casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

420 items

   

THE CURE, Rock Werchter, 28/06/2012
We blijven van hem houden!
29/06/2012, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

29/06/2012 : THE CURE, Rock Werchter, 28/06/2012 - We blijven van hem houden!
Het is voor mij de tweede keer dat ik naar Werchter afzak voor het grootste festival van het land. De eerste keer was in 1995. En raad eens wie er toen op de affiche stond? The Cure natuurlijk! Het optreden was toen geweldig, maar de zo bewierookte ‘sfeer’ van het megafestival beviel me minder. In 2004 kocht ik nog eens een kaartje omdat David Bowie aangekondigd werd, maar ik verkocht het de dag zelf toen deze afzegde. Om maar te zeggen, Schueremans moet met overtuigende namen afkomen vooraleer ik me naar zijn festival begeef.

Aangezien ik toch de volle 85 euro betaald heb om aanwezig te mogen zijn, zorg ik dat ik mooi om half drie aan de inkom sta. Enkel om vast te stellen dat ik nog steeds niet moet hebben van dergelijke massabedoeningen. Het is drie kwartier aanschuiven om binnen te komen. Zelfs de meest luidruchtige festivalgangers, die al zingend, lachend en bier drinkend in de rij aansluiten, zingen op het eind van de rit een toontje lager.

Werchtergangers zijn doorgaans pubers die hun examens achter de rug hebben of ouderen die zich nog eens jong willen voelen. De vrouwen dragen korte (bikini)topjes en reageren uitbundig op alles wat ze zien. De mannen lopen dan weer in ontbloot bovenlijf rond of met een t-shirt waarmee ze opscheppen over hun drink- en bedprestaties. Ze versmaden het evenmin om met een debiele rode hoed rond te lopen die ze gekregen hebben aan de Jupilerstand, dat ondanks de hevige concurrentie met voorsprong de meest irritante festivalstand is op de weide.

Vroeger was het op een optreden van The Cure echt uitkijken naar het publiek. De optocht aan lange zwarte jassen en gecrepeerde haren maakt vandaag helaas geen deel meer uit van de show. Ook ik hoor bij de generatie die vroeger zijn haar hoog opstak. Toen ik als zestienjarige over het straat liep hoorde ik regelmatig opmerkingen als ‘kijk, dat is ene die in The Cure speelt’ of ‘die denkt dat em Robert Smith is’. Ik rouw nog steeds om het verdwijnen van dit kapsel uit het straatbeeld. Maar gaandeweg heb ook ik de haarlak laten varen. Al draag ik wel nog steeds het zwart dat me het beste past.

Kledij en kapsel gingen veel verder dan de idolatrie van één enkele groep of persoon. Heel jong al was ik gefascineerd door diegenen die zich afzetten tegen het afstompend conformisme van onze samenleving. De punkers vond ik best wel cool, maar iets te agressief en sloganesk naar mijn smaak. De zwartzakken – planten werden ze ook wel genoemd – waren zichtbaar meer introvert en bedachtzamer, eigenschappen die ook op mij van toepassing waren. Aan de hand van hun t-shirts wist ik af te leiden dat The Cure hun groep was, en ik vroeg een klasgenoot om me eens wat op cassette op te nemen (in die tijd werd er nog niet gedownload of gebrand).

Toen ik de cassetjes voor het eerst hoorde viel ik achterover. ‘It doesn’t matter if we all die’, was zowaar de eerste zin die door mijn luidsprekers schalde. Nu was ik zelf ook niet de meest vrolijke jonge knaap, maar hier had ik meteen mijn twijfels bij. 'Zo erg is het nu ook weer niet.' Ondertussen – na 10.000 luisterbeurten – zijn dergelijke nummers deel van mijn leven geworden. Ik was ook gecharmeerd door de persoon van Robert Smith, iemand die een alternatieve en nonconformistische filosofie incarneerde zonder te vervallen in het machismo van metallers en punks.

‘I really don’t know what I’m doing here, I really think I should have gone to bed tonight’ is ook een openingszin die kan tellen. Probeert Smith met deze Open(er) het Werchterpubliek een subtiele hint te geven? Wellicht niet, want onmiddellijk erna krijgen we High voorgeschoteld. Met The End Of the World tast hij even het geduld van het publiek af, maar dan ontpopt The Cure zich tot een ware jukebox die de ene hit na de andere speelt: Lovesong, Push, Inbetween Days…

De bezetting van de groep is alweer veranderd sinds het fantastische laatste optreden in ons land, in het Sportpaleis van Antwerpen. Roger O’Donnell mag de groep weer bijtreden op toetsen. Ik heb nooit begrepen waarom deze man tot twee keer toe uit de groep werd gezet, maar het doet vermoeden dat de personeelswissels in The Cure vaker het gevolg zijn van persoonlijke conflicten dan van muzikale criteria. Ook het verdwijnen van Porl Thompson – waarvan u een gedetailleerd relaas vindt in Yves Boones prachtige bespreking van het optreden op Pinkpop – doet dergelijke twijfels rijzen. Hij wordt vervangen door Reeves Gabrels, die zijn pluimen onder meer verdiend heeft bij David Bowie. Al had Smith wat mij betreft een slechtere gitarist mogen uitkiezen. Ik heb de indruk dat Gabrels een heel optreden lang probeert te bewijzen dat hij nog veel meer kan dan wat de liedjes van The Cure voorschrijven.

Ondertussen blijft het klassiekers regenen. Just Like Heaven, Pictures Of You, The Walk… Het meest opvallende nummer is wellicht Bananafishbones, uit de meest experimentele plaat van The Cure: The Top. Met nummers uit het nieuwe millennium gaat Smith behoedzaam om. We tellen er maar drie, en vermoeden dat zelfs Smith ondertussen doorheeft dat deze composities niet tot zijn meest glorierijke behoren. Ik denk ook dat de groep twee festivalsets heeft: eentje dat opgebouwd is rond Disintegration, die ze op Pinkpop gespeeld hebben, en eentje rond Wish, die we hier te horen krijgen. Hoewel alle memorabele Cure-platen aan bod kwamen, komt Wish duidelijk het meest uit de verf. End mag dan ook de set afsluiten. Smith lijkt bloedserieus als hij het publiek ‘please stop loving me’ toezingt.

Het heeft geen enkel effect. Wij blijven van hem houden! Aan het begin van de bisnummers prevelt Smith zelfs iets in de microfoon. Hoogst ongewoon voor een man die een heel optreden lang enkel naar de grond of de hemel heeft zitten staren en de interactie met het publiek doorgaans tot een ‘thanks’ aan het einde van elk nummer beperkt houdt. Hoe dan ook gaat het publiek volledig uit de bol tijdens Friday I’m In Love en Boys Don’t Cry. Het had van mij nog veel langer mogen duren, maar ik ben blij dat ik erbij ben geweest. Terwijl de echte Werchtergangers nog drie dagen en vier nachten voor de boeg hebben vooraleer ze vuil en uitgeput naar huis kunnen, maak ik me naarstig uit de voeten.

SETLIST: Tape / Open / High / The End of the World / Lovesong / Push / Inbetween Days / Doing the Unstuck / Just Like Heaven / From the Edge of the Deep Green Sea / Pictures of You / Lullaby / The Walk / Bananafishbones / Play for Today / A Forest / Primary / Shake Dog Shake / The Hungry Ghost / Wrong Number / One Hundred Years / End

BIS: Friday I'm In Love / Boys Don't Cry

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : LA MERDE - Neofolk is een dood kind met een lam handje.

Al meerdere jaren tijdens de eerste april was de grap in neofolk land dat The Moon Lay Hidden Beneath A Cloud terug bij elkaar zou komen. Wij weten wel beter en laten ons hier natuurlijk niet aan vangen. Niet dat we er afkerig tegenover staan, maar dit jaar bleek dat we geen wonderen moeten verwachten om deze specifieke sound nog eens in een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Anatolian Weapons Feat. Seirios Savvaidis - To The Mother Of Gods

Anatolian Weapons, het nieuwste project van de Atheense kunstenaar, DJ en producer Aggelos Baltas (Dream Weapons, Fantastikoi Hxoi) debuteert op Beats In Space met ‘To The Mother Of Gods’. Het is een album gemaakt in samenwerking met volksmuzikant, liedjesschrijver en componist Seirios Savvaidis. Die laatste staat bekend voor zijn ...

lees meer...
CD BESPREKING : Disen Gage - The Big Adventure

Van deze band bespraken we vorig jaar het album “Nature”. Dat bleek toch echt een buitenbeentje te zijn in het oeuvre van deze Russische progrockband. “Nature” was namelijk een soort soundscape opgebouwd uit field recordings, een heel intrigerend album uiteenvallend in 3 tracks met elk een heel eigen thema: 1) kosmische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Staches - This Lake Is Pointless

Ze komen uit Genève, Zwitserland maar verkasten intussen naar Leipzig, Duitsland. Hun eerste LP “Machine” kwam uit in 2014 en in 2016 volgde “Placid Faces”. De band bestaat uit twee jongens en twee meisjes en ze mixen al tien jaar de sound van girl punk, wavepunk of poppunk met zelfs garagerock of de psychedelische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Membranes - What Nature Gives…Nature Takes Away

Na hun comeback plaat ‘Dark Matter / Dark Energy’ in 2015 komen The Membranes als opvolger meteen met een dubbelelpee. Een groots opgevat conceptalbum waar ze een twintig vrouwen sterk koor (van het British & Irish Modern Music Institute) laten opdraven en die gastoptredens bevat van de kranige, vierentachtig jaar oude ...

lees meer...
CD BESPREKING : Local Store - Magpie And The Moon

Local Store is het nieuwe project van Needlepoint zanger en gitarist Bjørn Klakegg. Met 61 jaar op de teller is hij nog niet van plan om op te houden met muziek maken. Na het vorig jaar verschenen ‘The Diary Of Robert Reverie’ had Klakegg al meteen een nieuw project op stapel staan waarvoor hij muzikanten zocht. Bjørn ...

lees meer...
NIEUWS 13/08/2019 : Eerste namen voor M’era Luna 2020

Terwijl men momenteel nog bezig is met de grote opruiming voor hun 2019-editie lost M’era Luna voor hun editie voor volgend jaar al de eerste namen. Het verslag van M’era Luna 2019 lees je zeer binnenkort op deze pagina’s. M’era Luna wil meer zijn dan een ‘Duits’ festival en daarom gaan ze in de toekomst ...

lees meer...
INTERVIEW : Mise en Scène op Breaking Barriers !! - Je kan ons wel zien als een erfgenaam van de punk. Graag zelfs. Dus sowieso zijn we verwant met de bands op de affiches.

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, Malcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreed op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgerne in al zijn facetten en subgenres vandaar dat ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Jubel en juich ! Gothic Magazine terug onder de levenden!

Als oudje uit de scene kent u vast nog het Gothic Magazine. Er was een tijd dat ook deze website op papier werd gedrukt. Het bewijs? Hier onze eerste editie om virtueel te door bladeren. En we hopen tegen het eind van het jaar nog veel meer van onze fysieke edities online te hebben. Maar goed, in het mekka van de goth (Duitsland voor een goed ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Scary Black bij Secret Sin Records

Het Secret Sin Records label is een serieuze doorstart aan het maken. En wat meer is, regelmatig wordt u verwend met nieuwe namen. Binnenkort komt het Amerikaanse Scary Black bij dit label uit op cd. Nooit van gehoord zegt u? Welaan, onderstaade clip klinkt wat mij betreft beloftevol. Spaghetti westerns en de alternatieve jaren 80 zijn een ...

lees meer...
NIEUWS 08/08/2019 : W-Fest pakt uit met eigen app! Zaterdag uitverkocht!

Het is bijna zover, op 15 augustus schiet W-Fest voor de vierde keer uit de startblokken, dit jaar in Waregem (Expo). Om het voor de bezoeker zo comfortabel mogelijk te maken worden kosten nog moeite gespaard. Dat zal bijken uit de voorzieningen op het festivalterrein maar de organisatie biedt nu ook een eigen app aan om uw bezoek aan het ...

lees meer...
NIEUWS 07/08/2019 : Nieuwe editie van 'The Face Of God' van Militia

Militia heeft opgehouden te bestaan. Hun laatste werk was een uitstekende conceptplaat over het leven van Ambiorix, uit op Old Europa Café. Datzelfde label doet nu een heruitgave van 'The Face Of God', het atheïstisch manifest in muziekvorm dat het eco-anarchistisch metaalslagerscollectief in 2015 uitbracht. Ok, de originele ...