canli casino

Dark Entries Logo

364 items

   

Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot)
'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
Walpurgisnacht, het feest dat heidenen en wicca’s aanzet tot het ontsteken van vreugdevuren, zoals Beltane, het Keltische voorjaarsfeest, om de lente te verwelkomen. Aangezien we zelf niet zo een pyromane trekjes hebben, stelden we ons al meer dan tevreden met wederom een prachtaffiche die ons onze bezem op de Porta Nigra parking te Aarschot deed parkeren.

Met Walpurgisnacht in het achterhoofd, en uitdrukkelijk vermeld op de affiche, waren de electro-elfenzusjes van Dark Poem natuurlijk de gedroomde opener.

Hun vorig jaar verschenen tweede album The Fire Lives Inside werd enorm goed ontvangen, en ook op het podium loopt alles gesmeerd. Met een song als ‘Beltane’ waarin deze 1ste mei letterlijk aangehaald wordt, was de toon meteen gezet.

Collega Peter De Koning, die voor de gelegenheid blauw geschilderd was en met gehoornd masker de percussie voor zijn rekening nam, leek als een ware Oberon zijn twee meest getalenteerde elfenonderdaantjes (‘Elfish Warriors’!) het publiek op sleeptouw te laten nemen in hun rituele, doch toegankelijke, maar daarom niet minder magische wereld. Met een song als ‘Lughnasadh’ onder de arm, kan het niet moeilijk zijn zieltjes voor zich te winnen.

Vijf jaar geleden stond Dark Poem ook op het Porta Nigra podium, en ook het volgende optreden van vanavond katapulteerde ons terug naar die bewuste avond.

In 2012 stonden Liquid G en TraumaSutra trouwens samen op het podium, een samenwerking die duidelijk naar meer smaakte, en die zijn vervolg kende in Liquid Trauma. Peter had nog even de tijd om de blauwe verf van lijf en leden te wassen, en mocht daarna aangekleed en wel terug het podium op, naast spitsbroeder Peter Van Bogaert (Liquid G).

Op het scherm zien we een hoofd dat gedwongen in de gewenste grimas getrokken wordt, zelfs al is daar een haak voor nodig... Een behoorlijk dominant beeld, dat ook zijn weergave vond in het geluid van dit samenwerkingsverband. De synthklanken van de ene Peter (Liquid) brachten het beste uit de jaren 90 terug naar boven, toen dark electro nog een keurmerk was, terwijl de andere Peter (TraumaSutra) zich vooral bezig hield met stembewerking en ook meer analoge klanken te voorschijn toverde. Op een gegeven moment meenden we zelfs een echo van het geweldige Calva Y Nada te horen. Toen Peter (De Koning) op een gegeven moment de microfoon greep en in het Nederlands zijn poëtische teksten in de micro spuwde, klonk dit haast als het neefje van Hedera Helix (ook een van zijn projecten) dat “op het slechte pad geraakt is.” Waarmee we niets negatiefs willen zeggen, integendeel!

Naar het einde toe maakte een ritmische afsluiter volgens het HANDS-boekje het feest compleet. Dit was een zeer gevarieerde show die van dark electro tot helemaal richting power electronics ging, en was, bijzonder intens (eveneens een project van Peter De Koning) te noemen.

Al die willen te kap’ren varen, moeten... Die Weisse Rose zijn. Inderdaad, wie zich op het uitgaansvlak in neofolk kringen ophoudt, heeft ongetwijfeld al vaak de kans gehad deze sympathieke baarden live te mogen aanschouwen. Alvorens we naar Aarschot reden maakte ik persoonlijk nog even het rekensommetje en kom ik uit op zeven keer.

Over Die Weisse Rose zouden we kort kunnen zijn. Simpelweg omdat de show letterlijk veel te kort was! Na slechts een vijftal nummers was het immers al afgelopen.

Na zeven keer heb je het al wel gezien, zal je denken, maar deze vlieger ging vanavond absoluut niet op! Hoewel dus aan de (veel te) korte kant, was dit met kop en schouders de beste performance die ik al zag van Die Weisse Rose.

Thomas Bøjden lijkt met Kim Larsen (:OTWATM:) en Gary Carey (Joy Of Life) een vast percussief duo gevonden te hebben, en de Deen zelf bracht zijn teksten wederom met blik op oneindig, en met zo een daadkracht dat je er bijna angst van zou krijgen.

In deze korte set waren er toch nog twee absolute kippenvelmomenten te noteren: allereerst tijdens ‘At The Doorsteps Of Our Temple’, waarbij het drietal het publiek de rug toekeert en een stap achteruit zet. De muziek die gespeeld wordt, klinkt als een aftandse platenspeler die een pianodeuntje uitbraakt, als enige restant van een platgebombardeerde stad. Een Duitse radiostem die termen als ‘verräter’, “feigling’ laat vallen dragen bij tot een wel zeer unheimlich gevoel, maar in de wereld van Die Weisse Rose is er hoop: “At the doorsteps of out temple we shall cry the words of freedom, freedom oh freedom!” weerklinkt het uit de mond van Thomas. Ik draaide dit nummer tijdens mijn dj-set op Coalescaremonium dit jaar, en na afloop kwam iemand me vragen welk nummer dit was, want naar eigen zeggen was dit het akeligste nummer dat hij al in heel zijn leven gehoord had. Veelbetekenend, lijkt mij!

Kippenvelmoment nummer twee: ‘Treue Um Treue’, op het einde van dit nummer smijt Thomas de microfoonstandaard gewoon tegen de vlakte en brult zijn tekst geheel onversterkt de zaal in. Vol bezieling in de ogen, en het vaak herhaalde “We will never break our word” dat zelfs zonder microfoon duidelijk hoorbaar was, maakten dit alles tot een belevenis om u tegen te zeggen. Een vervormde versie van Edith Piaf’s ‘Non, Je Ne Regrette Rien’ die de band uitgeleide doet, laat niet alleen uw reporter, maar tevens heel het aanwezige publiek verbouwereerd achter.

(Wat betreft de korte duur van het optreden van Die Weisse Rose, wist Thomas me vandaag te zeggen dat hij vroeg terug richting Denemarken moest, want daar is het, in tegenstelling tot bij ons Belgen, vandaag een gewone werkdag.)

Zoals altijd krijgen we bij Porta Nigra altijd een mix van dark folk en ritmisch geweld. Voor dit laatste was vooral Thorofon verantwoordelijk. Dit Duitse duo bestaande uit Daniel Hoffmann en Geneviève Pasquier (die jullie misschien ook kennen van haar solowerk) wisten met hun strakke ritmes al heel wat zieltjes voor zich te winnen.

Over het kleed van Geneviève kunnen we veel zeggen, maar dat het even strak zat toch niet. De camera’s gingen dan ook gretig de lucht in, als was het om dat ene moment vast te kunnen leggen dat de zwaartekracht van de omvangrijke boezem van deze dame het ging winnen van het loshangende stukje stof.

Net wanneer dat je denkt dat er muzikaal niets verkeerd kan gaan, aangezien al de beats netjes op de laptop staan, ging het optreden toch een paar keer de mist in wegens technische storingen. Gelukkig was dit alles ook maar van korte duur en het publiek liet het niet aan zijn hart komen. Tijdens nummers als ‘In Blood And Heels’ gingen de voetjes dan ook vlot van de vloer, en zelf vonden wij het heerlijk gejaagde ‘Riotdictator’ alsnog een garantie voor een zinderende finale.

Tijd voor een primeur, want het was de eerste keer dat het Duitse Darkwood in België zijn opwachting mocht maken. Porta Nigra bewees hiermee de muziekliefhebbers niet alleen een heel grote dienst, maar tevens andere programmatoren hun ongelijk... want Darkwood was in één woord fantastisch te noemen.

Alles werd live gespeeld, dit optreden was puur ambachtelijk vakmanschap. Het eerste deel van de set leek zich te concentreren op de Engelstalige nummers (waarin we vooral ‘Nothing Left To Lose’ blijven onthouden), terwijl men later koos voor het repertoire in de taal van de eigen Heimat. Wat ons vooral zal bijblijven van Darkwood live is de prachtige vioolklanken die mee bijdroegen aan de warme, melancholische sfeer van zanger/gitarist Henryk Vogel maar ook de percussie die voor neofolk standaard tamelijk ongewoon was (het betrof hier bijna een volledig drumstel, alleen de basdrum ontbrak) en een percussionist in de rangen die zich niet tevreden stelde met een eentonige begeleiding.

Maar bovenal was dit concert er eentje om in te kaderen, Aarschot werd er zowaar stil van, met uitzondering van de ovaties die de groep na elk nummer terecht in ontvangst mocht nemen.

Net als vorig jaar mocht ook op deze Walpurgisnacht Ordo Rosarius Equilibrio Porta Nigra afsluiten. Hun vorig jaar verschenen dubbelaar Vision:Libertine is ondertussen alom gekend, mede dankzij de unaniem lovende recensies die terecht gescoord werden. Er konden zowaar hier en daar wat grapjes af bij Tomas: “So, it’s Walpurgisnight tonight, and you people don’t burn things? On a night like this in Sweden we burn shitloads of things...not because there’s a reason, we just do it for fun!”

Net als hun vorige passage in Aarschot, werden we getrakteerd op een evenwichtige mengeling van recenter werk (‘Vision:Libertine’, ‘The Misanthropic Polygamist’) en “gouden oudjes” (‘A Song 4 Hate & Devotion’, ‘Hell Is Where The Heart Is’, ‘Three Is An Orgy, Four Is Forever’) en kregen we in première zelfs een gloednieuw nummer (‘4 All Of My Scissor Sisters') te horen.

Ordo Rosarius Equilibrio is de laatste tijd volop aan het toeren, waardoor de groep meer dan ooit als een goed geoliede machine draait. Doch dit heeft ook zo zijn gevolgen: zo gaf Tomas ons de wijze les mee dat 8 uren slaap op 3 dagen tijd geen goed idee is. Gelukkig was er van vermoeidheid geen spoor tijdens deze set, die afgesloten werd met een song die Tomas aankondigde als ‘contemporary’: ‘A World Not So Beautiful’ en waarin verhaalt wordt over de ondergang van Europa. Wij krijgen maar geen genoeg van deze sympathieke Zweden, en zullen waarschijnlijk volgende maand ook weer op post zijn wanneer ze Leipzig aandoen. Dat, beste mensen, noemen ze ‘support your scene’, het was dan ook pijnlijk om te zien dat een straffe affiche als deze maar een matig aantal bezoekers op de been wist te brengen. Wij troosten ons met de gedachte dat we een paar onvergetelijke concerten hebben mogen aanschouwen, en we hopen van ganser harte dat we volgend jaar wederom van zo een heerlijke affiche mogen smullen.

Foto's: 1.Ordo Rosarius Equilibrio / 2.Darkwood / 3.Die Weisse Rose / 4.Liquid Trauma / 5.Dark Poem (Luc Luyten)

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : Gary Numan - @ Depot Leuven

lees meer...
FOTO'S : Jayce Lewis - @ Depot Leuven

lees meer...
CD BESPREKING : Day Before Us - Nihil Interit

De duivel zit in de details, Gustave Flaubert (“Le bon Dieu est dans le détail”) wist het al in de 19de eeuw. En wie zijn wij om de schrijver van Madame Bovary tegen te spreken? We maakten al gewag van een ode aan het typische Cold Meat Industry geluid dat Paranoia Inducta ten toon spreidde op From The Depths, de sound ...

lees meer...
CD BESPREKING : Noxvox - Niedowidzenia

Polen blijft naast een goede afzetmarkt voor loodgieters, te oordelen aan de hand van de hier verschenen reviews tevens een land dat muzikaal een sterke opmars aan het maken is. Als we alleen naar het dark ambient en industriële genre kijken, begint de teller achter de rood witte vlag al aardig aan te dikken. Zo ook Noxvox, dat ...

lees meer...
CD BESPREKING : Paranoia Inducta - From The Depths

Als we het Poolse Paranoia Inducta (het klinkt haast als de naam van een of andere gangster rapper) één goede raad willen meegeven, laat het dan deze zijn: less is more. Op het negende album From The Depths, tevens het derde deel uit een heuse trilogie (voorafgegaan door Evil Angel (2010) en Maze Of Death (2013)), krijgen ...

lees meer...
FOTO'S : Epica -

lees meer...
NIEUWS 17/10/2017 : Kevin Haskins schrijft een boek…

Wie? De al iets oudere lezer weet ongetwijfeld dat Kevin Haskins (Kevin Micheal Dompe) mede oprichter was van het legendarische Bauhaus, een groep die als één van de wegbereiders van het gothic (rock) genre moet worden beschouwd, zowel muzikaal als naar ‘image’. Welnu deze Kevin schreef een boek bijeen over z’n ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 17/10/2017 : New wave tegen Schauvliege: Donder, Hel & Hagel!

Donder, Hel & Hagel, we hadden er tot gisteren nog nooit van gehoord maar het blijkt een Leuvense new wave band te zijn en die presenteren ons hun eerste videoclip. En wat voor een! Deze ecologisch geëngageerde medemensen kanaliseerden hun woede en verontwaardiging in “Joke Is Weer Daar”, een vlammende protestsong tegen ...

lees meer...
CD BESPREKING : Spotlights - Seismic

Het echtpaar Mario en Sarah Quintero reageert met ‘Seismic’ op de evolutie van de mensheid en hoe die al maar meer zijn stempel drukt op moeder Aarde. Het koppel overschouwt de onvermijdelijke, destructieve consequenties die eraan verbonden zijn. Aan de verwoestende en gewelddadige uitbarstingen die ons te wachten staan dicht het ...

lees meer...
CD BESPREKING : 4 Kings - Vicious, weird and wild

Inderdaad, deze songs van 4 Kings klinken alsof ze weggeplukt zijn uit een of andere roadmovie. Dit viertal (de bandnaam geeft het aantal al weg) spelen iets dat je kan onder brengen onder (een milde vorm van) trash/death metal. Instrumentaal klinkt het beperkt en weinig vernieuwend: bas, gitaar en drums, daarmee moet je het elf nummers lang ...

lees meer...
NIEUWS 11/10/2017 : Nieuwe interessante 5cd box op Cherry Red; “To The Outside Of Everything”

Cherry Red Records grossiert tegenwoordig welig in het uitbrengen van uierst geslaagde en fraai uitgegeven cd boxen tegen een gunstprijsje. Recent nog bespraken we de gothic rock box “Silhouettes & Shadows” (klik hier voor de review) en straks ligt de post punk verzameling “To The Outside Of Everything” in de winkelrekken. Uiteraard ...

lees meer...
NIEUWS 11/10/2017 : Walhalla doet het met Belgische post punk en u?

Het woord zegt het zelf na de punk kwam, jawel de post punk, en nu zitten wel alweer drie tot vier generaties veder waardoor je vandaag even smakelijk het woord retro post punk in de mond kunt nemen. Doch dit geheel terzijde want er is heuglijk nieuws, het label met een voorkeur voor de oude (new wavende) Belgen pakte zonet uit met “The ...

lees meer...
NIEUWS 10/10/2017 : New Wave Top 100

Zaterdag ging naar goede traditie de New Wave Top 100 door in Antwerpen. Wie erbij was zal de avond niet snel vergeten, maar ook wie er niet bij was gunnen we zijn of haar pleziertje. Want dergelijke lijstjes zijn immer interessant. We merken dat vooral de klassiekers uit de jaren 80 het goed blijven doen, dat er ook wat nummers uit de jaren ...

lees meer...
INTERVIEW : DIE FORM - Ik zou graag optimistisch willen zijn, maar de wereld lijkt onverbiddelijk en blindelings richting een sombere toekomst te gaan.

2017 is het jaar van Die Form: niet alleen is het Franse koppel terug met nieuw plaatwerk (Baroque Equinox), ze vieren tevens het 40-jarige bestaan van het muzikale project dat na al die jaren nog steeds tot de verbeelding weet te spreken. Het was voor ondergetekende dan ook een hele eer om zijn idolen aan de tand te mogen voelen. DE: ...

lees meer...
INTERVIEW : KISS THE ANUS OF A BLACK CAT - De rode draad zal steeds dezelfde zijn: ontstaan in de punkscene en ondertussen al ver doorgetrokken, van folk naar wave en hopelijk nog veel verder

Op wapenstilstand zullen de wapens zwijgen en de gitaren knetteren. Zo heeft het Breaking Barriers-punkfestival in Leuven het gewild. Alhoewel, punkfestival... voor haar tweede editie probeert Breaking Barriers groepen voor te stellen die uit de beweging voortkomen maar het oorspronkelijke punkgeluid trachten te overstijgen. Een van die groepen ...