canli casino

Dark Entries Logo

361 items

   

GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014
De splinter in het oog van een gebroken geest
14/02/2014, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

14/02/2014 : GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014 - De splinter in het oog van een gebroken geest
14/02/2014 : GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014 - De splinter in het oog van een gebroken geest
14/02/2014 : GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014 - De splinter in het oog van een gebroken geest
14/02/2014 : GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014 - De splinter in het oog van een gebroken geest
14/02/2014 : GARY NUMAN, Het Depot, 13/02/2014 - De splinter in het oog van een gebroken geest
In 2007 al kondigde Gary Numan aan dat zijn volgende cd ‘Splinter’ zou heten. Het werk sleepte aan, want al snel werd die belofte verlegd naar 2010. Uiteindelijk kwam ‘Splinter (Songs From A Broken Mind)’ eind 2013 uit. Maar wat een plaat werd het! De best verkopende Numanplaat sinds ‘Warriors’ uit 1983, een periode waarin alles wat Numan uitbracht gegarandeerd in de hitparades kwam. Het is dan ook met enige trots dat Numan zijn nieuwe cd kwam voorstellen in Leuven.

Absolute duisternis. Een paar donkere tonen, schurende geluiden… Numan weet sfeer te scheppen en de spanning op te voeren. Bij de eerste harde synthtonen flitsen de scherpste lichten aan en komen de muzikanten op het podium. Ze spelen meteen heftig mee op ‘Resurrection’, de instrumentele intro van Numans voorlaatste werk ‘Dead Son Rising’. Het nummer gaat naadloos over in ‘We Are Dust’, de opener van Splinter.

De lichtshow bestaat vooral uit flitsend blauw licht in de duisternis. De muzikanten zijn allemaal in een apocalyptisch zwart gekleed. Numan besteedt duidelijk veel aandacht aan de aankleding van zijn optredens. Ook het geluid is perfect. Dat heeft in het verleden al veel vragen opgeleverd over het live-gehalte van zijn optredens, inclusief de insinuatie dat hij zou playbacken. Daar is niets van aan. De muzikanten spelen live en Numan zingt echt, al is het normaal dat bij dit soort elektronische muziek gebruik gemaakt wordt van pre-geprogrammeerde geluiden. Het uitstekende geluid bewijst vooral hoe perfectionistisch en professioneel Numan is met zijn optredens.

Met ‘Metal’ krijgen we een nummer uit de begindagen, met name uit ‘The Pleasure Principle’, de plaat waarbij Numan besloot dat hij als enige songschrijver van Tubeway Army - de groep waarmee hij zes maanden eerder het enorm succesvolle ‘Replicas’ had uitgebracht (Down In The Park, Are Friends Electric) - evengoed solo kon gaan. (Hij behield evenwel zijn muzikanten.) Numan had Tubeway Army oorspronkelijk opgericht als een punkgroep, maar ontdekte dan de synths en week al snel af van de punk, waarin hij overigens toch maar weinig credibiliteit genoot.

Numan zal nog even nieuw en oud werk afwisselen. Uit de periode tussen 1980 en 2000 speelt hij niets. Voor zijn werk uit de jaren ’80 vinden we dat niet erg, want na zijn periode van kille synthesizermuziek haalde hij het in zijn hoofd om te experimenteren met funk, jazz en dance, met vaak teleurstellende resultaten. Vandaag beweert hij helemaal niet trots te zijn op wat hij in de tweede helft van de jaren ’80 uitgegeven heeft. Het ging van kwaad naar erger tot ‘Machine + Soul’ uitkwam in 1992, een absoluut dieptepunt waar Numan zich maar wat graag van distantieert.

Maar toen wist hij zich te herpakken. Groepen als Nine Inch Nails en Marilyn Manson begonnen door te breken en staken hun bewondering voor Numan niet onder stoelen of banken. Vooral met Trent Reznor van Nine Inch Nails werd het een ware liefdesrelatie. Numan werd regelmatig als gast uitgenodigd op NIN-concerten. Er werden zelfs plannen gesmeed om samen muziek te maken, maar dat werd nooit geconcretiseerd. Wel was Reznor er als eerste bij om te getuigen dat Numan ‘buitengewone verdiensten’ had toen zich onlangs in de V.S. wou vestigen (een voorwaarde om het land in te mogen).

Dat Nine Inch Nails Numan als een belangrijke invloed beschouwt lijkt evident, maar ook omgekeerd ging Numan zijn geluid afstemmen op het indutrieel geweld van Nine Inch Nails. De gelijkenissen zijn groot: de industriële mix van synths en gitaren, de geluidsexperimenten en de uiterst sombere sfeer. Toch zou het Numan onrecht aandoen om te zeggen dat hij het NIN-geluid gewoon kopieert. Zijn muziek klinkt minder agressief, kalmer en blijft vooral gekenmerkt door Numans uitzonderlijk stemtimbre.

De setlist is grotendeels opgesteld uit materiaal uit Splinter. Er komen ook een paar nummers uit ‘Dead Son Rising’ aan bod (The Fall, When The Sky Bleeds, He will Come), een cd uit 2011 die eigenlijk bestond uit onafgewerkte nummers uit de sessies van ‘Jagged’ (2006), ‘Pure’ (2000) en ‘Exile’ (1997). Numan deed hierbij een beroep op danceproducer Ade Fenton, die ook al op ‘Jagged’ meewerkte en nu ‘Splinter’ geproduced heeft. De uiteindelijke nummers weken behoorlijk af van de originele demo’s en Dead Son Rising werd dan ook een aardige plaat. Maar dat Numan het toch eerder als een tussendoortje zag wordt duidelijk als hij Splinter voorstelt als de opvolger van Jagged uit 2006.

‘Down In The Park’ zorgt voor kiekenvel. Het nummer - oorspronkelijk van Tubeway Army - werd geen hit, maar wel een cultsong die veelvoudig gecoverd werd. ‘Lost’ is een voorbeeld van de zachtere nummers op Splinter, en vormt een aangename rustpauze. ‘Cars’ brengt terug leven in de brouwerij, en geen klein beetje. Deze versie barst van de energie. Numan heeft het lang vervelend gevonden om altijd weer vereenzelvigd te worden met deze ene hit uit het begin van zijn carrière, maar is ondertussen nuchter genoeg om te beseffen dat vele artiesten alleen maar kunnen dromen van zo’n hit.

‘Splinter’ is het titelnummer van de laatste cd en vat goed samen welke richting Numan sinds 1994 uitgegaan is. ‘I believe in the cruelty of man / I believe in all the hopeless and lost’. Een uitzonderlijk pessimistisch mens- en maatschappijbeeld dat hem - samen met zijn zwart imago - ook de 'Goth Gary'-stempel heeft bezorgd. Nog belangrijker is de derde strofe: ‘I don’t believe in ‘The Calling’ of God / I don’t believe a word of ‘The Word’ is true’. Het uitgesproken atheïsme van Numan is een belangrijke inspiratiebron in zijn ‘nieuwe’ fase en komt in zijn teksten uitgebreid aan bod.

Na nog een paar nummers uit Splinter sluit Numan zijn set af met ‘A Prayer For The Unborn’, een erg persoonlijk lied over de moeite die hij heeft gehad om met zijn vrouw een kind te krijgen, hetgeen uiteindelijk zou lukken via in-vitrofertilisatie. Het zou het op één na enige nummer zijn uit Pure (2000), één van de meest bejubelde platen uit de ‘nieuwe’ periode.

Als bisnummers krijgen we nog twee onsterfelijke nummers. ‘I Die: You Die’ is een single uit 1980 dat ik eerlijk gezegd nog niet eerder live had gehoord van Numan. ‘Are Friends Electric’ begint met een zachte piano-intro, maar groeit uit tot de electrohit die we allen kennen. We krijgen een heerlijk uitgestrekte versie waarop het publiek volledig in extase komt. Afsluiten doet hij met het rustige ‘My Last Day’, het slotnummer van Splinter en een passend anticlimax voor het eerder geweld.

Uiteindelijk heeft Numan slechts uit vijf cd’s geput voor dit optreden, met een grote nadruk op Splinter (9 van de 12 nummers op de cd werden gespeeld). Dat veel van zijn werk uit de jaren ’80 niet aan bod kwam vinden we niet erg, maar dat er amper iets gespeeld werd uit de periode 1994-2010 (Sacrifice, Exile, Jagged) wekt toch enige verwondering.

Al hoeven we niet echt te klagen. Numan heeft bijna twee uur lang een fantastisch optreden gegeven. Er zat geen enkel slecht nummer bij en zijn grootste hits kwamen aan bod. En Splinter is echt een reus van een plaat. Sinds ik de cd heb staat hij bijna dagelijks op. Wie had gedacht dat Numan op zijn 55ste nog zo hard zou toeslaan?

Setlist: Ressurection / I Am Dust / Metal / Everything Comes Down To This / Films / Here In The Black / The Fall / The Calling / Down In The Park / Lost / Cars / Pure / Splinter / When The Sky Bleeds, He Will Come / We’re The Unforgiven / Love Hurt Bleed / A Prayer For The Unborn

Bis: I Die: You Die / Are Friends Electric? / My Last Day

Foto's: Marquis(pi)X voor Indiestyle: www.indiestyle.be

HomeContactLinksSitemap
lees meer...
FOTO'S : ELM - Dark Demons Night, Het Oude Badhuis, Antwerp, Belgium, 17/06/2017 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : VUDUVOX - Dark Demons Night, Het Oude Badhuis, Antwerp, Belgium, 17/06/2017 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : X MOUTH SYNDROME - Dark Demons Night, Het Oude Badhuis, Antwerp, Belgium, 17/06/2017 door Benny Serneels

lees meer...
NIEUWS 24/06/2017 : Officiële videoclip Noire Antidote (zondag live in Kinky Star)

Noire Antidote - het Witch House project van Benjamin Schoones - heeft een officiële videoclip gemaakt voor 'I Know Where The Wolf Sleeps', het titelnummer van het debuut dat eind 2016 uitkwam. We wijzen er graag op dat Noire Antidote zondagavond gratis in de Kinky Star in Gent speelt, samen met KnK, op een Dark Entries Night. Bovendien ...

lees meer...
NIEUWS 24/06/2017 : Psy'Aviah verloren in zee

Vrees niet. Psy'Aviah is terecht. Volgende woensdag spelen ze zelfs gratis op Koala Invites in Café Carbon in Antwerpen. Maar ze hebben ons wel weer een stuk nieuwe muziek gemeld. 'Lost At Sea' is een klassiek Psy'Aviah trip-hop nummer dat zou moeten verschijnen op een nieuwe cd die nog dit jaar moet uitkomen. Het is ...

lees meer...
NIEUWS 24/06/2017 : Jan Dewulf speelt voorprogramma Covenant met Mildreda en heeft nieuw gothic rock project Met Your Life On Hold

Nog maar net vernemen we dat Mildreda het voorprogramma zal overnemen van Covenant op 30 juni, omdat het oorspronkelijk geplande Ghost & Writer gesplit zijn, of Mildreda-voorman Jan Dewulf komt met een totale verrassing op de proppen: 'Het is met een bonzend hart dat ik dit nieuw avontuur aankondig. Ik ben door een diep dal geweest. ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ulan Bator - Stereolith

Naast de hoofdstad van Mongolië is Ulan Bator ook de naam van een postrockband die in 1993 werd opgericht te Parijs. Meesterbrein achter het project is ene Amaury Cambuzat. Ulan Bator zijn niet vies van een dosis experiment en van invloeden uit andere genres en dat gaat van folk en jazz over electro tot industrial. Tegenwoordig bestaat ...

lees meer...
CD BESPREKING : S S S S - Just Dead Stars For Dead Eyes

Twee weken lang resideren in het Zwitserse Südpol-centrum heeft Samuel Savenberg duidelijk deugd gedaan. De voorwerpen en instrumenten in het gebouw dienden als geluidsbron maar ook van de stem van andere residents werd gretig gebruik gemaakt. Wanneer we de site van dit culturele centrum opzoeken, zien we een vrij typisch luchtige verzamelplaats ...

lees meer...
CD BESPREKING : Owun - 2,5

Opgericht in het Franse Grenoble in 1992, brengt deze initieel vijfkoppige band hun eerste demo uit in 1995. Hun eerste album “Petits Contes Pour Enfants” (1996) introduceert een stijl die een amalgaam is van flarden noise, hardcore en new wave. Hun tweede opus “Sillon” (1998) is een erg eighties geïnspireerd album ...

lees meer...
CD BESPREKING : Bellemont - Live Or Lavish: The Jet Sessions

Dat wij erg te spreken zijn over het Belgische label Starman Records dat is onze lezers allicht al opgevallen. Samen met het fijne meidengroepje Ramona, laat het fijne label van Felix Huybrechts ons kennismaken met een nieuw paard uit hun stal: het Amerikaans-Belgische collectief Bellemont. Enkel nieuw van naam, want de afzonderlijke ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Sweet Nico - R Evival

Portugal won dit jaar met Amar Pelos Dois, gezongen door Salvador Sobral, voor het eerst het Eurovisiesongfestival. De ideale gelegenheid dus om eens een Portugese groep in de kijker te zetten. En dat doen we met Sweet Nico, een duo uit Lissabon waar M Arisa Da Anuncioção (tekst en vocalen) en David Wolf (gitarist en producer) ...

lees meer...
NIEUWS 21/06/2017 : Zondag Dark Entries Night met Knk en Noire Antidote

Volgende zondag nodigen we u weer eens uit in de Kinky Star in Gent - voor de gelegenheid omgedoopt in KnKy Star - voor een Dark Entries Night. Op het programma staat KnK - een Belgisch duo dat zijn muziek Dead Body Music noemt - en Noire Antidote - een Nederlands Witch House project dat hiermee zijn eerste optreden in België doet. Wij ...

lees meer...
NIEUWS 18/06/2017 : Messier 39: Separate Sides

Het heerlijke Belgisch-Nederlandse duo Messier 39 werkt naarstig aan een volledig album, een opvolger voor de uitstekende ep 'Coil' die verleden jaar uitkwam. In de tussentijd krijgen we een nieuw nummer, kwestie van het wachten wat te verzachten. Voor de gelegenheid neemt toetsenist Jan Vinoelst de zang op zich, eerder dan de charmante ...

lees meer...
INTERVIEW : NOIRE ANTIDOTE - De Witch House scene is relatief klein maar het stikt er van de creatieve mensen.

Noire Antidote is het Witch House project van Benjamin Schoones, ook bekend van Benjamin’sPlague. Eind 2016 bracht hij zijn debuut ‘I Know Where The Wolf Sleeps’ uit, en wij zijn behoorlijk onder de indruk van dat plaatje. Bovendien hebben we de eer om de Nederlander te ontvangen voor zijn eerste concert in België op ...

lees meer...
INTERVIEW : KnK - We maken niet per definitie een eigen genre, maar het is wel leuk wanneer anderen over ‘Dead Body Music’ als een genre spreken.

Het is exact twee jaar geleden dat KnK boven het doopvont gehouden werd. Op die twee jaar bouwden de heren K1 en K2 een behoorlijke reputatie op met hun mix van EBM en industrial met een vleugje metal. Er werden twee ep’s uitgegeven: Dead Body Music I en II, die onlangs verzameld werden op één enkel schijfje. Op zondag ...