een idee van heeft waaraan zich te verwachten. Al na enkele minuten wordt duidelijk dat het wel degelijk de moeite wordt, want de band kondigt zichzelf aan als de 77-versie van zichzelf en speelt enkel materiaal van voor hun donkere coldwave- en hieropvolgende vrolijker folkperiode. Alle klassiekers, zoals 'Fight the cuts', 'Never been in a riot' of 'Where were you', passeren de revue, waarschijnlijk omdat ze anders niet genoeg songs hebben om een uur vol te krijgen. De bindteksten zijn soms nogal lang, maar altijd grappig en relevant. Het hele concert is schitterend, maar The Mekons blijven een obscure cultband en de zaal zit nog niet eens halfvol. Iets later stroomt het volk echter massaal toe voor...

Lene Lovich Band.

Ondanks de teleurstellende vaststellingen dat Alternative TV van de affiche is verdwenen en dat het weer zich tegen ons heeft gekeerd, wordt dit stilaan een dag vol hoogtepunten. Lovich speelt binnenkort ook in België en ik kan iedereen aanraden daarheen te trekken. Met 68 jaar is ze na Charlie Harper de oudste performer die dit jaar het podium bestijgt, maar daar valt niets van te merken. Haar stem, haar podiumprésence, haar begeleidingsband, de selectie van de songs, werkelijk alles is perfect. Ik kan hier helemaal niets op aanmerken en dat gebeurt ook niet vaak. Nadien wordt het echter tijd de Opera House eindelijk nog eens te verlaten. Zelf trek ik naar de Empress Ballroom, maar mijn Speciale Gezante wandelt eerst nog even naar de Casbah voor...

Propagandhi.

De muziek klinkt natuurlijk een beetje als wat Good Riddance en Pennywise al eerder hebben gebracht, maar dan met wat minder energie en sfeer. Ze kunnen natuurlijk een goed excuus inroepen. Het zicht van een klein en doorregend publiek werkt allicht niet stimulerend voor een band die weet dat op hetzelfde ogenblik anderen in een droge zaal voor ambiance kunnen zorgen. Ze hebben gewoon pech met de programmatie en dus keert mijn Speciale Gezante maar terug naar de Opera House voor...

The Primitives.

Geen idee wat deze indiepopband hier komt doen. Ze zijn op het laatste ogenblik nog aan de affiche toegevoegd, maar eigenlijk zit hier niemand op te wachten. Natuurlijk moeten de programmatoren een te clichématige affiche vermijden en moeten ze de grenzen opzoeken van wat punk is of zou moeten zijn, maar er zijn grenzen. Ondanks de aanhoudende regen, komen slechts enkele honderden mensen naar hun poppy gitaartjes luisteren en zelfs zij reageren niet met veel enthousiasme. Ik ben dan ook blij dat ik ervoor heb gekozen ondertussen een goed plekje te zoeken voor de headliner van de dag en dat is...

The Skids.

Dit is geen concert, maar een totaalervaring. Duizenden enthousiaste fans zingen elke noot mee en de band op het podium is een brok energie. The Skids zijn in België nooit zeer groot geweest, maar in eigen land kunnen ze nog steeds op een stevige aanhang rekenen. Dit is meer dan een waardige afsluiter, het is een ervaring die ik niet licht zal vergeten.

Het festival zit erop en iedereen wordt, naar Britse gewoonte, verzocht onmiddellijk de zaal te verlaten. Het is echter nog maar middernacht, een beetje te vroeg voor Belgen. Gelukkig zijn er nog allerlei afterparties en wij begeven ons naar de lokale pub The Rose and Crown, waar elk jaar vooral buitenlandse festivalbezoekers verzamelen. Boven de pub bevindt zich de muziekclub Tache, waar tot 4 uur 's morgens nog bands zullen spelen. Na lang aarzelen, laat ik me toch overtuigen de trap te beklimmen en daar word ik geconfronteerd met...

Duncan Reid & The Big Heads.

Reid maakte ooit deel uit van de allereerste line-up van The Boys en draait dus al een tijdje mee. Tegenwoordig wordt hij omringd door een jonge begeleidingsband die perfect voeling heeft met de energie die een punkconcert moet hebben. Korte, krachtige uitbarstingen, gespeeld door een vijftiger die plots weer twintig lijkt. Ik heb slechts de laatste vijf of zes minuten gehoord, maar als die representatief waren, was dit niet minder dan het concert van het jaar.

Natuurlijk hebben we ook op deze laatste dag een hoop bands gemist. Eigenlijk is zeven podia gewoon te veel, maar dat zijn strategische keuzes van het management waarop gewone stervelingen als ik geen invloed hebben.

Dirt Box Disco (Empress Ballroom). In België totaal onbekend, maar waanzinnig populair in Groot-Brittannië, wat resulteert in een volle zaal met meer dan 3000 mensen die de songs enthousiast meezingen.

Chaos UK (Casbah). Normaal gezien niet te missen, maar met de middelbare leeftijd komt ook een kleinburgerlijk streven naar comfort, of toch minstens naar enige droogte.

P.A.I.N (Casbah). Ook zij hadden met slecht weer te kampen, maar het grooste probleem blijft dat de line-up tegenwoordig niet meer het niveau van de eerste jaren haalt. De zanger van hun eerste jaren is tegenwoordig te vinden bij AOS3, een band die ik iedereen van harte kan aanbevelen.

Anti Pasti (Empress Ballroom). Een sympathieke band vol sympathieke mensen die ik in 1995 zelfs nog eens heb geïnterviewd, maar sindsdien steeds heb misgelopen. Wie ze nog nooit heeft gezien, kan ik dit zeker aanbevelen, maar op Rebellion is het altijd een moeilijke afweging.

Culture Shock (Casbah). De conclusie is dat ik dit jaar geen enkele van de drie incarnaties van Dick Lucas heb gezien. Ook zijn meer reggae-achtige versie van anarchopunk moet er ditmaal aan geloven.

Richie Ramone (Empress Ballroom). De originele Ramones waren allemaal bezet, maar hier en daar loopt nog een drummer rond. Richie is de man die de wereld 'Somebody put something in my drink' heeft geschonken en ondertussen heeft hij zelfs klassieke composities geschreven, wat een mens natuurlijk nieuwsgierig maakt.

Ruts DC (Almost Acoustic). Minstens even pakkend als hun volledig versterkte shows en een zoveelste bewijs van het muzikaal vakmanschap van dit trio.

Nu ik alle bands heb overlopen, wordt het tijd voor een paar slotopmerkingen en conclusies.

Conclusie 1: Wie elk jaar gaat, zal merken dat veel bands blijven terugkomen, maar voor nieuwkomers is het een unieke kans om bands te zien die nooit of bijna nooit in België spelen.

Conclusie 2: Een openluchtterrein voor 3000 bezoekers heeft meer dan vier damestoiletten nodig. Geen verdere commentaar vereist.

Conclusie 3: Het festival heeft een trouw publiek. De tickets voor volgend jaar zijn nu al te koop, hoewel letterlijk nog geen enkele band is aangekondigd. Toch zijn er mensen die nu al een kaart hebben gekocht en een hotelkamer hebben geboekt. Wie eraan denkt zelf te gaan, kan die beslissing best niet tot het laatste moment uitstellen.

Conclusie 4: Minister Schauvliege is geen lid van de Britse regering en haar geluidsnormen zijn hier dan ook niet van kracht. Goed zo.

Conclusie 5: Geloof niet alles wat op de website verschijnt, want er zijn elk jaar weer last-minute wijzigingen aan het programma. Dat lijkt me ook onvermijdelijk als men meer dan 1000 muzikanten uitnodigt.

Conclusie 6: elk jaar opnieuw slagen de organisatoren erin het publiek te verrassen met bands die niemand ooit of in lange tijd heeft gezien. Dit is het festival voor de reünies waarvan iedereen beweert dat ze nooit zullen gebeuren.

Conclusie 7: Rebellion is de moeite waard. Voilà.

Foto's: Luc Luyten (Rebellion 2016)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Disen Gage - The Big Adventure

Van deze band bespraken we vorig jaar het album “Nature”. Dat bleek toch echt een buitenbeentje te zijn in het oeuvre van deze Russische progrockband. “Nature” was namelijk een soort soundscape opgebouwd uit field recordings, een heel intrigerend album uiteenvallend in 3 tracks met elk een heel eigen thema: 1) kosmische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Staches - This Lake Is Pointless

Ze komen uit Genève, Zwitserland maar verkasten intussen naar Leipzig, Duitsland. Hun eerste LP “Machine” kwam uit in 2014 en in 2016 volgde “Placid Faces”. De band bestaat uit twee jongens en twee meisjes en ze mixen al tien jaar de sound van girl punk, wavepunk of poppunk met zelfs garagerock of de psychedelische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Membranes - What Nature Gives…Nature Takes Away

Na hun comeback plaat ‘Dark Matter / Dark Energy’ in 2015 komen The Membranes als opvolger meteen met een dubbelelpee. Een groots opgevat conceptalbum waar ze een twintig vrouwen sterk koor (van het British & Irish Modern Music Institute) laten opdraven en die gastoptredens bevat van de kranige, vierentachtig jaar oude ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Local Store - Magpie And The Moon

Local Store is het nieuwe project van Needlepoint zanger en gitarist Bjørn Klakegg. Met 61 jaar op de teller is hij nog niet van plan om op te houden met muziek maken. Na het vorig jaar verschenen ‘The Diary Of Robert Reverie’ had Klakegg al meteen een nieuw project op stapel staan waarvoor hij muzikanten zocht. Bjørn ...

lees meer...
CD BESPREKING : Lèche Moi - A6

De groepsnaam van dit Frans duo staat voor ‘lik me’. Een naam met een erotische bijklank wat ook aan de oppervlakte komt in hun muzikale escapades, inclusief hun expliciete teksten en video’s. Het duo Lasido Ladore en Mika Pusse brengt een duistere en ranzige vorm van electro met daaraan toegevoegd sterke naar industrial ...

lees meer...
NIEUWS 13/08/2019 : Eerste namen voor M’era Luna 2020

Terwijl men momenteel nog bezig is met de grote opruiming voor hun 2019-editie lost M’era Luna voor hun editie voor volgend jaar al de eerste namen. Het verslag van M’era Luna 2019 lees je zeer binnenkort op deze pagina’s. M’era Luna wil meer zijn dan een ‘Duits’ festival en daarom gaan ze in de toekomst ...

lees meer...
INTERVIEW : Mise en Scène op Breaking Barriers !! - Je kan ons wel zien als een erfgenaam van de punk. Graag zelfs. Dus sowieso zijn we verwant met de bands op de affiches.

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, Malcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreed op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgerne in al zijn facetten en subgenres vandaar dat ...

lees meer...
FOTO'S : Motor!k - @ De Smoutpot Zwijndrecht, 09/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Allez Allez - @ Fonne Feesten Lokeren, 08/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Red Zebra - @ Fonne Feesten Lokeren, 08/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Jubel en juich ! Gothic Magazine terug onder de levenden!

Als oudje uit de scene kent u vast nog het Gothic Magazine. Er was een tijd dat ook deze website op papier werd gedrukt. Het bewijs? Hier onze eerste editie om virtueel te door bladeren. En we hopen tegen het eind van het jaar nog veel meer van onze fysieke edities online te hebben. Maar goed, in het mekka van de goth (Duitsland voor een goed ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Scary Black bij Secret Sin Records

Het Secret Sin Records label is een serieuze doorstart aan het maken. En wat meer is, regelmatig wordt u verwend met nieuwe namen. Binnenkort komt het Amerikaanse Scary Black bij dit label uit op cd. Nooit van gehoord zegt u? Welaan, onderstaade clip klinkt wat mij betreft beloftevol. Spaghetti westerns en de alternatieve jaren 80 zijn een ...

lees meer...
NIEUWS 08/08/2019 : W-Fest pakt uit met eigen app! Zaterdag uitverkocht!

Het is bijna zover, op 15 augustus schiet W-Fest voor de vierde keer uit de startblokken, dit jaar in Waregem (Expo). Om het voor de bezoeker zo comfortabel mogelijk te maken worden kosten nog moeite gespaard. Dat zal bijken uit de voorzieningen op het festivalterrein maar de organisatie biedt nu ook een eigen app aan om uw bezoek aan het ...

lees meer...
NIEUWS 07/08/2019 : Nieuwe editie van 'The Face Of God' van Militia

Militia heeft opgehouden te bestaan. Hun laatste werk was een uitstekende conceptplaat over het leven van Ambiorix, uit op Old Europa Café. Datzelfde label doet nu een heruitgave van 'The Face Of God', het atheïstisch manifest in muziekvorm dat het eco-anarchistisch metaalslagerscollectief in 2015 uitbracht. Ok, de originele ...

lees meer...
INTERVIEW : Duncan Reid op Breaking Barriers! - Ik hou van bands die bovenop de gitaren nog melodieën voortbrengen en die de punk clichés niet volgen

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, MAcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreed op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgerne in al zijn facetten en subgenres vandaar dat ...