casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

420 items

   

THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012
Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012, Yves Boone
 Bookmark and Share

29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin

Laten we heel duidelijk zijn tegenover elkaar: ik ben onvoorwaardelijke Curefan, en dan nog van het behoorlijk fanatieke soort ook. Robert Smith en co mogen op cd keilen wat ze willen, ik blijf alles altijd hondstrouw in huis halen en ik zal er geïnteresseerd naar pogen te luisteren. Zelfs al zouden de bandleden zich in de studio beperken tot, ik zeg zomaar iets geks, het om ter luidst veesten laten na een avondje pinten hijsen. Zo heb ik bijvoorbeeld ook hun recentste '4:13 Dream' - intussen vier jaar oud - aangeschaft. En daarop staan toch heel wat, om nog even verder te borduren op het thema van de flatulentie, stinkers van formaat.

Ik probeer er bovendien elke keer bij te zijn wanneer The Cure in de buurt komt optreden. Vermits dit nu alweer van 2008 geleden is (toen in het Antwerpse Sportpaleis), was de nood om hen nog eens op een podium te zien opnieuw behoorlijk groot. Binnenkort staat de band voor de zesde keer sinds 1981 op Werchter. Maar vermits de Schuer hen donderdags geprogrammeerd heeft - ongetwijfeld om mij, en alle andere werkende Curefans samen met mij, te pesten - hebben we noodgedwongen gekozen om naar Pinkpop af te zakken.

Helemaal niks mis met dat festival. Alleen, het programma voor zaterdag - de dag die The Cure kwam afsluiten - was nu niet meteen opwindend. Stonden geafficheerd: Will And The People, The Afghan Whigs (mja, 'Debonair' blijft een vrij aardige single, maar nodigt ons dan toch ook weer niet genoeg uit om het repertoire beter te leren kennen), Ben Howard, Major Tom, The Asteroids Galaxy Tour (huh, wie?), The Ting Tings (pure kitsch, en dan nog van het slechte soort ook), Moss (huh, wie (bis)?), Kyuss Lives! en Anouk (een wijf met ballen uiteraard, maar we hebben haar er nog nooit op betrapt hier iets creatiefs mee aan te vangen). Kortom 85 Euro's neergelegd enkel en alleen om naar The Cure te kijken. Crisis? Daar doen we hier niet aan mee!

En hoe beviel die band 36 jaar na oprichting? Technisch benaderde het waarschijnlijk de perfectie. Deze geroutineerde heren weten elkaar feilloos te vinden en wisselen zonder enige moeite tussen alle stijlen, genres en gemoedstoestanden die ze doorheen al die jaren omarmden. Want wie er nog even bij wil stilstaan; het blijft toch indrukwekkend hoe divers het oeuvre van The Cure is en tegelijk toch altijd heel erg The Cure wist te blijven. Vandaag is dit opnieuw in de verf gezet door, zoals de band nu al vele jaren live pleegt te doen, een inzichtelijke dwarsdoorsnede van de hele backcatalogue te maken. Het publiek werd dus heen en weer geloodst tussen mijmerende introvertie (zoals opener 'Plainsong' - verder in de set volgde er nog best veel van hun 'Disintegration'), feel good nonsens ('The Lovecats', het eerste bisnummer, zal nog lang bijblijven dankzij het extreem hoge jazzgehalte), uptempo frisse pop (merk hierbij 'Wrong Number' op, of hoe iemand een klaterend lentedeuntje ongestraft kan doorkruisen met een venijnig bijtende en scheurende gitaar), breekbare emotionaliteit ('From The Edge Of The Deep Green Sea' in een vijfsterrenuitvoering), en angst, depressie en psychose geconcentreerd in een godsgruwelijk overtuigende '100 Years'.

Een roemruchtig handelsmerk van The Cure doorheen de jaren is dat er, naast de hoog gecrepeerde haren, visueel altijd bitter weinig te beleven viel. Dat is, en verrassend is het niet, heden ten dage niet anders. Een evergreen bij Cureconcertrecensies is de term "zoutpilaren". Tot vervelens toe gebruikt door iedereen die snel een schrijfsel op de wereld moest loslaten. We beloven deze omschrijving hier dan ook achterwege te laten, maar u weet ongetwijfeld waar we naartoe willen. Zeer geinig om te zien daarom wanneer Smith toch enkele - we hebben ze geteld: het waren er negen in totaal - danspasjes in de nabijheid van zijn microfoonstandaard pleegde.

Voor de sound hielp het natuurlijk aanzienlijk dat er opnieuw een tweede gitarist en keyboards bij zijn. Ook al heeft het verleden soms bewezen dat het ook anders kan in The Cure, toch heeft het ons voornamelijk geleerd dat de grootste kans op succes hier twee gitaren en een keyboard zijn. Toetsenist Roger O'Donnell is vorig jaar nog maar eens bijgeschoven, na alweer enkele jaren van absentie. De tweede gitaar werd live op een podium voor de eerste keer gehanteerd door Reeves Gabrels, die jarenlang vaste gitarist van David Bowie was en een aantal jaren geleden nog heel even samengewerkt heeft met The Cure. Een interimjob, wist Robert Smith ons op de VPRO te vertellen. Men is dus blijkbaar nog op zoek naar een vervanger voor Porl Thompson die, net als O'Donnell, zijn halve leven al afwisselt tussen fulltime muzikant en een rustig bestaan ver weg van The Cure. Het verschil nu is dat er waarschijnlijk meer dan één haar in de boter zit tussen Thompson en Smith. Of hoe verklaart u anders dat die eerste onlangs al zijn spullen die hem ook maar enigszins aan de groep zouden doen terugdenken op een veilingsite heeft gekieperd? En met "alles" mag u onder meer verstaan: elke gitaar, versterker, flightcase en standaard, maar bijvoorbeeld ook alle originele artwork dat hij ooit voor de groep gemaakt heeft, en zelfs iedere podiumoutfit tot en met de laatste schoenveter.

Reeves Gabrels van zijn kant bewees zichzelf als muzikaal een uitermate krachtige stand-in. Alle lof voor hem en zijn gitaar. Maar als we heel eerlijk durven te zijn: we zullen hem niet missen, mocht hij er straks niet meer bij zijn. De man is namelijk net als de meeste andere bandleden de kaap van de 50 jaar al even gepasseerd - drummer Jason Cooper is met zijn 45 jaar veruit de jongste van allemaal - maar hij kan dat, in tegenstelling tot de anderen, niet verbergen. Kalend in een ver gevorderd stadium en het beetje hoofdhaar wat hem nog rest, heeft al lang de ommekeer naar zilvergrijs gemaakt. Door hem zo te zien, wordt men er genadeloos attent op gemaakt dat The Cure oud wordt/is.

En dan doemt het sleutelwoord eindelijk op: oud. Alhoewel er op het eerste zicht totaal niets verkeerd was met de set, miste hij op veel plaatsen toch wél iets. We konden er niet meteen de vinger op leggen, maar na een tijd beseften we dat wij op meer authentieke begeestering hoopten, op de eerlijke wil om te overtuigen. Net zoals de live-cd 'Bestival' die vorig jaar verscheen, had dit optreden vooral de bedoeling om een glashelder bevattelijke retrospectieve te bieden. De bandleden realiseren zich dat hun leeftijd de groep dichter bij het einde brengt dan bij het begin. Daar hebben ze mee leren leven; de tijd om te besluiten breekt bijna aan.

En dan vallen alle puzzelstukken eindelijk in elkaar. Zo veel gevoelsstemmingen door elkaar haspelen in minder dan 2,5 uur kan perfect omdat ze geleerd hebben uitstekende podiumkunstenaars te zijn. Tussen de nummers door zo relaxt ogen, betekent dat Smith echt relaxt is - breed grijnzend de wei begroeten met "Hello again!", ís grappig als je weet dat het 26 jaar geleden is dat The Cure nog eens op Pinkpop stond. De vrij bizarre setlist - 90% hits, 10% andere songs - wordt ineens volkomen logisch; de festivalgangers die niet speciaal voor The Cure kwamen, de overgrote meerderheid dus, hadden een leuke avond met zoveel gekende liedjes. En de fans straalden bij het horen van de meer obscure nummers - intussen loopt er wereldwijd beslist geen enkele fan meer rond die nog niet weet dat hun idolen afgelopen weekend in Nederland 'Bananafishbones' opgevoerd hebben. Dat er dan nog behoorlijk veel van die minder voor de hand liggende songs uit 'Wish' geplukt zijn, is dubbel handig: Fiction, hun vaste platenlabel tot begin 21e eeuw, is bezig alle albums opnieuw en met extra's (b-kantjes, outtakes, ...) uit te brengen. De eerstvolgende gaat - hoe raadt u het zo snel? - 'Wish' zijn. Samengevat: geen gedoe, geen risico's, iedereen moet tevreden de nacht in.

'Pinkpop 2012: The Cure is mooi oud geworden,' bloklettert de VPRO-website de volgende dag al. Kan iemand het nog mooier verwoorden? Ongetwijfeld niet, nee.

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Obscure - W-Fest Waregem 15/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : LA MERDE - Neofolk is een dood kind met een lam handje.

Al meerdere jaren tijdens de eerste april was de grap in neofolk land dat The Moon Lay Hidden Beneath A Cloud terug bij elkaar zou komen. Wij weten wel beter en laten ons hier natuurlijk niet aan vangen. Niet dat we er afkerig tegenover staan, maar dit jaar bleek dat we geen wonderen moeten verwachten om deze specifieke sound nog eens in een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Anatolian Weapons Feat. Seirios Savvaidis - To The Mother Of Gods

Anatolian Weapons, het nieuwste project van de Atheense kunstenaar, DJ en producer Aggelos Baltas (Dream Weapons, Fantastikoi Hxoi) debuteert op Beats In Space met ‘To The Mother Of Gods’. Het is een album gemaakt in samenwerking met volksmuzikant, liedjesschrijver en componist Seirios Savvaidis. Die laatste staat bekend voor zijn ...

lees meer...
CD BESPREKING : Disen Gage - The Big Adventure

Van deze band bespraken we vorig jaar het album “Nature”. Dat bleek toch echt een buitenbeentje te zijn in het oeuvre van deze Russische progrockband. “Nature” was namelijk een soort soundscape opgebouwd uit field recordings, een heel intrigerend album uiteenvallend in 3 tracks met elk een heel eigen thema: 1) kosmische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Staches - This Lake Is Pointless

Ze komen uit Genève, Zwitserland maar verkasten intussen naar Leipzig, Duitsland. Hun eerste LP “Machine” kwam uit in 2014 en in 2016 volgde “Placid Faces”. De band bestaat uit twee jongens en twee meisjes en ze mixen al tien jaar de sound van girl punk, wavepunk of poppunk met zelfs garagerock of de psychedelische ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Membranes - What Nature Gives…Nature Takes Away

Na hun comeback plaat ‘Dark Matter / Dark Energy’ in 2015 komen The Membranes als opvolger meteen met een dubbelelpee. Een groots opgevat conceptalbum waar ze een twintig vrouwen sterk koor (van het British & Irish Modern Music Institute) laten opdraven en die gastoptredens bevat van de kranige, vierentachtig jaar oude ...

lees meer...
CD BESPREKING : Local Store - Magpie And The Moon

Local Store is het nieuwe project van Needlepoint zanger en gitarist Bjørn Klakegg. Met 61 jaar op de teller is hij nog niet van plan om op te houden met muziek maken. Na het vorig jaar verschenen ‘The Diary Of Robert Reverie’ had Klakegg al meteen een nieuw project op stapel staan waarvoor hij muzikanten zocht. Bjørn ...

lees meer...
NIEUWS 13/08/2019 : Eerste namen voor M’era Luna 2020

Terwijl men momenteel nog bezig is met de grote opruiming voor hun 2019-editie lost M’era Luna voor hun editie voor volgend jaar al de eerste namen. Het verslag van M’era Luna 2019 lees je zeer binnenkort op deze pagina’s. M’era Luna wil meer zijn dan een ‘Duits’ festival en daarom gaan ze in de toekomst ...

lees meer...
INTERVIEW : Mise en Scène op Breaking Barriers !! - Je kan ons wel zien als een erfgenaam van de punk. Graag zelfs. Dus sowieso zijn we verwant met de bands op de affiches.

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, Malcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreed op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgerne in al zijn facetten en subgenres vandaar dat ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Jubel en juich ! Gothic Magazine terug onder de levenden!

Als oudje uit de scene kent u vast nog het Gothic Magazine. Er was een tijd dat ook deze website op papier werd gedrukt. Het bewijs? Hier onze eerste editie om virtueel te door bladeren. En we hopen tegen het eind van het jaar nog veel meer van onze fysieke edities online te hebben. Maar goed, in het mekka van de goth (Duitsland voor een goed ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Scary Black bij Secret Sin Records

Het Secret Sin Records label is een serieuze doorstart aan het maken. En wat meer is, regelmatig wordt u verwend met nieuwe namen. Binnenkort komt het Amerikaanse Scary Black bij dit label uit op cd. Nooit van gehoord zegt u? Welaan, onderstaade clip klinkt wat mij betreft beloftevol. Spaghetti westerns en de alternatieve jaren 80 zijn een ...

lees meer...
NIEUWS 08/08/2019 : W-Fest pakt uit met eigen app! Zaterdag uitverkocht!

Het is bijna zover, op 15 augustus schiet W-Fest voor de vierde keer uit de startblokken, dit jaar in Waregem (Expo). Om het voor de bezoeker zo comfortabel mogelijk te maken worden kosten nog moeite gespaard. Dat zal bijken uit de voorzieningen op het festivalterrein maar de organisatie biedt nu ook een eigen app aan om uw bezoek aan het ...

lees meer...
NIEUWS 07/08/2019 : Nieuwe editie van 'The Face Of God' van Militia

Militia heeft opgehouden te bestaan. Hun laatste werk was een uitstekende conceptplaat over het leven van Ambiorix, uit op Old Europa Café. Datzelfde label doet nu een heruitgave van 'The Face Of God', het atheïstisch manifest in muziekvorm dat het eco-anarchistisch metaalslagerscollectief in 2015 uitbracht. Ok, de originele ...