casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

388 items

   

Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot)
Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
06/03/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

06/03/2017 : Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot) - Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
06/03/2017 : Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot) - Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
06/03/2017 : Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot) - Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
06/03/2017 : Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot) - Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
06/03/2017 : Porta Nigra XI (04-03-2017, JC De Klinker Aarschot) - Kim Larsen wist me 's anderdaags te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.
Maart staat traditiegetrouw voor onze jaarlijkse afspraak met het fijne Porta Nigra festival. Ook op deze elfde editie werden de dark folk en rhythmic industrial adepten niet aan hun lot overgelaten.

Eigen aan het genre was het aanwezige, toch wel talrijk opgekomen, publiek voornamelijk afkomstig van buurlanden als Duitsland, Nederland en Frankrijk. De Belgen, die eerder kozen voor de New Wave Club Classics fuif in de Gentse Vooruit, blonken maar weer eens uit in voorspelbaarheid.

Tekenend was dan ook een gesprek dat ik had met de organisatrice van het Rotterdamse Dwaalspoor, die maar moeilijk kon begrijpen dat dit fijne genre in België op zo weinig bijval kon rekenen.

Maar goed, laat ons om het kort te houden stellen dat de afwezigen meer dan ongelijk hadden, want wederom kregen we deze avond 7 optredens te zien, waarvan geen enkele teleurstellend te noemen was. Een verdienste van de optredende artiesten, maar ook weer een bewijs van de neus voor talent die daar in Aarschot jaar na jaar affiches weet samen te stellen alwaar mensen met graagte een verplaatsing voor willen maken.

De aard van het beestje (te laat komen) overwinnend, konden we bij aankomst al meteen naar voren schuiven om de Spanjaarden van Har Belex aan het werk te zien.

Een herkansing voor ondergetekende na het concert op WGT, toen moesten we immers het onderspit delven tegen de zelfde aard van dat beestje, en kregen we maar de helft van het optreden te zien.

Na beluistering van de vorig jaar uitgebrachte EP Camino De Brea, sloegen we ons hiervoor meermaals voor het hoofd. Dus, dank Porta Nigra om deze Spanjaarden naar België te brengen. De songs van Har Belex laveren tussen rustige luisterliederen alwaar melancholische strijkers mee de sfeer bepalen, maar ook met Spaanse passie gezongen meer uptempo nummers alwaar percussie de aandacht trekt (het fijne ‘Freedom’ bijvoorbeeld). Dat de beste dark/neo folk afkomstig is uit het zuiden van Europa is met grootmacht Italië al lang geen geheim meer. Een band als Har Belex bewijst dat ook de Spanjaarden aan een opmars bezig zijn.

Wanneer de band zich van de moedertaal bedient, zoals in ‘Camino De Brea’, tonen ze aan dat de Spaanse klankkleur zich perfect leent voor dit soort nummers. En laat met de lente voor de deur, een zwierig nummers als ‘Springtime’ de koude winter uitwuiven. Meteen al een van de hoogtepunten van deze avond, deze Har Belex, die op drie kwartier lieten zien dat ze deze klassebak in wording beschikt over massa’s potentieel!

Peter Bjärgö is een graag geziene gast in Aarschot, zo stond hij vorig jaar nog met Sophia op de planken van Porta Nigra, dit jaar mocht hij onder zijn eigen naam zijn plaatsje op de affiche opeisen.

Dat het hier om een familieonderonsje ging werd al snel duidelijk toen vrouwlief Cecilia naast hem postvatte aan de microfoon, en ook Sergi Hogaku Martinez, samen met Cecilia actief bij Der Blaue Reiter tekende present (Sergi mocht ook meedoen bij Har Belex, en had dan ook een zeer actieve avond, een eer die andere edities van Porta Nigra steevast weggelegd was voor Nicolas Van Meirhaeghe.) Mede door de gezangen van Cecilia moesten we al snel denken aan Arcana, een van de projecten van Peter Bjärgö (net als Sophia en Karjalan Sissit), zeker toen men er niet voor terugdeinsde ook een nummertje van Arcana in de set te verwerken. Een set die voornamelijk bestond uit dromerige dark ambient, nu en dan aangevuld met djembé’s en viool, maakten dit alles tot een meer dan aangename ervaring, die samen met de geprojecteerde natuurbeelden uitnodigde tot wegdromen.

Na deze twee zweverige acts zorgde Hysteresis voor een ware aardschok. Het Belgische duo dat uitkomt op het legendarische HANDS label had niet veel tijd nodig om op te bouwen, en al snel liet het zijn repetitieve beats die invloeden uit techno en trance niet schuwen als een zweep over het publiek knallen. Ik wil geen afbreuk doen aan de performance van de twee Antwerpenaren, die na hun doortocht op het Dark Demons Festival verleden jaar op mijn aandacht kunnen rekenen, maar doordat ik nog een beetje in de sfeer van de vorige twee optredens was, nam ik de gelegenheid te baat om de cd-standjes af te schuimen en de sociale contacten een beetje te onderhouden.

Der Blaue Reiter zagen we onlangs op Dwaalspoor te Rotterdam, maar al snel bleek dat een groot deel van het publiek naar Aarschot was afgezakt om de groep van Cecilia Bjärgö en Sergi Hogaku Martinez aan het werk te zien. Voor de tweede keer present trouwens, op Porta Nigra. Voor het eerst deze avond waren er geen rokers buiten te bespeuren, en de Klinker zat dan ook netjes vol voor de zoveelste triomftocht van deze ‘blauwe ruiter’ van de Apocalyps. Op de korte tijdspanne van tien jaar heeft de groep zich weten op werken tot de top van de huidige dark folk beweging, en de bombastische klanken gingen er dan ook vlotjes in. Aan percussie dan ook geen gebrek, met vijf trommelaars op het podium, en de gebruikelijke visuals die o.a. beelden van de bevrijding toonden. Een song als ‘Conquest Of Glory’ kan dan ook stilaan het lijstje met moderne klassiekers van het genre op.

Mede doordat het nog niet zo lang geleden was dat we Der Blaue Reiter aan het werk zagen, zochten we dan ook halverwege de show het eetkraampje op. Een extra pluim voor de organisatie die met het aanbod Thaise snacks ook aan de vegetariërs onder ons denkt (het is vaak anders op festivals!). Door het eten en het verder onderhouden van de sociale contacten, was Ah Cama-Sotz ondertussen al aan zijn set begonnen.

Herman Klapholz heeft onlangs een nieuw album uitgebracht, en het aanwezige publiek werd getrakteerd op een mooi uitgebalanceerde set van oud en recenter werk.

De tribale ritmes aangevuld met allerhande occulte visuals slaagden er in om het publiek in trance te voeren, en brachten in de voorste gelederen al snel de voetjes in beweging.

Al vroeg in de set van :Of The Wand And The Moon: passeerde ‘My Devotion Will Never Fade’ de revue, meteen zowat het bekendste nummer van het project van Kim Larsen. Een graag geziene gast, niet alleen in België, en ik omschreef hem in het verleden samen met John Murphy zaliger nog als “the hardest working man in neofolkbusiness”, want ook bij een ontelbaar aantal bands kroop de übersympathieke Deen mee het podium op als gastmuzikant. Vorig jaar mochten we op WGT nog een zeer genietbaar :OTWATM: aanschouwen, en wist Larsen de hoofdvogel af te schieten met zijn zijproject Vril Jäger, dat hij samen vormt met Thomas Bøjden van Die Weisse Rose. Het laatste album van :OTWATM: dateert alweer uit 2011, (Larsen is momenteel vooral bezig met nog een ander zijproject: Les Chasseurs De La Nuit) dat het hier dus om een soortement best of optreden zou gaan, leek ons dan ook nogal voor de hand liggend.

Vergelijkbaar met de show in Leipzig met andere woorden, al koos Larsen in Aarschot voor een meer bescheiden line-up dan de full band die hij meehad op WGT.

Desalniettemin was het volop genieten blazen op dit feest der herkenning. Fans van Death In June zitten dan ook gebeiteld bij :Of The Wand And The Moon:, want als er een band is die de fakkel van Douglas Pearce zou kunnen overnemen, dan is het wel deze groep. Larsen zorgde in zijn eentje deze avond voor een flinke stijging van de Jupiler omzet, want er was geen moment dat we hem zonder blik in zijn handen zagen. Dat dit wel eens een technisch mankementje op het podium met zich meebracht, kon de pret niet drukken en werd door Larsen zelf ook met de glimlach van de baan geholpen. ‘s Anderdaags wist hij me te vertellen dat hij al ergere katers had meegemaakt.

Het was al een tijdje geleden dat we headliner Sol Invictus nog eens in België mochten aanschouwen. De groep rond Tony Wakeford, een in het verleden nogal omstreden figuur (laat zijn naam maar eens vallen in Antifa kringen) alwaar de laatste jaren vooral zijn fysieke hoedanigheid ter sprake kwam als hij over de lippen rolde. Groot was onze verbazing dan ook toen de man het podium betrad, toen bleek dat Wakeford op zo korte tijd heel wat kilo’s verloren was (ter illustratie, tot voor kort kon hij niet lopen zonder wandelstok, en moest hij noodgedwongen zittend optreden).

Wakeford was dus duidelijk een vorm, wat we ook kunnen zeggen van zijn begeleidingsgroep. Sol Invictus heeft met platen als In A Garden Green, Lex Tallionis, King & Queen en The Blade stuk voor stuk pareltjes uitgebracht die in geen enkele collectie zouden mogen ontbreken. Tegenwoordig zijn ze bezig met een nieuwe plaat, alwaar de vooruitgeschoven single ‘The Last Man’ alvast reikhalzend doet uitkijken naar de release. Loepzuiver is Tony’s stem nooit geweest, om even een eufemisme uit de kast te halen, maar als we klassiekers als ‘Black Easter’ of ‘Kneel To The Cross’ krijgen voorgeschoteld, dan slaat ons hart toch weer net dat tikkeltje harder.

Een mooie afsluiter van een festival met alleen maar hoogtepunten, we maken ons al op voor een nieuwe afspraak met Porta Nigra, volgende maand. Met een affiche waarop de namen Ordo Rosarius Equilibrio, Thorofon, Die Weisse Rose, Dark Poem en Liquid Trauma pronken, hebben we nu al het gevoel dat ook dit weer eens een voltreffer zou kunnen zijn.

Foto's: 1.Sol Invictus / 2.:Of The Wand And The Moon: / 3.Der Blaue Reiter / 4.Peter Bjärgö / 5.Har Belex door Xavier Marquis.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Verzamelaar - Pavilion. Listening Practices by Lithuanian Artists

‘Luisteroefeningen door Litouwse artiesten’. De ondertitel van deze cd spreekt boekdelen. Dit zijn opnames waar zelfs het geoefende oor een zware dobber aan zal hebben. De uitleg bij de cd waarschuwt ons verder: ‘De werken die hier voorgesteld worden functioneren op verschillende wijzen, maar allen vereisen ze extensieve ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2018 : Mono Inc.: Long Live Death

‘Viva La Muerte!’ De leuze werd gelanceerd door de fascistische José Millán-Astray y Terreros, die het Spaanse vreemdelingenlegioen oprichtte tijdens de burgeroorlog in de jaren 30. Hij voegde er ook ‘dood aan de intelligentie’ toe (of dood aan de intelligentsia), om extra in de verf te zetten hoe sterk ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2018 : Ministry, Dimmu Borgir, Epica en Behemoth op het Alcatraz-festival

Al jaren staat het Alcatraz-festival in Kortrijk garant voor een keure aan metalgrootheden die het anders zo vrome en rustige West-Vlaanderen komen wakkerschudden. Ook dit jaar heeft het festival weer heel wat moois te bieden. Onder andere Ministry, Dimmu Borgir, Epica, Behemoth, Satyricon, Amorphis en Alestorm zullen er uw oren komen beschadigen. ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2018 : Katrina zonder W-aves op het W-festival

Het kan verkeren. Op minder dan een maand van het W-festival moet het Zweedse Secret Service afhaken. Ze stonden geprogrammeerd op zaterdag 18 augustus. Het W-festival maakt zijn reputatie verder waar en heeft prompt voor een vervanger van formaat gezorgd: Katrina, de voormalige zangeres van Katrina & The Waves. U zult op de zonneschijn ...

lees meer...
CD BESPREKING : Carl Stone - Electronic Music From The Eighties And Nineties

De Amerikaanse componist Carl Stone maakt al muziek sinds 1972. Hij specialiseerde zich in elektronische muziek en vandaag is zijn voornaamste instrument een laptop computer. De man heeft talloze werken op zijn conto staan. Veel er van bevatten zich langzaam ontwikkelende manipulaties van samples. Dit kunnen opnames zijn van akoestische instrumenten, ...

lees meer...
NIEUWS 19/07/2018 : Morgan King: Janet & John

Wie de nieuwe single van Morgan King hoort zal, misschien niet meteen horen dat hij ooit één van de meest succesvolle houseproducers ter wereld was. Zijn wortels had hij evenwel in de new wave, en na zich in de jaren 90 een tijdje teruggetrokken te hebben uit de muziekwereld, is hij meer experimentele elektronische muziek beginnen ...

lees meer...
NIEUWS 19/07/2018 : Theatre of Hate deelt live-versie van 'The Klan'

Theatre of Hate maakte begin jaren 80 furore met maatschappijkritische post-punk, destijds werd ook wel eens de term 'positive punk' gebruikt, maar die is wat in onbruik geraakt. Hoe dan ook, de groep bestaat nog steeds en Kirk Brandon en de zijnen treden - zeker sinds de uitgave van 'Kinshi' in 2016 - weer regelmatig op. Verleden ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Vlimmer - IIIIIIII + IIIIIIIII

In ons rekenkundig stelsel is 1 + 1 nog steeds gelijk aan 2. Toch ? Blijkt nu dat 8 + 9 ook gelijk kan zijn aan 2. Medeverantwoordelijk daarvoor is Vlimmer, het eenmansorkest van de Berlijnse Alexander Leonard Donat. En wel omdat hij er in slaagt om twee EP’s tegelijkertijd uit te brengen, en die dan ook nog eens IIIIIIII (tel ...

lees meer...
CD BESPREKING : NothingButNoise - eXistence Oscillation <> (possible) Future

Zeggen de namen Daniel Bressanutti en Dirk Bergen u iets? De EBM diehards al zeker wel maar de rest misschien ook als ik zeg dat Daniel Bressanutti beter bekend is als Daniel B. en jawel, dat is dus een van de twee oprichters van EBM legende Front 242. En het andere stichtende lid was dus Dirk Bergen, die uiteindelijk maar een drietal jaar ...

lees meer...
CD BESPREKING : N-Qia - Fantasica

Nozomi, de zangeres van N-Qia, klinkt als een elf die een paar routeinstructies heeft gemist en per ongeluk van het Nikko National Park in Tokio's drukste verkeersaders is beland. Met haar feeërieke stem lijkt ze de strijd aan te gaan met de hectiek van de grootstad. Voor deze stedelijke drukte zorgt haar muzikale wederhelft Serph. ...

lees meer...
INTERVIEW : Antipole - Ik zou nog heel graag remixes willen maken voor She Past Away of Lebanon Hanover, maar ik twijfel of ze al ooit van Antipole hebben gehoord.

Het verhaal van hoe een eenmansband zich weet te integreren in de hedendaagse wereld van de postpunk. En daarbij vooral weet samen te werken met goeie vrienden. Antipole kwam voor het eerst in ons vizier door het album Northern Flux dat werd uitgebracht via het Franse Unknown Pleasures-label. Een album dat donkerheid met lichtheid wist ...

lees meer...
INTERVIEW : THEATRE OF HATE - Ik wil in elk geval niet werken voor de realiteit of de winst van iemand anders.

Theatre of Hate heeft met 'Westworld' muziekgeschiedenis geschreven. Ze maakten postpunk met grauwe, rauwe nummers die niet bepaald overvloeiden van optimisme. De groep leefde een kort maar krachtig bestaan tot de groep overging in Spear of Destiny in 1982. Vandaag is het evenwel Theatre of Hate dat terug van zich laat horen. In 2016 ...

lees meer...
FOTO'S : Lacuna Coil - @ Graspop door Luc Luyten, 24/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Eisbrecher - @ Graspop door Luc Luyten, 24/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Marilyn Manson - @ Graspop door Luc Luyten, 23/06/2018