canli casino

Dark Entries Logo

364 items

   

Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot)
'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
02/05/2017 : Porta Nigra XII Walpurgisnacht (31-04-2017, JC De Klinker Aarschot) - 'In Sweden we burn shitloads of things, not because it's Walpurgisnight, we do it just for fun!'
Walpurgisnacht, het feest dat heidenen en wicca’s aanzet tot het ontsteken van vreugdevuren, zoals Beltane, het Keltische voorjaarsfeest, om de lente te verwelkomen. Aangezien we zelf niet zo een pyromane trekjes hebben, stelden we ons al meer dan tevreden met wederom een prachtaffiche die ons onze bezem op de Porta Nigra parking te Aarschot deed parkeren.

Met Walpurgisnacht in het achterhoofd, en uitdrukkelijk vermeld op de affiche, waren de electro-elfenzusjes van Dark Poem natuurlijk de gedroomde opener.

Hun vorig jaar verschenen tweede album The Fire Lives Inside werd enorm goed ontvangen, en ook op het podium loopt alles gesmeerd. Met een song als ‘Beltane’ waarin deze 1ste mei letterlijk aangehaald wordt, was de toon meteen gezet.

Collega Peter De Koning, die voor de gelegenheid blauw geschilderd was en met gehoornd masker de percussie voor zijn rekening nam, leek als een ware Oberon zijn twee meest getalenteerde elfenonderdaantjes (‘Elfish Warriors’!) het publiek op sleeptouw te laten nemen in hun rituele, doch toegankelijke, maar daarom niet minder magische wereld. Met een song als ‘Lughnasadh’ onder de arm, kan het niet moeilijk zijn zieltjes voor zich te winnen.

Vijf jaar geleden stond Dark Poem ook op het Porta Nigra podium, en ook het volgende optreden van vanavond katapulteerde ons terug naar die bewuste avond.

In 2012 stonden Liquid G en TraumaSutra trouwens samen op het podium, een samenwerking die duidelijk naar meer smaakte, en die zijn vervolg kende in Liquid Trauma. Peter had nog even de tijd om de blauwe verf van lijf en leden te wassen, en mocht daarna aangekleed en wel terug het podium op, naast spitsbroeder Peter Van Bogaert (Liquid G).

Op het scherm zien we een hoofd dat gedwongen in de gewenste grimas getrokken wordt, zelfs al is daar een haak voor nodig... Een behoorlijk dominant beeld, dat ook zijn weergave vond in het geluid van dit samenwerkingsverband. De synthklanken van de ene Peter (Liquid) brachten het beste uit de jaren 90 terug naar boven, toen dark electro nog een keurmerk was, terwijl de andere Peter (TraumaSutra) zich vooral bezig hield met stembewerking en ook meer analoge klanken te voorschijn toverde. Op een gegeven moment meenden we zelfs een echo van het geweldige Calva Y Nada te horen. Toen Peter (De Koning) op een gegeven moment de microfoon greep en in het Nederlands zijn poëtische teksten in de micro spuwde, klonk dit haast als het neefje van Hedera Helix (ook een van zijn projecten) dat “op het slechte pad geraakt is.” Waarmee we niets negatiefs willen zeggen, integendeel!

Naar het einde toe maakte een ritmische afsluiter volgens het HANDS-boekje het feest compleet. Dit was een zeer gevarieerde show die van dark electro tot helemaal richting power electronics ging, en was, bijzonder intens (eveneens een project van Peter De Koning) te noemen.

Al die willen te kap’ren varen, moeten... Die Weisse Rose zijn. Inderdaad, wie zich op het uitgaansvlak in neofolk kringen ophoudt, heeft ongetwijfeld al vaak de kans gehad deze sympathieke baarden live te mogen aanschouwen. Alvorens we naar Aarschot reden maakte ik persoonlijk nog even het rekensommetje en kom ik uit op zeven keer.

Over Die Weisse Rose zouden we kort kunnen zijn. Simpelweg omdat de show letterlijk veel te kort was! Na slechts een vijftal nummers was het immers al afgelopen.

Na zeven keer heb je het al wel gezien, zal je denken, maar deze vlieger ging vanavond absoluut niet op! Hoewel dus aan de (veel te) korte kant, was dit met kop en schouders de beste performance die ik al zag van Die Weisse Rose.

Thomas Bøjden lijkt met Kim Larsen (:OTWATM:) en Gary Carey (Joy Of Life) een vast percussief duo gevonden te hebben, en de Deen zelf bracht zijn teksten wederom met blik op oneindig, en met zo een daadkracht dat je er bijna angst van zou krijgen.

In deze korte set waren er toch nog twee absolute kippenvelmomenten te noteren: allereerst tijdens ‘At The Doorsteps Of Our Temple’, waarbij het drietal het publiek de rug toekeert en een stap achteruit zet. De muziek die gespeeld wordt, klinkt als een aftandse platenspeler die een pianodeuntje uitbraakt, als enige restant van een platgebombardeerde stad. Een Duitse radiostem die termen als ‘verräter’, “feigling’ laat vallen dragen bij tot een wel zeer unheimlich gevoel, maar in de wereld van Die Weisse Rose is er hoop: “At the doorsteps of out temple we shall cry the words of freedom, freedom oh freedom!” weerklinkt het uit de mond van Thomas. Ik draaide dit nummer tijdens mijn dj-set op Coalescaremonium dit jaar, en na afloop kwam iemand me vragen welk nummer dit was, want naar eigen zeggen was dit het akeligste nummer dat hij al in heel zijn leven gehoord had. Veelbetekenend, lijkt mij!

Kippenvelmoment nummer twee: ‘Treue Um Treue’, op het einde van dit nummer smijt Thomas de microfoonstandaard gewoon tegen de vlakte en brult zijn tekst geheel onversterkt de zaal in. Vol bezieling in de ogen, en het vaak herhaalde “We will never break our word” dat zelfs zonder microfoon duidelijk hoorbaar was, maakten dit alles tot een belevenis om u tegen te zeggen. Een vervormde versie van Edith Piaf’s ‘Non, Je Ne Regrette Rien’ die de band uitgeleide doet, laat niet alleen uw reporter, maar tevens heel het aanwezige publiek verbouwereerd achter.

(Wat betreft de korte duur van het optreden van Die Weisse Rose, wist Thomas me vandaag te zeggen dat hij vroeg terug richting Denemarken moest, want daar is het, in tegenstelling tot bij ons Belgen, vandaag een gewone werkdag.)

Zoals altijd krijgen we bij Porta Nigra altijd een mix van dark folk en ritmisch geweld. Voor dit laatste was vooral Thorofon verantwoordelijk. Dit Duitse duo bestaande uit Daniel Hoffmann en Geneviève Pasquier (die jullie misschien ook kennen van haar solowerk) wisten met hun strakke ritmes al heel wat zieltjes voor zich te winnen.

Over het kleed van Geneviève kunnen we veel zeggen, maar dat het even strak zat toch niet. De camera’s gingen dan ook gretig de lucht in, als was het om dat ene moment vast te kunnen leggen dat de zwaartekracht van de omvangrijke boezem van deze dame het ging winnen van het loshangende stukje stof.

Net wanneer dat je denkt dat er muzikaal niets verkeerd kan gaan, aangezien al de beats netjes op de laptop staan, ging het optreden toch een paar keer de mist in wegens technische storingen. Gelukkig was dit alles ook maar van korte duur en het publiek liet het niet aan zijn hart komen. Tijdens nummers als ‘In Blood And Heels’ gingen de voetjes dan ook vlot van de vloer, en zelf vonden wij het heerlijk gejaagde ‘Riotdictator’ alsnog een garantie voor een zinderende finale.

Tijd voor een primeur, want het was de eerste keer dat het Duitse Darkwood in België zijn opwachting mocht maken. Porta Nigra bewees hiermee de muziekliefhebbers niet alleen een heel grote dienst, maar tevens andere programmatoren hun ongelijk... want Darkwood was in één woord fantastisch te noemen.

Alles werd live gespeeld, dit optreden was puur ambachtelijk vakmanschap. Het eerste deel van de set leek zich te concentreren op de Engelstalige nummers (waarin we vooral ‘Nothing Left To Lose’ blijven onthouden), terwijl men later koos voor het repertoire in de taal van de eigen Heimat. Wat ons vooral zal bijblijven van Darkwood live is de prachtige vioolklanken die mee bijdroegen aan de warme, melancholische sfeer van zanger/gitarist Henryk Vogel maar ook de percussie die voor neofolk standaard tamelijk ongewoon was (het betrof hier bijna een volledig drumstel, alleen de basdrum ontbrak) en een percussionist in de rangen die zich niet tevreden stelde met een eentonige begeleiding.

Maar bovenal was dit concert er eentje om in te kaderen, Aarschot werd er zowaar stil van, met uitzondering van de ovaties die de groep na elk nummer terecht in ontvangst mocht nemen.

Net als vorig jaar mocht ook op deze Walpurgisnacht Ordo Rosarius Equilibrio Porta Nigra afsluiten. Hun vorig jaar verschenen dubbelaar Vision:Libertine is ondertussen alom gekend, mede dankzij de unaniem lovende recensies die terecht gescoord werden. Er konden zowaar hier en daar wat grapjes af bij Tomas: “So, it’s Walpurgisnight tonight, and you people don’t burn things? On a night like this in Sweden we burn shitloads of things...not because there’s a reason, we just do it for fun!”

Net als hun vorige passage in Aarschot, werden we getrakteerd op een evenwichtige mengeling van recenter werk (‘Vision:Libertine’, ‘The Misanthropic Polygamist’) en “gouden oudjes” (‘A Song 4 Hate & Devotion’, ‘Hell Is Where The Heart Is’, ‘Three Is An Orgy, Four Is Forever’) en kregen we in première zelfs een gloednieuw nummer (‘4 All Of My Scissor Sisters') te horen.

Ordo Rosarius Equilibrio is de laatste tijd volop aan het toeren, waardoor de groep meer dan ooit als een goed geoliede machine draait. Doch dit heeft ook zo zijn gevolgen: zo gaf Tomas ons de wijze les mee dat 8 uren slaap op 3 dagen tijd geen goed idee is. Gelukkig was er van vermoeidheid geen spoor tijdens deze set, die afgesloten werd met een song die Tomas aankondigde als ‘contemporary’: ‘A World Not So Beautiful’ en waarin verhaalt wordt over de ondergang van Europa. Wij krijgen maar geen genoeg van deze sympathieke Zweden, en zullen waarschijnlijk volgende maand ook weer op post zijn wanneer ze Leipzig aandoen. Dat, beste mensen, noemen ze ‘support your scene’, het was dan ook pijnlijk om te zien dat een straffe affiche als deze maar een matig aantal bezoekers op de been wist te brengen. Wij troosten ons met de gedachte dat we een paar onvergetelijke concerten hebben mogen aanschouwen, en we hopen van ganser harte dat we volgend jaar wederom van zo een heerlijke affiche mogen smullen.

Foto's: 1.Ordo Rosarius Equilibrio / 2.Darkwood / 3.Die Weisse Rose / 4.Liquid Trauma / 5.Dark Poem (Luc Luyten)

HomeContactLinksSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Emphasis - Black.Mother.Earth

Groep uit Kroatië die niet aan zijn proefstuk toe is. Dit is na ‘Elements Of Morrow’ (2007) en ‘Gliding Over All’ van 2013 hun derde album. Gaandeweg heeft deze act zijn groepsgeluid verder verfijnd door het toevoegen van nieuwe facetten en door meer aandacht te besteden aan de melodieën, doordringende riffs, ...

lees meer...
NIEUWS 17/08/2017 : Mirexxx maakt clip voor 'Inside You'

Mirexxx is onze Belgische exponent van bijtende dark electro. Een paar maanden geleden hebben ze hun nieuwe single 'Inside You' voorgesteld. Nu is er ook een clip bij het nummer, met de aanwezigheid van het burlesque-model Victoria Rose, die de grootste moeite doet om een slang te bezweren, terwijl Stijn Szin zijn longen uit zijn lijf ...

lees meer...
NIEUWS 17/08/2017 : Met Coalescaremonium in hetzelfde schuitje

Onze vrienden van Coalescaremonium laten weer van zich horen. Neen, we weten nog steeds niet of er een editie zal doorgaan in 2018. Wat de dames en heren voor de toekomst bedisselen, dat weten we nog niet, maar wees zeker dat we u informeren zodra er nieuws is. Wat wel doorgaat, en meteen zou het het laatste evenement zijn op deze precieze ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sun of the Sleepless - To the Elements

Sommige namen hoeven niet veel introductie. Zo bijvoorbeeld Schwadorf (oftewel Markus Stock). Deze man is het brein achter Empyrium en The Vision Bleak (beide in de stal van Prophecy Productions).Sun of the Sleepless, een minder bekende band, mag je bij aan dit lijstje voegen. Na een adempauze van 13 jaar verschijnt nu eindelijk nog iets nieuws ...

lees meer...
NIEUWS 16/08/2017 : Oooh la la la, straks een nieuwe La Scaltra !!

Toen ik alweer een tijd geleden de ep “Ghost” van dit vrouwelijk duo (Dae Widow en Aeleth Kaven) te horen kreeg, kreeg ik kippenvel. Onderkoelde, sobere gothic rock recht uit de crypte die de menselijke geest heet. Gepassioneerd, een beetje buitenaards en ijskoud. Binnenkort is er via Solar Lodge eindelijk het albumdebuut (ik laat ...

lees meer...
NIEUWS 16/08/2017 : “Retroactivity 2017 – 2009”, boeiende gelimiteerde verzameling gothic rock door dj DEN Y

Vintage is al langer dan vandaag in de mode, moet dj DEN Y (Club Obscure) hebben gedacht, en hij bladerde terug vanaf heden tot in 2009, toen zijn dj-roeping een aanvang nam. En passant trakteert hij u en mij op nummers die hem al die jaren als dj zijn bijgebleven en gemakshalve tot het kamp van wat u en ik begrijpen onder gothic rock (en ...

lees meer...
NIEUWS 16/08/2017 : Dikke pluim voor Epica

EPICA kan een nieuw wapenfeit op zijn toch al omvangrijke palmares bijschrijven. Zojuist is deze Nederlandse symfonische metalband uit meer dan 650 deelnemers uitgeroepen tot winnaar van de muzikale wedstrijd 'Metropole Orkest met…,' die door het Metropole Orkest zelf eerder dit jaar werd geïnitieerd. Het doel: bewijzen ...

lees meer...
CD BESPREKING : Babel 17 - Process

Babel 17 is niet alleen een om zijn originaliteit en filosofische inslag geroemde sci-fi roman van Samuel R. Delany maar ook een post punk / cold wave gezelschap uit Frankrijk dat met deze “Process” aan zijn vijfde album toe is in… 27 jaar. Niet meteen hoog productief maar dat staat dan misschien wel voor degelijkheid en ...

lees meer...
CD BESPREKING : Schwarzschild - RADIUS

Futurepop is niet dood. Het genre is al enige tijd op zijn retour, maar dat betekent niet dat er helemaal niets meer in deze stijl zou worden gemaakt. Recent bezorgde Echozone ons het debuutalbum van Schwarzschild, een band die pas vorig jaar werd opgericht en enkele maanden geleden zijn eerste release (de digitale single 'Bis Zum Ende ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Anemone Tube & Post Scriptvm - Litaniæ Mortuorum Discordantes

Anemone Tube en Post Scriptvm proberen ons allerminst een vrolijk gevoel op te zadelen met dit album en verwijzen met de titel rechtstreeks naar een specifieke stijl van mythische rituele muziek uit de oudheid. Het gevoel van verval en existentiële onrust vonden ze best wel passen bij deze huidige tijden. We zouden niet bij een magazine ...

lees meer...
FOTO'S : Marilyn Manson - Metaldag @ Lokerse Feesten

lees meer...
FOTO'S : Alice Cooper - Metaldag @ Lokerse Feesten

lees meer...
FOTO'S : Megadeth - Metaldag @ Lokerse Feesten

lees meer...
INTERVIEW : LIFELESS PAST - Ik denk dat Cinema Strange, Christian Death, Alien Sex Fiend, The Cure en Bauhaus mij het meest beïnvloed hebben bij het vormen van Lifeless Past

Lifeless Past werd opgericht in Nederland na een spontane ontmoeting tussen de twee bandleden. Ze brachten Lifeless Past samen en gaven de geest van het verleden in het genre een nieuwe jasje, gebracht op hun eigen wijze. Punchy basslines, elektronische drumbeats en lyrische teksten uit hun eigen ervaring zullen u meenemen in een dromerige ...