casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

388 items

   

WGT: een donker elektronisch perspectief (Leipzig, 2 t.e.m. 5 juni 2017)
11/06/2017, Marjolein Laenen
 Bookmark and Share

11/06/2017 : WGT: een donker elektronisch perspectief (Leipzig, 2 t.e.m. 5 juni 2017) -
11/06/2017 : WGT: een donker elektronisch perspectief (Leipzig, 2 t.e.m. 5 juni 2017) -
11/06/2017 : WGT: een donker elektronisch perspectief (Leipzig, 2 t.e.m. 5 juni 2017) -
11/06/2017 : WGT: een donker elektronisch perspectief (Leipzig, 2 t.e.m. 5 juni 2017) -
3 jaar geleden ging ik voor de eerste keer naar het Wave-Gotik-Treffen in Leipzig. Uit mijn verslag van WGT 2014 bleek dat ik nauwelijks optredens en randanimatie had gezien, wat niet wegnam dat het een onvergetelijke ervaring was. Door omstandigheden moest ik de edities van 2015 en 2016 overslaan, maar dit jaar kreeg ik eindelijk een herkansing. Of ik zoveel meer heb kunnen beleven tijdens mijn tweede WGT, leest u in onderstaand verslag.

Donderdag 1 juni 2017

We komen tijdens de vroege avondspits aan in het centrum van Leipzig. Op de autostrades hebben we nauwelijks last gehad van traag of stilstaand verkeer, maar de laatste kilometers in de binnenstad verlopen moeizaam. Maar goed, we zijn tenminste zonder al te veel problemen op onze bestemming geraakt. Nadat we ingecheckt hebben in ons ho(s)tel vlakbij het hoofdstation en onze eerste festivaloutfit aangetrokken hebben, begeven we ons naar het polsbandjespunt aan het hoofdstation. Tot onze grote verbazing staat er maar een zeer korte rij en zijn we na amper 5 minuten in het bezit van het stoffen bandje. Niet slecht, te weten dat de wachttijd kan oplopen tot 1 à 2 uur, al naargelang het ogenblik dat je begint aan te schuiven. Na een aperitief en een Aziatische maaltijd in het begin van de winkelstraat zijn we klaar voor onze eerste party. Mijn kamergenoten trekken naar Moritzbastei/Agra, maar ik moet een heel andere richting uit: ik heb afgesproken met enkele vrienden in Felsenkeller, waar de WGT-EBM-Warmup XII doorgaat.

Tot vorig jaar vond de EBM-fuif plaats in Villa, een club op wandelafstand van ons ho(s)tel. Naar Felsenkeller moet ik trammen, maar de afstand valt al bij al goed mee. Met de hulp van 2 vriendelijke Duitsers (die vinden dat ik in mijn kaki outfit iets wegheb van Lara Croft van Tomb Raider) stap ik af aan de juiste tramhalte. Felsenkeller is veel groter dan Villa en dat is positief: hier sta je tenminste niet als vee opeengepakt. In de grote zaal pik ik nog net de laatste nummers van het optreden van High-Functioning Flesh mee, maar hun old-school EBM kan mij niet echt bekoren. De daaropvolgende band Schwefelgelb is meer mijn ding: een snoeiharde mix van EBM, electro en techno, vergezeld van een stroboscoop die je haast in trance brengt. Ik blijf ook nog even kijken naar A Split-Second, maar reeds tijdens het tweede nummer bol ik het af. Ik vind het optreden nogal tam, een mening die ik deel met Tino Claus en Stefan Schötz van Amnistia, 2 bevriende Duitsers die ik ondertussen ben tegengekomen en die een bandshirt als cadeautje voor mij hebben meegebracht. Zij wonen allebei in Leipzig, maar blijven niet lang. Kom ik eveneens tegen: collega-redacteurs Kurt Ingels en Dimi Brands, een vriend uit Frankfurt en 2 Belgen die mijn kamergenoten waren tijdens mijn eerste WGT in 2014. Ik blijf nog een tijdje op de party in de grote zaal hangen, waar dj's Paradroid en Der Retronaut het old-school publiek onderhouden met electro, EBM en minimal. In het goed verstopte kamertje op de benedenverdieping, waar industrial, power electronics en noise gespeeld worden, waag ik mij niet. Net als in Villa destijds staat de stroboscoop non-stop te flikkeren, maar zonder rookmachine gaat een groot deel van de sfeer verloren. Over de muziek zelf spreek ik mij niet uit. Ik kan alleen maar zeggen dat Dimi het wel goed zou vinden.

Het is 3.30 u. - 4.00 u. wanneer ik in mijn bed kruip. Mijn kamergenoten zijn reeds terug en liggen vredig te slapen of proberen dat toch te doen (probeer je maar eens om te kleden en je te ontschminken in een 6-persoonskamer met een piepkleine badkamer, zonder de rest wakker te maken). Het festival begint officieel pas op vrijdag, maar de EBM-openingsfuif was alvast een gezellige ontmoetingsplaats. Felsenkeller is bij deze ook als nieuwe locatie goedgekeurd.

Vrijdag 2 juni 2017

Ik was als laatste gaan slapen en sta ook als eerste op. Ondanks een schamele 3 uur slaap ben ik klaarwakker en heb ik zin in een absint-ontbijt. En dus begeef ik mij met 1 van mijn kamergenoten naar Absintherie Sixtina voor de groene fee en een pistolet. Het is nog vroeg en het valt mij op dat wij zowat de enige zwartzakken in het straatbeeld zijn. Ook in de absint-bar zelf is het bijzonder kalm. Het is een prachtig ingericht gebouw met een koets met skelet voor de deur. In de kelder bevindt zich de expositie "Ars Matrona". Er hangen niet veel werken, maar de hoekige stijl van Silke Gerfen past zeker bij het decor.

In de vroege namiddag trekken mijn kamergenoten en ik naar de befaamde Victoriaanse picknick in het Clara-Zetkin-Park. Met mijn zwart/roze cyber-outfit ben ik een anachronisme, maar ik heb een excuus: ik wil op tijd doorgaan naar de optredens in NonTox. Het grappige is dat de mensen van de Leipziger Volkszeitung, die een reportage aan het maken zijn ter gelegenheid van het WGT, uitgerekend mij opzij nemen voor wat foto's en vragen. Ik betwijfel dat ze het materiaal effectief gaan gebruiken, maar als vreemde eend in de bijt voel ik mij wel vereerd. Ook leuk is dat ons groepje, ondanks het feit dat we relatief underdressed zijn (toch zeker vergeleken met de gekostumeerde figuren met speciale make-up en haartooien), op vrij veel belangstelling van fotografen kunnen rekenen. Het feit dat de picknick nog niet officieel begonnen is en veel Victoriaanse goths nog voor de spiegel staan, zit daar ongetwijfeld voor iets tussen. Kers op de taart is dat ik Martin Sane (Fïx8:Sëd8) tegenkom. Zijn bloedmooi, prachtig uitgedost liefje en haar evenzeer bloedmooie, prachtig uitgedoste vriendin worden omsingeld door fotografen en geraken daardoor nauwelijks vooruit, wat mij de kans geeft om even een praatje met hem te maken. Hij treedt zondag op in Stadtbad en ik neem mij voor om naar zijn show te gaan kijken, ondanks de gedeeltelijke overlap met Decoded Feedback in Kohlrabizirkus.

Na de picknick gaan mijn kamergenoten terug naar het ho(s)tel om zich om te kleden. Ik ben reeds in de juiste tenue en ga alvast iets te eten zoeken in Promenaden Hauptbahnhof, waar ook de steampunk-expositie "Machina Nostalgica" te zien is. Wanneer iedereen klaar is en gegeten heeft, nemen we de tram naar NonTox, samen met Agra de voor ons verst afgelegen locatie, bijgenaamd "de zandbak". Bij aankomst blijkt meteen waarom. NonTox is 1 van de weinige openluchtpodia op het WGT en bevindt zich op een koer met stenen en zand. Niet de meest dansvriendelijke grond voor een locatie waar dit jaar de meeste electro- en industrial dance-groepjes geprogrammeerd staan. Ik wilde heel graag Haujobb zien, maar hun set is reeds vergevorderd tegen dat we aankomen. Ik zie/hoor enkel nog de laatste 4 nummers (waaronder het geweldige 'Eye Over You'), maar deze maken dan ook veel goed. Het daaropvolgende optreden van FabrikC volg ik vanop een stoel onder de tent met bars en eetstandjes. Het geluid in het begin klinkt serieus fucked up, maar naarmate de show vordert, verbetert dit gelukkig. Voor STOPPENBERG, een relatief recent industrial dance/TBM-project van Jan Lehmkämper van NOISUF-X (ook op de affiche dit jaar), ga ik terug in de onoverdekte zandbak staan. Een beslissing die ik mij niet beklaag, want het is dikke ambiance in de voorste rijen, nog versterkt door een artiest die er duidelijk zin in heeft. Ondertussen is de temperatuur gedaald tot die van een zwoele zomeravond, wat de sfeer alleen maar ten goede komt. Zonder enige twijfel één van de hoogtepunten van dit WGT voor mij.

Nadien besluiten mijn kamergenoten verder te gaan naar Agra, een locatie waar ik pas morgen moet zijn. Zelf ga ik naar Altes Landratsamt, waar vanavond enkele techno/industrial-bands spelen. Ik dans even op de aanstekelijke muziek van 13th Monkey, maar mijn vermoeide voeten werken niet echt mee. En dus zit ik tijdens de laatste nummers aan de kant te puffen in een alweer zeer warm gebouw (herinner u mijn passage in Altes Landratsamt tijdens de hittegolf van WGT 2014). Ik besluit om niet meer te blijven voor Hypnoskull, nochtans een optreden dat ik in mijn voorlopige planning voorzien had. Vandaag kruip ik op tijd in mijn nest, zodat ik mijn krachten kan sparen voor de overige 3 festivaldagen.

Zaterdag 3 juni 2017

Vandaag is er een fetish party met een strikte dresscode. Ik doe reeds 's morgens mijn wetlook kleed, een leren bustier en bijpassende accessoires aan om geen tijd te verliezen. Dit was ook mijn werkwijze op WGT 2014, met dat verschil dat ik mijn laarzen met hoge hakken deze keer heb thuisgelaten. Het feest mag dan wel in een BDSM-sfeer baden, maar ik heb geen zin om weer de ganse avond te manken omwille van een gigantische blaar op mijn zool.

Vandaag hoef ik hooguit 2 optredens te zien, zodat ik genoeg tijd heb om rond te kuieren in de gezellige binnenstad. Het WGT-weekend is op zich al een toeristisch hoogtepunt voor Leipzig, maar dit jaar is er nog veel meer volk omwille van het parallel lopende Leipziger Stadtfest. 21.000 zwartzakken uit de hele wereld tegenover 300.000 bezoekers van een lokaal festival: eigenlijk is dat wel hallucinant. Wie zich oncomfortabel voelt bij de fotografenhaag aan Agra moet al zeker de winkelstraten mijden: de kans dat je door toeristen aangeklampt wordt voor een foto, zelfs indien je relatief underdressed bent, is redelijk groot. Om nog maar te zwijgen van de talloze stiekeme foto's en video's die dagjesmensen maken. Zelf heb ik er geen probleem mee en zal ik nooit weigeren of moeilijk doen, maar ik kan mij inbeelden dat niet iedereen gediend is met al die aandacht. De bombastisch geklede en opgemaakte figuren, die niets liever doen dan flaneren in het centrum om toch maar op zoveel mogelijk opnames te staan, die heb je natuurlijk ook.

Iets waar ik veel spijt van had in 2014, is dat ik toen geen enkel museum heb bezocht. Dit jaar ben ik beter voorbereid en heb ik een bezoek aan minstens 1 museum ingepland. Der Bundesbeauftragte für die Stasi-Unterlagen lijkt mij zeer interessant, temeer omdat het niet ver van het ho(s)tel ligt. Ik breng eerst een bezoek aan het eigenlijke museum dat aan de DDR en de Stasi in het algemeen gewijd is. De tentoonstelling "Gruftis, Punks und Co. - Alternative Jugend im Visier der Stasi" bevindt zich aan de andere kant van de inkomhal. Het is hier waar ik collega-redacteur Xavier Kruth tegenkom, terwijl ik mij zit te amuseren met de absurde citaten van de Stasi over alternatieve subculturen, die op een scherm in de foyer geprojecteerd worden. De talloze verkeerd genoteerde termen en groepsnamen (o.a. Goortik, The Chur, Sister of Merci) dragen alleen maar bij tot de hilariteit. Uiteraard was het allesbehalve een lachertje om een goth, punk, skinhead of hippie te zijn onder de DDR. De vele mug shots van alternatieve jongeren in de trappenhal bevestigen dat. Ik wilde mij aansluiten bij de Engelstalige rondleiding die enkel vandaag georganiseerd wordt, maar de Duitse gids geraakt moeilijk uit zijn woorden, zodat ik mij na een kwartier uit de voeten maak.

Op de terugweg passeer ik langs Moritzbastei, waar ik wederom collega-redacteur Kurt en 1 van mijn vroegere kamergenoten tegen het lijf loop. Beiden zijn eveneens van plan om vanavond naar de fetish party te gaan. Ik ben vooral benieuwd naar de kinky outfit van Kurt!

Vervolgens pak ik voor de eerste keer dit jaar de tram naar Agra. Rotersand is 1 van de weinige bands die ik echt wil zien. 3 jaar geleden speelden ze ook op het WGT, zij het toen in Kohlrabizirkus. Spijtig dat hun optreden niet opnieuw geprogrammeerd werd in "de hal met de 2 tieten", want Agra is berucht voor zijn slechte akoestiek. En ja, vanaf het eerste nummer ('Merging Oceans') is het prijs. Los van het erbarmelijke geluid ben ik ook wat teleurgesteld in de setlist. Geheel tegen mijn verwachting in worden er niet veel nummers uit het nieuwe album 'Capitalism TM' gespeeld en degene die wel aan de beurt komen, zijn niet mijn grote favorieten. De groep speelt wel relatief veel clubhits, waaronder 'Electronic World Transmission' en 'Exterminate Annihilate Destroy'. Geen 'Almost Violent' evenwel, tot mijn groot ongenoegen. Het enige echte hoogtepunt is wanneer Rascal een akoestische gitaar bovenhaalt en 'One Level Down' begint te spelen. Enigszins op mijn honger blijvend en met pijnlijke voeten (een kwaal die tijdens het optreden kwam opzetten) verlaat ik na het optreden de zaal. Ik had uit curiositeit ook nog een stukje van de cyberband V2A willen zien, maar het was ondertussen beginnen te regenen en niet zo'n klein beetje. Zoals gekend is er slechts 1 ingang voor de concertzaal en moet je rond het gebouw lopen om terug in die zaal te geraken. In dit hondenweer heb ik daar echt geen zin in. Na de bui trotseer ik de vijver die ondertussen op het pad tussen de kraampjes is ontstaan en eet ik een snelle hap net buiten het Agra-terrein.

Daarna pak ik de tram richting Volkspalast, waar vanavond de fetish party (Obsession Bizarr) doorgaat. De deuren gaan pas om 22.00 u. open en ik arriveer meer dan een uur te vroeg. Dit heeft wel als voordeel dat ik ergens vooraan in de rij sta, die met de minuut langer wordt. Ondertussen babbel ik met de sympathieke mensen voor en achter mij. Eenmaal binnen zoek ik snel een tafeltje met stoelen in de Kuppelhalle, dat ik kan vrijhouden voor mijn op komst zijnde kamergenoten. Ondertussen geef ik mijn ogen de kost. Zoals gewoonlijk lopen er veel mensen in latex en andere kinky stofjes rond, maar ook veel topless vrouwen en zelfs een volledig naakte man (op een masker met ramshoorns na). In de Kuppelhalle wordt electro en futurepop gespeeld, afgewisseld met modeshows en een suspension-act. Omwille van mijn pijnlijke voeten blijf ik de ganse avond aan ons tafeltje zitten, waardoor ik een aantal Belgen (onder wie Kurt, maar ook Dimi) mis. Maar het gezelschap van mijn kamergenoten maakt veel goed. We blijven tot 3.30 u. ter plaatse en gaan samen terug naar ons ho(s)tel. Deze keer hoef ik mij geen zorgen te maken dat ik de halve kamer wakker maak.

Zondag 4 juni 2017

Ik word wakker, terwijl de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Er zijn felle buien voorspeld tot de vroege namiddag en ik heb geen paraplu bij. Vandaag ga ik voor een simpele, maar stoere rivethead-outfit die de Lara Croft-fans op de tram van donderdag zeker goedgekeurd zouden hebben. In een avontuurlijke stemming pak ik de tram naar een locatie waar ik nog niet geweest ben: Monopol/Galerie Bipolar. Deze blijkt gelegen te zijn in een semi-industriële buurt op enige afstand van de aangegeven tramhalte. Het is enkel omdat ik mij aansluit bij een groepje Duitsers dat onderweg is naar dezelfde locatie en dat de moed heeft om de weg te vragen aan een jeugdige buurtbewoner dat ik het gebouw vind. Monopol heeft iets weg van een kraakpand, maar het is een legitieme stek waar kunstenaars hun werken tentoonstellen. Ter gelegenheid van het WGT is er duistere en morbide kunst te zien, waaronder een sculptuur van een potenloos paard dat zo'n doodsangst uitstraalt dat ik er ongemakkelijk van word. Je kunt er ook handgemaakte juweeltjes en andere creaties kopen, maar deze zijn iets te duur naar mijn zin. Niettemin een leuk adresje voor wie eens een minder bekende (en veel rustigere) kant van het festival wil zien.

Ik heb nog tijd tot het eerste optreden en dus besluit ik om ook een bezoek te brengen aan het Grassimuseum. In feite zijn het er 3: het muziekinstrumentenmuseum, het etnografisch museum en het museum voor toegepaste kunst. Als WGT-bezoeker mag je gratis binnen en het zou zonde zijn om daar geen gebruik van te maken. Ik ga de eerste de beste zaal binnen, die een prachtige tentoonstelling herbergt over de cultuur in Azië en Europa. Het is een mooi museum, maar mijn voeten doen ondertussen zo'n pijn dat ik noodgedwongen vroegtijdig naar het ho(s)tel moet terugkeren om te vermijden dat ik de optredens niet meer ga afkunnen. Volgend jaar kom ik terug om de rest van het museum te zien.

Vandaag staan er 2 concertzalen op mijn lijstje. De eerste is Stadtbad, waar Fïx8:Sëd8 optreedt. Ik heb Martin Sane reeds 3 keer aan het werk gezien en zal hem later dit jaar ook nog in Erfurt zien. Fïx8:Sëd8 is een must-see voor de liefhebbers van authentieke dark electro en dat merk je ook aan het publiek, dat voornamelijk uit old-school rivetheads bestaat. Martin speelt een aantal nummers uit zijn gloednieuwe album 'Foren6'. Zo passeren o.a. 'Flatline Friend' en 'Baptism Of Fire' de revue. De man is zoals gewoonlijk weer van top tot teen gekleed in een Skinny Puppy-achtige outfit, masker inclusief. Zijn microfoon is een pilaar van griezelig verminkte poppenlijfjes en -hoofdjes, die de vriendin van zijn liefje heeft gemaakt (zij staat in het publiek vlakbij mij). Zijn liefje staat trouwens ook op het podium, achter de tafel met laptops en andere gear. Fïx8:Sëd8 brengt zoals verwacht een zeer fijne show en ik ben ervan overtuigd dat Martin weer vele nieuwe fans heeft gemaakt.

Daarna pak ik de tram naar Kohlrabizirkus. Doordat ik de show van Fïx8:Sëd8 heb uitgezien, moet ik helaas een stuk van het optreden van Decoded Feedback missen. Maar aangezien mijn zere voeten mij weer parten spelen, vind ik dat niet zo erg. Ik ga ergens aan de kant zitten en geniet nog van de rest van de show. Decoded Feedback is een electro-groep die niet vaak in Europa optreedt. Het is dan ook een privilege om hen op het WGT te zien en dat in een zaal waarin het geluid stukken beter klinkt dan in die verschrikkelijke Agra. Tegen dat S.P.O.C.K aantreedt, is de pijn aan mijn voeten weer tijdelijk weggeëbd, zodat ik vrij ver van voor in het publiek ga staan. Dat is het ook waard, want dit optreden is entertainment van de bovenste plank. De Zweedse SF-nerds dragen strakke, witte pakjes, wat best wel gewaagd is voor kerels van hun leeftijd (de zanger zegt op een bepaald moment zelf letterlijk "We are so old."). Hun onnozele maar oh zo aanstekelijke Star Trek-synthpopliedjes brengen de hele zaal op de been, terwijl de blauwe en gele ballonnen (een fan was ze aan het uitdelen vóór de show) zowat het ganse optreden lang vrolijk in de lucht blijven. Yep, dit is dik in orde.

Na afloop keer ik terug naar de binnenstad. Hoewel ik mij bij de opmaak van mijn voorlopige planning voorgenomen had om naar Skinny Puppy in Agra te gaan kijken, zie ik hiervan af. Het late uur (zij treden pas om 1.00 u. op), de te verwachten stormloop (het is hun enige optreden in Duitsland) en de daarmee samenhangende tropische hitte in een zaal met een rotgeluid klinken verre van aanlokkelijk. Het feit dat ik hen een week later in een veel kleinere zaal in mijn eigen land zou zien, maakt de keuze voor mij gemakkelijk. Ik werk nog snel een pasta binnen op de Augustusplatz en ga dan terug naar de kamer. Met een beetje geluk krijgen mijn voeten voldoende rust, zodat ik morgen nog iets heb aan de vierde en laatste festivaldag.

Maandag 5 juni 2017

Aan alle goede dingen komt een eind. Net als in 2014 is Pinkstermaandag voor mij de minst interessante WGT-dag, althans op vlak van optredens. Ik zou enkel Funker Vogt in Agra willen zien, maar zij treden pas in de late avond op. In afwachting daarvan doe ik het rustig aan. Ik trek mijn wetlook kleed terug aan (ditmaal zonder bustier en accessoires) en bezoek eerst met mijn kamergenoten het middeleeuws marktje aan Moritzbastei. Daarna gaan we naar Absintherie Sixtina, waar ik evenwel niet lang blijf wegens te veel volk (een groot verschil met vrijdagochtend). Van daaruit vervolg ik mijn eigen weg.

Ik pak de tram naar het heidens dorp vlakbij Agra. Ook hier krioelt het van het volk, maar gelukkig is het een groot terrein. De grond is wel nog steeds zompig van de zware regen van de afgelopen dagen, zodat het een beetje opletten is waar je je poten neerzet. Na een korte rondgang ga ik verder naar de reusachtige gothic markt in Agra. Hier blijf ik langer, maar desondanks kom ik niet in de verleiding om iets te kopen. De tijd dat ik veel geld uitgaf aan speciale kledij en accessoires ligt ver achter mij.

Wanneer ik terug wil gaan naar de binnenstad, blijkt het weer maar eens te regenen. Deze vaststelling, in combinatie met de pijn aan mijn voeten die opnieuw is komen opzetten, maakt dat ik afzie van mijn plan om later terug te komen om Funker Vogt te zien. Ik blijf in het centrum, waar ik afgesproken heb met mijn vriend uit Frankfurt om sushi te gaan eten. Na een heerlijk buffet ga ik terug naar de kamer om mijn voeten rust te gunnen. In plaats van naar Funker Vogt in Agra te gaan, passeer ik nog even langs Moritzbastei, waar een afscheidsfuif plaatsvindt. Ik ben niet zozeer geïnteresseerd in de party zelf, maar wil van de gelegenheid gebruik maken om het indrukwekkende ondergrondse gangencomplex te zien. Ik bezoek de 2 dansvloeren die ik kan vinden en koop een longdrink. Nadat ik deze op heb, wandel ik terug naar het ho(s)tel. Op de Augustusplatz zijn ze het minirad aan het afbreken, dat daar het ganse weekend stond. Weldra zullen de restanten van het WGT volgen, een realiteit waarvan mijn hart toch een beetje gaat bloeden.

Al bij al was het een geslaagde vierdaagse, ondanks het slechte weer en de in mijn ogen eerder zwakke affiche (niet zoveel groepen die ik wilde zien). Maar dankzij de vele randactiviteiten en het fantastische gezelschap kan ik wederom terugkijken op een mooi WGT. Volgend jaar neem ik wel degelijke schokdempende bottines en verzachtende zalf voor mijn arme voeten mee. Maar teruggaan, dat doe ik zeker.

Foto's door Luc Luyten: High-Functioning Flesh - Schwefelgelb - A Split-Second - Rotersand

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 19/07/2018 : Morgan King: Janet & John

Wie de nieuwe single van Morgan King hoort zal, misschien niet meteen horen dat hij ooit één van de meest succesvolle houseproducers ter wereld was. Zijn wortels had hij evenwel in de new wave, en na zich in de jaren 90 een tijdje teruggetrokken te hebben uit de muziekwereld, is hij meer experimentele elektronische muziek beginnen ...

lees meer...
NIEUWS 19/07/2018 : Theatre of Hate deelt live-versie van 'The Klan'

Theatre of Hate maakte begin jaren 80 furore met maatschappijkritische post-punk, destijds werd ook wel eens de term 'positive punk' gebruikt, maar die is wat in onbruik geraakt. Hoe dan ook, de groep bestaat nog steeds en Kirk Brandon en de zijnen treden - zeker sinds de uitgave van 'Kinshi' in 2016 - weer regelmatig op. Verleden ...

lees meer...
NIEUWS 19/07/2018 : Ongewoon concert van Theodor Bastard online

Theodor Bastard heeft de lange weg van zwaarmoedige darkwave naar sjamanistische wereldmuziek afgelegd, en in elk stadium van hun oeuvre konden ze mooie resultaten voorleggen. In 2015 gaf de groep rond Yana Veva en Fedor Svolotch een reeks kamerconcerten onder de noemer 'Unusual Concerts Tour'. Het heeft blijkbaar veel voeten in de ...

lees meer...
CD BESPREKING : Vlimmer - IIIIIIII + IIIIIIIII

In ons rekenkundig stelsel is 1 + 1 nog steeds gelijk aan 2. Toch ? Blijkt nu dat 8 + 9 ook gelijk kan zijn aan 2. Medeverantwoordelijk daarvoor is Vlimmer, het eenmansorkest van de Berlijnse Alexander Leonard Donat. En wel omdat hij er in slaagt om twee EP’s tegelijkertijd uit te brengen, en die dan ook nog eens IIIIIIII (tel ...

lees meer...
CD BESPREKING : NothingButNoise - eXistence Oscillation <> (possible) Future

Zeggen de namen Daniel Bressanutti en Dirk Bergen u iets? De EBM diehards al zeker wel maar de rest misschien ook als ik zeg dat Daniel Bressanutti beter bekend is als Daniel B. en jawel, dat is dus een van de twee oprichters van EBM legende Front 242. En het andere stichtende lid was dus Dirk Bergen, die uiteindelijk maar een drietal jaar ...

lees meer...
CD BESPREKING : N-Qia - Fantasica

Nozomi, de zangeres van N-Qia, klinkt als een elf die een paar routeinstructies heeft gemist en per ongeluk van het Nikko National Park in Tokio's drukste verkeersaders is beland. Met haar feeërieke stem lijkt ze de strijd aan te gaan met de hectiek van de grootstad. Voor deze stedelijke drukte zorgt haar muzikale wederhelft Serph. ...

lees meer...
CD BESPREKING : Hilde Marie Holsen - Lazuli

Hilde Marie Holsen speelt trompet. Een niet alledaags instrument om solo mee uit te pakken. Andere bekende trompettisten in de moderne muziek zijn Jon Hassell, Mark Isham, Graham Haynes en haar landgenoten Nils Peter Molvær en Ave Henriksen. Die hebben stuk voor stuk internationale faam verworven en Holsen is goed op weg om zich bij ...

lees meer...
INTERVIEW : Antipole - Ik zou nog heel graag remixes willen maken voor She Past Away of Lebanon Hanover, maar ik twijfel of ze al ooit van Antipole hebben gehoord.

Het verhaal van hoe een eenmansband zich weet te integreren in de hedendaagse wereld van de postpunk. En daarbij vooral weet samen te werken met goeie vrienden. Antipole kwam voor het eerst in ons vizier door het album Northern Flux dat werd uitgebracht via het Franse Unknown Pleasures-label. Een album dat donkerheid met lichtheid wist ...

lees meer...
NIEUWS 15/07/2018 : Dark Entries geeft twee vrijkaarten weg voor W-fest

Yep, het W-festival is thans nog maar een maand van ons verwijderd. Van 15 tot 19 augustus is het zo ver: het feestje voor liefhebbers van zwarte en eightiesmuziek gaat van start in Amougies. We geven nog een allerlaatste keer twee vrijkaarten voor het festival weg. Daarvoor moet u wel een prijsvraag oplossen. Over één van de ...

lees meer...
NIEUWS 15/07/2018 : Autumn Tears terug na tien jaar stilte

Autumn Tears stond in hun prille beginjaren - ze bestaan sinds 1995 - garant voor zuiver misantropische neoklassieke duisternis. Alles evolueert evenwel, en gaandeweg sloop er heel wat schoonheid in de neoklassieke composities van de Amerikanen. Met als hoogtepunt het prachtige 'The Hallowing' uit 2007. Het was bedoeld als de laatste ...

lees meer...
INTERVIEW : THEATRE OF HATE - Ik wil in elk geval niet werken voor de realiteit of de winst van iemand anders.

Theatre of Hate heeft met 'Westworld' muziekgeschiedenis geschreven. Ze maakten postpunk met grauwe, rauwe nummers die niet bepaald overvloeiden van optimisme. De groep leefde een kort maar krachtig bestaan tot de groep overging in Spear of Destiny in 1982. Vandaag is het evenwel Theatre of Hate dat terug van zich laat horen. In 2016 ...

lees meer...
CD BESPREKING : Skadedyr - Musikk!

Skadedyr betekent ongedierte. Niet meteen een naam die je sympathiek maakt, maar wie zich een aantal keren onderdompelt in dit twaalfkoppige Noorse gezelschap zijn derde langspeelplaat zal gezien de muzikale context moeten toegeven dat de groepsnaam niet eens zo ver gezocht is. Inderdaad, de muzikanten van Skadedyr gedragen zich als plaagdieren. ...

lees meer...
FOTO'S : Lacuna Coil - @ Graspop door Luc Luyten, 24/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Eisbrecher - @ Graspop door Luc Luyten, 24/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Marilyn Manson - @ Graspop door Luc Luyten, 23/06/2018