casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

402 items

   

THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012
Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012, Yves Boone
 Bookmark and Share

29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin

Laten we heel duidelijk zijn tegenover elkaar: ik ben onvoorwaardelijke Curefan, en dan nog van het behoorlijk fanatieke soort ook. Robert Smith en co mogen op cd keilen wat ze willen, ik blijf alles altijd hondstrouw in huis halen en ik zal er geïnteresseerd naar pogen te luisteren. Zelfs al zouden de bandleden zich in de studio beperken tot, ik zeg zomaar iets geks, het om ter luidst veesten laten na een avondje pinten hijsen. Zo heb ik bijvoorbeeld ook hun recentste '4:13 Dream' - intussen vier jaar oud - aangeschaft. En daarop staan toch heel wat, om nog even verder te borduren op het thema van de flatulentie, stinkers van formaat.

Ik probeer er bovendien elke keer bij te zijn wanneer The Cure in de buurt komt optreden. Vermits dit nu alweer van 2008 geleden is (toen in het Antwerpse Sportpaleis), was de nood om hen nog eens op een podium te zien opnieuw behoorlijk groot. Binnenkort staat de band voor de zesde keer sinds 1981 op Werchter. Maar vermits de Schuer hen donderdags geprogrammeerd heeft - ongetwijfeld om mij, en alle andere werkende Curefans samen met mij, te pesten - hebben we noodgedwongen gekozen om naar Pinkpop af te zakken.

Helemaal niks mis met dat festival. Alleen, het programma voor zaterdag - de dag die The Cure kwam afsluiten - was nu niet meteen opwindend. Stonden geafficheerd: Will And The People, The Afghan Whigs (mja, 'Debonair' blijft een vrij aardige single, maar nodigt ons dan toch ook weer niet genoeg uit om het repertoire beter te leren kennen), Ben Howard, Major Tom, The Asteroids Galaxy Tour (huh, wie?), The Ting Tings (pure kitsch, en dan nog van het slechte soort ook), Moss (huh, wie (bis)?), Kyuss Lives! en Anouk (een wijf met ballen uiteraard, maar we hebben haar er nog nooit op betrapt hier iets creatiefs mee aan te vangen). Kortom 85 Euro's neergelegd enkel en alleen om naar The Cure te kijken. Crisis? Daar doen we hier niet aan mee!

En hoe beviel die band 36 jaar na oprichting? Technisch benaderde het waarschijnlijk de perfectie. Deze geroutineerde heren weten elkaar feilloos te vinden en wisselen zonder enige moeite tussen alle stijlen, genres en gemoedstoestanden die ze doorheen al die jaren omarmden. Want wie er nog even bij wil stilstaan; het blijft toch indrukwekkend hoe divers het oeuvre van The Cure is en tegelijk toch altijd heel erg The Cure wist te blijven. Vandaag is dit opnieuw in de verf gezet door, zoals de band nu al vele jaren live pleegt te doen, een inzichtelijke dwarsdoorsnede van de hele backcatalogue te maken. Het publiek werd dus heen en weer geloodst tussen mijmerende introvertie (zoals opener 'Plainsong' - verder in de set volgde er nog best veel van hun 'Disintegration'), feel good nonsens ('The Lovecats', het eerste bisnummer, zal nog lang bijblijven dankzij het extreem hoge jazzgehalte), uptempo frisse pop (merk hierbij 'Wrong Number' op, of hoe iemand een klaterend lentedeuntje ongestraft kan doorkruisen met een venijnig bijtende en scheurende gitaar), breekbare emotionaliteit ('From The Edge Of The Deep Green Sea' in een vijfsterrenuitvoering), en angst, depressie en psychose geconcentreerd in een godsgruwelijk overtuigende '100 Years'.

Een roemruchtig handelsmerk van The Cure doorheen de jaren is dat er, naast de hoog gecrepeerde haren, visueel altijd bitter weinig te beleven viel. Dat is, en verrassend is het niet, heden ten dage niet anders. Een evergreen bij Cureconcertrecensies is de term "zoutpilaren". Tot vervelens toe gebruikt door iedereen die snel een schrijfsel op de wereld moest loslaten. We beloven deze omschrijving hier dan ook achterwege te laten, maar u weet ongetwijfeld waar we naartoe willen. Zeer geinig om te zien daarom wanneer Smith toch enkele - we hebben ze geteld: het waren er negen in totaal - danspasjes in de nabijheid van zijn microfoonstandaard pleegde.

Voor de sound hielp het natuurlijk aanzienlijk dat er opnieuw een tweede gitarist en keyboards bij zijn. Ook al heeft het verleden soms bewezen dat het ook anders kan in The Cure, toch heeft het ons voornamelijk geleerd dat de grootste kans op succes hier twee gitaren en een keyboard zijn. Toetsenist Roger O'Donnell is vorig jaar nog maar eens bijgeschoven, na alweer enkele jaren van absentie. De tweede gitaar werd live op een podium voor de eerste keer gehanteerd door Reeves Gabrels, die jarenlang vaste gitarist van David Bowie was en een aantal jaren geleden nog heel even samengewerkt heeft met The Cure. Een interimjob, wist Robert Smith ons op de VPRO te vertellen. Men is dus blijkbaar nog op zoek naar een vervanger voor Porl Thompson die, net als O'Donnell, zijn halve leven al afwisselt tussen fulltime muzikant en een rustig bestaan ver weg van The Cure. Het verschil nu is dat er waarschijnlijk meer dan één haar in de boter zit tussen Thompson en Smith. Of hoe verklaart u anders dat die eerste onlangs al zijn spullen die hem ook maar enigszins aan de groep zouden doen terugdenken op een veilingsite heeft gekieperd? En met "alles" mag u onder meer verstaan: elke gitaar, versterker, flightcase en standaard, maar bijvoorbeeld ook alle originele artwork dat hij ooit voor de groep gemaakt heeft, en zelfs iedere podiumoutfit tot en met de laatste schoenveter.

Reeves Gabrels van zijn kant bewees zichzelf als muzikaal een uitermate krachtige stand-in. Alle lof voor hem en zijn gitaar. Maar als we heel eerlijk durven te zijn: we zullen hem niet missen, mocht hij er straks niet meer bij zijn. De man is namelijk net als de meeste andere bandleden de kaap van de 50 jaar al even gepasseerd - drummer Jason Cooper is met zijn 45 jaar veruit de jongste van allemaal - maar hij kan dat, in tegenstelling tot de anderen, niet verbergen. Kalend in een ver gevorderd stadium en het beetje hoofdhaar wat hem nog rest, heeft al lang de ommekeer naar zilvergrijs gemaakt. Door hem zo te zien, wordt men er genadeloos attent op gemaakt dat The Cure oud wordt/is.

En dan doemt het sleutelwoord eindelijk op: oud. Alhoewel er op het eerste zicht totaal niets verkeerd was met de set, miste hij op veel plaatsen toch wél iets. We konden er niet meteen de vinger op leggen, maar na een tijd beseften we dat wij op meer authentieke begeestering hoopten, op de eerlijke wil om te overtuigen. Net zoals de live-cd 'Bestival' die vorig jaar verscheen, had dit optreden vooral de bedoeling om een glashelder bevattelijke retrospectieve te bieden. De bandleden realiseren zich dat hun leeftijd de groep dichter bij het einde brengt dan bij het begin. Daar hebben ze mee leren leven; de tijd om te besluiten breekt bijna aan.

En dan vallen alle puzzelstukken eindelijk in elkaar. Zo veel gevoelsstemmingen door elkaar haspelen in minder dan 2,5 uur kan perfect omdat ze geleerd hebben uitstekende podiumkunstenaars te zijn. Tussen de nummers door zo relaxt ogen, betekent dat Smith echt relaxt is - breed grijnzend de wei begroeten met "Hello again!", ís grappig als je weet dat het 26 jaar geleden is dat The Cure nog eens op Pinkpop stond. De vrij bizarre setlist - 90% hits, 10% andere songs - wordt ineens volkomen logisch; de festivalgangers die niet speciaal voor The Cure kwamen, de overgrote meerderheid dus, hadden een leuke avond met zoveel gekende liedjes. En de fans straalden bij het horen van de meer obscure nummers - intussen loopt er wereldwijd beslist geen enkele fan meer rond die nog niet weet dat hun idolen afgelopen weekend in Nederland 'Bananafishbones' opgevoerd hebben. Dat er dan nog behoorlijk veel van die minder voor de hand liggende songs uit 'Wish' geplukt zijn, is dubbel handig: Fiction, hun vaste platenlabel tot begin 21e eeuw, is bezig alle albums opnieuw en met extra's (b-kantjes, outtakes, ...) uit te brengen. De eerstvolgende gaat - hoe raadt u het zo snel? - 'Wish' zijn. Samengevat: geen gedoe, geen risico's, iedereen moet tevreden de nacht in.

'Pinkpop 2012: The Cure is mooi oud geworden,' bloklettert de VPRO-website de volgende dag al. Kan iemand het nog mooier verwoorden? Ongetwijfeld niet, nee.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Unidentified Man/Chroma Carbon - Memento Mori

Aliassen, het verdoezelen van eigen naam ter bescherming van eigen identiteit. In tijden dat Grote Broer alles ziet en je privacy te grabbel wordt gegooid aan de gehele mensheid lijkt het geen overbodige luxe om ondefinieerbaar of niet-identificeerbaar naar buiten te treden. Toch staat Unidentified Man gekend in het bevolkingsregister ...

lees meer...
INTERVIEW : Trouwfe(e)st #3: ART ABSCONs - Met de opbrengst die digitale streams me opleveren kan ik twee flessen bier kopen.

De eerste naam die bekend werd gemaakt voor de derde editie van Trouwfe(e)st was die van het Duitse Art Abscons. Een mysterieuze gemaskerde man wiens muziek we al van in het begin volgen en die ons vorig jaar uitnodigde voor een privé concert in de Duisburgse natuur. Een unieke ervaring waarna ons besluit vast stond om de goede man ...

lees meer...
NIEUWS 24/03/2019 : Dark Entries geeft twee vrijkaarten weg voor Transmissions Festival met She Past Away, Selofan, Palais Ideal en Auger

Een festival die de oorsprong, de geschiedenis en de toekomst van de new wave in de kijker wil zetten... Dergelijk initiatief kan bij Dark Entries alleen maar op instemming rekenen. De naam van het festival is Transmissions, en de eerste editie zal doorgaan op 25 mei 2019. Deze groepen staan op het programma: She Past Away: het Turkse ...

lees meer...
CD BESPREKING : Der Klinke - Decade

De leeftijd bereiken van 10 jaar gaat in de reguliere families gepaard met een kartonnen troontje op het hoofd. Kaarsjes uitblazend op het taartje vol suiker. En kwijlend wachtend om de cadeautjes te kunnen openen. Daarbij denkend wanneer die jong-adolescentie met bijpassend schaamhaar nu eens eindelijk gaat beginnen. Dezelfde leeftijd ...

lees meer...
FOTO'S : Red Zebra - @ De Lux Herenthout, 23/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : De Brassers - @ De Lux Herenthout, 23/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Juhani Silvola - Post-Biological Wildlife

Met Juhani Silvola keren we terug naar het Eighth Nerve label, tevens opgericht door deze muzikant. Eerder hoorden we hier al Sarah-Jane Summers, u weet nog wel: alwaar de bewerkte vioolklanken op Kalopsia ons deden denken aan onze darmflora na een drastisch dieet van bonen en kolen. Silvola staat bekend als een muzikant in het electro-akoestische ...

lees meer...
CD BESPREKING : No Man's Valley - Outside The Dream

Het orgeltje. De composities. Ook stem en zangstijl (“Hawk Rock”, “Murder Ballad”...). No Man's Valley doet me eigenlijk in de eerste plaats denken aan The Doors met hun bluesy psychedelische rock. Net als Morrison, Manzarek, Krieger en Densmore klinken ze ook behoorlijk donker en melancholisch. Eerder zwartgallig ...

lees meer...
INTERVIEW : XTORT - Het is niet zo dat we denken de wereld te veranderen, we houden wel graag een spiegel voor.

Xtort is niet enkel een interessante Nederlandse industrialgroep, het is ook de drijvende kracht achter Wave Invasion, een organisatie die verschillende Nederlandse en één Belgische groep verenigt en mogelijkheden biedt om op diverse plaatsen op te treden. Op 29 maart organiseren we een Dark Entries Night in samenwerking met ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fabio Orsi - Uncharted Waters

Dit is wel bij het meest toegankelijke dat ik al ooit op het Zoharum label heb gehoord: bezwerende synthesizermuziek met zeer duidelijke invloeden van de Kosmische Musik, vaak ook 'Berlin school' genoemd. Tangerine Dream en Klaus Schulze zeg maar. Nu ja in het verleden kregen we reeds “Book Of Dreams” van Günter ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Nieuwe single Saigon Blue Rain.

Het Franse Saigon Blue Rain laat van zich horen middels de nieuwe single 'BPD', de voorloper van het nieuwe album dat momenteel nog in de pijplijn zit. Op deze single verder nog twee remixen: een psy/electro-industrial mix door Planetdamage en een downtempo versie die zich eerder in dreampop/electronica velden begeeft door Black ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Empusae op veroveringstocht door China.

Terwijl wij vol spanning wachten op een opvolger van het ijzersterke Lueur (2017), verlegt Empusae, samen met de Zweedse vrienden van Ordo Rosarius Equilibrio en In Slaughter Natives zijn grenzen. Hierbij kijkt men niet op een kilometer meer of minder, want hun gezamenlijke tournee zal hen tot in China brengen. Tussen 12 en 21 april ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Forms Of Hands 19

Naar goede jaarlijkse gewoonte kan je binnenkort weer proeven van het betere ritmische werk op het Hands-label. De affiche van Forms Of Hands 19 ziet er als volgt uit: vrijdag 26 april: Mono No Aware S.K.E.T. Gatto Nero 16Pad Noise Terrorist Katran Supersimmetria ICD-10 zaterdag 27 april: Winterkälte Geistform Heimstatt ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten