casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

399 items

   

Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot)
'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
Walpurgisnacht, het feest dat heidenen en wicca’s aanzet tot het ontsteken van vreugdevuren, zoals Beltane, het Keltische voorjaarsfeest, om de lente te verwelkomen. Aangezien we zelf niet zo een pyromane trekjes hebben, stelden we ons al meer dan tevreden met wederom een prachtaffiche die ons onze bezem op de Porta Nigra parking te Aarschot deed parkeren.

Met Walpurgisnacht in het achterhoofd, en uitdrukkelijk vermeld op de affiche, waren de electro-elfenzusjes van Dark Poem natuurlijk de gedroomde opener.

Hun vorig jaar verschenen tweede album The Fire Lives Inside werd enorm goed ontvangen, en ook op het podium loopt alles gesmeerd. Met een song als ‘Beltane’ waarin deze 1ste mei letterlijk aangehaald wordt, was de toon meteen gezet.

Collega Peter De Koning, die voor de gelegenheid blauw geschilderd was en met gehoornd masker de percussie voor zijn rekening nam, leek als een ware Oberon zijn twee meest getalenteerde elfenonderdaantjes (‘Elfish Warriors’!) het publiek op sleeptouw te laten nemen in hun rituele, doch toegankelijke, maar daarom niet minder magische wereld. Met een song als ‘Lughnasadh’ onder de arm, kan het niet moeilijk zijn zieltjes voor zich te winnen.

Vijf jaar geleden stond Dark Poem ook op het Porta Nigra podium, en ook het volgende optreden van vanavond katapulteerde ons terug naar die bewuste avond.

In 2012 stonden Liquid G en TraumaSutra trouwens samen op het podium, een samenwerking die duidelijk naar meer smaakte, en die zijn vervolg kende in Liquid Trauma. Peter had nog even de tijd om de blauwe verf van lijf en leden te wassen, en mocht daarna aangekleed en wel terug het podium op, naast spitsbroeder Peter Van Bogaert (Liquid G).

Op het scherm zien we een hoofd dat gedwongen in de gewenste grimas getrokken wordt, zelfs al is daar een haak voor nodig... Een behoorlijk dominant beeld, dat ook zijn weergave vond in het geluid van dit samenwerkingsverband. De synthklanken van de ene Peter (Liquid) brachten het beste uit de jaren 90 terug naar boven, toen dark electro nog een keurmerk was, terwijl de andere Peter (TraumaSutra) zich vooral bezig hield met stembewerking en ook meer analoge klanken te voorschijn toverde. Op een gegeven moment meenden we zelfs een echo van het geweldige Calva Y Nada te horen. Toen Peter (De Koning) op een gegeven moment de microfoon greep en in het Nederlands zijn poëtische teksten in de micro spuwde, klonk dit haast als het neefje van Hedera Helix (ook een van zijn projecten) dat “op het slechte pad geraakt is.” Waarmee we niets negatiefs willen zeggen, integendeel!

Naar het einde toe maakte een ritmische afsluiter volgens het HANDS-boekje het feest compleet. Dit was een zeer gevarieerde show die van dark electro tot helemaal richting power electronics ging, en was, bijzonder intens (eveneens een project van Peter De Koning) te noemen.

Al die willen te kap’ren varen, moeten... Die Weisse Rose zijn. Inderdaad, wie zich op het uitgaansvlak in neofolk kringen ophoudt, heeft ongetwijfeld al vaak de kans gehad deze sympathieke baarden live te mogen aanschouwen. Alvorens we naar Aarschot reden maakte ik persoonlijk nog even het rekensommetje en kom ik uit op zeven keer.

Over Die Weisse Rose zouden we kort kunnen zijn. Simpelweg omdat de show letterlijk veel te kort was! Na slechts een vijftal nummers was het immers al afgelopen.

Na zeven keer heb je het al wel gezien, zal je denken, maar deze vlieger ging vanavond absoluut niet op! Hoewel dus aan de (veel te) korte kant, was dit met kop en schouders de beste performance die ik al zag van Die Weisse Rose.

Thomas Bøjden lijkt met Kim Larsen (:OTWATM:) en Gary Carey (Joy Of Life) een vast percussief duo gevonden te hebben, en de Deen zelf bracht zijn teksten wederom met blik op oneindig, en met zo een daadkracht dat je er bijna angst van zou krijgen.

In deze korte set waren er toch nog twee absolute kippenvelmomenten te noteren: allereerst tijdens ‘At The Doorsteps Of Our Temple’, waarbij het drietal het publiek de rug toekeert en een stap achteruit zet. De muziek die gespeeld wordt, klinkt als een aftandse platenspeler die een pianodeuntje uitbraakt, als enige restant van een platgebombardeerde stad. Een Duitse radiostem die termen als ‘verräter’, “feigling’ laat vallen dragen bij tot een wel zeer unheimlich gevoel, maar in de wereld van Die Weisse Rose is er hoop: “At the doorsteps of out temple we shall cry the words of freedom, freedom oh freedom!” weerklinkt het uit de mond van Thomas. Ik draaide dit nummer tijdens mijn dj-set op Coalescaremonium dit jaar, en na afloop kwam iemand me vragen welk nummer dit was, want naar eigen zeggen was dit het akeligste nummer dat hij al in heel zijn leven gehoord had. Veelbetekenend, lijkt mij!

Kippenvelmoment nummer twee: ‘Treue Um Treue’, op het einde van dit nummer smijt Thomas de microfoonstandaard gewoon tegen de vlakte en brult zijn tekst geheel onversterkt de zaal in. Vol bezieling in de ogen, en het vaak herhaalde “We will never break our word” dat zelfs zonder microfoon duidelijk hoorbaar was, maakten dit alles tot een belevenis om u tegen te zeggen. Een vervormde versie van Edith Piaf’s ‘Non, Je Ne Regrette Rien’ die de band uitgeleide doet, laat niet alleen uw reporter, maar tevens heel het aanwezige publiek verbouwereerd achter.

(Wat betreft de korte duur van het optreden van Die Weisse Rose, wist Thomas me vandaag te zeggen dat hij vroeg terug richting Denemarken moest, want daar is het, in tegenstelling tot bij ons Belgen, vandaag een gewone werkdag.)

Zoals altijd krijgen we bij Porta Nigra altijd een mix van dark folk en ritmisch geweld. Voor dit laatste was vooral Thorofon verantwoordelijk. Dit Duitse duo bestaande uit Daniel Hoffmann en Geneviève Pasquier (die jullie misschien ook kennen van haar solowerk) wisten met hun strakke ritmes al heel wat zieltjes voor zich te winnen.

Over het kleed van Geneviève kunnen we veel zeggen, maar dat het even strak zat toch niet. De camera’s gingen dan ook gretig de lucht in, als was het om dat ene moment vast te kunnen leggen dat de zwaartekracht van de omvangrijke boezem van deze dame het ging winnen van het loshangende stukje stof.

Net wanneer dat je denkt dat er muzikaal niets verkeerd kan gaan, aangezien al de beats netjes op de laptop staan, ging het optreden toch een paar keer de mist in wegens technische storingen. Gelukkig was dit alles ook maar van korte duur en het publiek liet het niet aan zijn hart komen. Tijdens nummers als ‘In Blood And Heels’ gingen de voetjes dan ook vlot van de vloer, en zelf vonden wij het heerlijk gejaagde ‘Riotdictator’ alsnog een garantie voor een zinderende finale.

Tijd voor een primeur, want het was de eerste keer dat het Duitse Darkwood in België zijn opwachting mocht maken. Porta Nigra bewees hiermee de muziekliefhebbers niet alleen een heel grote dienst, maar tevens andere programmatoren hun ongelijk... want Darkwood was in één woord fantastisch te noemen.

Alles werd live gespeeld, dit optreden was puur ambachtelijk vakmanschap. Het eerste deel van de set leek zich te concentreren op de Engelstalige nummers (waarin we vooral ‘Nothing Left To Lose’ blijven onthouden), terwijl men later koos voor het repertoire in de taal van de eigen Heimat. Wat ons vooral zal bijblijven van Darkwood live is de prachtige vioolklanken die mee bijdroegen aan de warme, melancholische sfeer van zanger/gitarist Henryk Vogel maar ook de percussie die voor neofolk standaard tamelijk ongewoon was (het betrof hier bijna een volledig drumstel, alleen de basdrum ontbrak) en een percussionist in de rangen die zich niet tevreden stelde met een eentonige begeleiding.

Maar bovenal was dit concert er eentje om in te kaderen, Aarschot werd er zowaar stil van, met uitzondering van de ovaties die de groep na elk nummer terecht in ontvangst mocht nemen.

Net als vorig jaar mocht ook op deze Walpurgisnacht Ordo Rosarius Equilibrio Porta Nigra afsluiten. Hun vorig jaar verschenen dubbelaar Vision:Libertine is ondertussen alom gekend, mede dankzij de unaniem lovende recensies die terecht gescoord werden. Er konden zowaar hier en daar wat grapjes af bij Tomas: “So, it’s Walpurgisnight tonight, and you people don’t burn things? On a night like this in Sweden we burn shitloads of things...not because there’s a reason, we just do it for fun!”

Net als hun vorige passage in Aarschot, werden we getrakteerd op een evenwichtige mengeling van recenter werk (‘Vision:Libertine’, ‘The Misanthropic Polygamist’) en “gouden oudjes” (‘A Song 4 Hate & Devotion’, ‘Hell Is Where The Heart Is’, ‘Three Is An Orgy, Four Is Forever’) en kregen we in première zelfs een gloednieuw nummer (‘4 All Of My Scissor Sisters') te horen.

Ordo Rosarius Equilibrio is de laatste tijd volop aan het toeren, waardoor de groep meer dan ooit als een goed geoliede machine draait. Doch dit heeft ook zo zijn gevolgen: zo gaf Tomas ons de wijze les mee dat 8 uren slaap op 3 dagen tijd geen goed idee is. Gelukkig was er van vermoeidheid geen spoor tijdens deze set, die afgesloten werd met een song die Tomas aankondigde als ‘contemporary’: ‘A World Not So Beautiful’ en waarin verhaalt wordt over de ondergang van Europa. Wij krijgen maar geen genoeg van deze sympathieke Zweden, en zullen waarschijnlijk volgende maand ook weer op post zijn wanneer ze Leipzig aandoen. Dat, beste mensen, noemen ze ‘support your scene’, het was dan ook pijnlijk om te zien dat een straffe affiche als deze maar een matig aantal bezoekers op de been wist te brengen. Wij troosten ons met de gedachte dat we een paar onvergetelijke concerten hebben mogen aanschouwen, en we hopen van ganser harte dat we volgend jaar wederom van zo een heerlijke affiche mogen smullen.

Foto's: 1.Ordo Rosarius Equilibrio / 2.Darkwood / 3.Die Weisse Rose / 4.Liquid Trauma / 5.Dark Poem (Luc Luyten)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Psych Krist Kastrator - Nothing Subtle (About Psychotic Demon Karaoke)

Het eerste cd'tje van Psych Krist Kastrator na een reeks tapes in de jaren 90! Ik zag Psych Krist Kastrator in de nazomer van 2018 aan het werk op het Sewerfest (alwaar ik ook dj mocht spelen) en ze waren toen de revelatie van de avond. Ik kende ze al lang maar had ze in mijn collectie enkel op de door Dirk Ivens' Body Records uitgegeven ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kim Myhr - Pressing Clouds Passing Crowds

De Noorse gitarist en componist Kim Myhr kreeg in 2016 als opdracht voor het FIMAV-festival (Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville) in Quebec, Canada een passende muziekcompositie te maken. Het resultaat kreeg als titel ‘Pressing Clouds Passing Crowds’. Zelf speelt Myhr hier op 12-snarige akoestische ...

lees meer...
CD BESPREKING : Moth - This Is Just A Moth 7 Inches Compilation On 12 Inches Format

Moth was een cult naam. Was, want de groep hield er in 2017 mee op, al resoneert hun naam nog tot in Spanje. Ietwat verwonderlijk want het viertal kwam uit Denemarken (Kopenhagen) en sloeg en passant al die jaren België even over. Gelukkig is er nog een vagnet, en dat heet Dark Entries die alsong deze 5 nummers tellende compilatie ...

lees meer...
CD BESPREKING : I Tpame I Tvrame - Ikin Vijnë

Grappig. Rotsvast overtuigd van met een exoot uit te pakken, scrolde ik even door de wel zeer uitgebreide Dark Entries review lijst en zie, wie kwam ik daar reeds tegen? Juist. I Tpame I Tvrame, een recensie uit 2017 van de hand van collega Xavier, hun release heette toen “Future Attitude” en Black Verb was de naam van het label. Nu ...

lees meer...
CD BESPREKING : Belladonna Grave - Behind Despair/Spiritual Death

Gelimiteerd op slechts 200 exemplaren en een éénmalige uitgave! Deze Belladonna Grave uit Los Angeles bracht vorig jaar twee albums uit op cassette, “Behind Despair” en “Spiritual Death”, die begin dit jaar door het Spaanse Oracula Records als een dubbel ep op Europa werden losgelaten. In een samengevatte ...

lees meer...
NIEUWS 15/02/2019 : Kælan Mikla video: Draumadís

Het is absoluut niet zo dat we alles wat Robert Smith goed vindt zelf ook goed vinden, maar in het geval van het IJslandse Kælan Mikla doen we dat wel. Het meisjestrio maakt een frisse mix van punk, wave en poëzie en heeft op Cure-voorman zoveel indruk gemaakt dat deze hen uitnodigde op het Meltdown festival dat hij mocht cureren, ...

lees meer...
NIEUWS 14/02/2019 : R.I.P. Willy Willy (59) (Revenge 88, Arbeid Adelt!, The Scabs, Vaya Con Dios)

Zopas bereikte ons het droevige nieuws dat Willy Willy overleden is. In de zomer van 2018 werd bekend dat de Scabs gitarist leed aan kanker en het was al even bekend dat hij zwaar ziek was. Desondanks nam hij tot zeer onlangs nog deel aan de afscheidstournee van The Scabs. Hij speelde gitaar voor ongeveer de helft van het optreden, gezeten ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : HACKEDEPICCIOTTO - Alles wat ongebruikelijk klinkt, trekt me meteen aan.

Toen de eerste namen voor het Black Easter festival bekend gemaakt werden, kwamen er ten huize (db) een vreugdesprongetje of vier aan te pas. Zeker ook omdat een van de door ons getipte namen netjes op de affiche stond te blinken. Naar onze bescheiden mening was Hackedepicciotto dan ook de geschikte act voor dit festival, en gelukkig had men ...

lees meer...
INTERVIEW : METALWINGS - Groeten uit Bulgarije!

Een tijdje geleden kon u op Dark Entries een lovende cd-bespreking lezen van het album 'For All Beyond‘ van het Bulgaarse Metalwings. Bulgarije en symphonic metal, dat zijn niet direct twee dingen die je normaal in één zin zou ophoesten. Wat is dat toch met Metalwings? Dark Entries schotelde Metalwings enkele prangende ...

lees meer...
NIEUWS 11/02/2019 : Tijdreis met Lacrimosa

2019: Lacrimosa blaast 30 kaarjes uit! In 2017 verscheen het 13de studioalbum 'Testimonium‘. En dit jaar, op 22 maart mag je iets nieuws verwachten. Nieuw en niet nieuw weliswaar. Met 'Zeitreise‘ wil het gothic pionieersduo Tilo en Anne een overzicht bieden van 30 jaar Lacrimosa, goed voor meer dan 100 songs. Deze dubbel-cd ...

lees meer...
NIEUWS 10/02/2019 : De “Artificial Intelligence” is nakende...

15 maart is het zover. Dan gooit Near Earth Orbit zijn “Artificial Intelligence” tussen ons stervelingen. Om ons op deze nakende gebeurtenis voor te bereiden en het leed toch ietwat te verzachten is er eerst de vooraf singel “Neuromancer”, die als een gothische ruimtestorm de aarde weet te bereiken. Het voorbestellen ...

lees meer...
NIEUWS 10/02/2019 : Arti Diktator synth wave uit Turkije

Als we gothic en Turkije in één zin gebruiken komen we vaak uit bij She Past Away. Min of meer terecht, want vijf jaar geleden waren zij de openbaring. Maar er gebeurt meer in Turkije dan we zouden durven denken. Eveneens uit Istanboel bereikt ons deze Art Diktator, een poject van ene Ravenna en Mezarses, beiden geen onbeschreven ...

lees meer...
FOTO'S : Lords of Acid - @ Yap Leopoldsburg, 09/02/2019 door Luc Luyten