casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

406 items

   

THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012
Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012, Yves Boone
 Bookmark and Share

29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin

Laten we heel duidelijk zijn tegenover elkaar: ik ben onvoorwaardelijke Curefan, en dan nog van het behoorlijk fanatieke soort ook. Robert Smith en co mogen op cd keilen wat ze willen, ik blijf alles altijd hondstrouw in huis halen en ik zal er geïnteresseerd naar pogen te luisteren. Zelfs al zouden de bandleden zich in de studio beperken tot, ik zeg zomaar iets geks, het om ter luidst veesten laten na een avondje pinten hijsen. Zo heb ik bijvoorbeeld ook hun recentste '4:13 Dream' - intussen vier jaar oud - aangeschaft. En daarop staan toch heel wat, om nog even verder te borduren op het thema van de flatulentie, stinkers van formaat.

Ik probeer er bovendien elke keer bij te zijn wanneer The Cure in de buurt komt optreden. Vermits dit nu alweer van 2008 geleden is (toen in het Antwerpse Sportpaleis), was de nood om hen nog eens op een podium te zien opnieuw behoorlijk groot. Binnenkort staat de band voor de zesde keer sinds 1981 op Werchter. Maar vermits de Schuer hen donderdags geprogrammeerd heeft - ongetwijfeld om mij, en alle andere werkende Curefans samen met mij, te pesten - hebben we noodgedwongen gekozen om naar Pinkpop af te zakken.

Helemaal niks mis met dat festival. Alleen, het programma voor zaterdag - de dag die The Cure kwam afsluiten - was nu niet meteen opwindend. Stonden geafficheerd: Will And The People, The Afghan Whigs (mja, 'Debonair' blijft een vrij aardige single, maar nodigt ons dan toch ook weer niet genoeg uit om het repertoire beter te leren kennen), Ben Howard, Major Tom, The Asteroids Galaxy Tour (huh, wie?), The Ting Tings (pure kitsch, en dan nog van het slechte soort ook), Moss (huh, wie (bis)?), Kyuss Lives! en Anouk (een wijf met ballen uiteraard, maar we hebben haar er nog nooit op betrapt hier iets creatiefs mee aan te vangen). Kortom 85 Euro's neergelegd enkel en alleen om naar The Cure te kijken. Crisis? Daar doen we hier niet aan mee!

En hoe beviel die band 36 jaar na oprichting? Technisch benaderde het waarschijnlijk de perfectie. Deze geroutineerde heren weten elkaar feilloos te vinden en wisselen zonder enige moeite tussen alle stijlen, genres en gemoedstoestanden die ze doorheen al die jaren omarmden. Want wie er nog even bij wil stilstaan; het blijft toch indrukwekkend hoe divers het oeuvre van The Cure is en tegelijk toch altijd heel erg The Cure wist te blijven. Vandaag is dit opnieuw in de verf gezet door, zoals de band nu al vele jaren live pleegt te doen, een inzichtelijke dwarsdoorsnede van de hele backcatalogue te maken. Het publiek werd dus heen en weer geloodst tussen mijmerende introvertie (zoals opener 'Plainsong' - verder in de set volgde er nog best veel van hun 'Disintegration'), feel good nonsens ('The Lovecats', het eerste bisnummer, zal nog lang bijblijven dankzij het extreem hoge jazzgehalte), uptempo frisse pop (merk hierbij 'Wrong Number' op, of hoe iemand een klaterend lentedeuntje ongestraft kan doorkruisen met een venijnig bijtende en scheurende gitaar), breekbare emotionaliteit ('From The Edge Of The Deep Green Sea' in een vijfsterrenuitvoering), en angst, depressie en psychose geconcentreerd in een godsgruwelijk overtuigende '100 Years'.

Een roemruchtig handelsmerk van The Cure doorheen de jaren is dat er, naast de hoog gecrepeerde haren, visueel altijd bitter weinig te beleven viel. Dat is, en verrassend is het niet, heden ten dage niet anders. Een evergreen bij Cureconcertrecensies is de term "zoutpilaren". Tot vervelens toe gebruikt door iedereen die snel een schrijfsel op de wereld moest loslaten. We beloven deze omschrijving hier dan ook achterwege te laten, maar u weet ongetwijfeld waar we naartoe willen. Zeer geinig om te zien daarom wanneer Smith toch enkele - we hebben ze geteld: het waren er negen in totaal - danspasjes in de nabijheid van zijn microfoonstandaard pleegde.

Voor de sound hielp het natuurlijk aanzienlijk dat er opnieuw een tweede gitarist en keyboards bij zijn. Ook al heeft het verleden soms bewezen dat het ook anders kan in The Cure, toch heeft het ons voornamelijk geleerd dat de grootste kans op succes hier twee gitaren en een keyboard zijn. Toetsenist Roger O'Donnell is vorig jaar nog maar eens bijgeschoven, na alweer enkele jaren van absentie. De tweede gitaar werd live op een podium voor de eerste keer gehanteerd door Reeves Gabrels, die jarenlang vaste gitarist van David Bowie was en een aantal jaren geleden nog heel even samengewerkt heeft met The Cure. Een interimjob, wist Robert Smith ons op de VPRO te vertellen. Men is dus blijkbaar nog op zoek naar een vervanger voor Porl Thompson die, net als O'Donnell, zijn halve leven al afwisselt tussen fulltime muzikant en een rustig bestaan ver weg van The Cure. Het verschil nu is dat er waarschijnlijk meer dan één haar in de boter zit tussen Thompson en Smith. Of hoe verklaart u anders dat die eerste onlangs al zijn spullen die hem ook maar enigszins aan de groep zouden doen terugdenken op een veilingsite heeft gekieperd? En met "alles" mag u onder meer verstaan: elke gitaar, versterker, flightcase en standaard, maar bijvoorbeeld ook alle originele artwork dat hij ooit voor de groep gemaakt heeft, en zelfs iedere podiumoutfit tot en met de laatste schoenveter.

Reeves Gabrels van zijn kant bewees zichzelf als muzikaal een uitermate krachtige stand-in. Alle lof voor hem en zijn gitaar. Maar als we heel eerlijk durven te zijn: we zullen hem niet missen, mocht hij er straks niet meer bij zijn. De man is namelijk net als de meeste andere bandleden de kaap van de 50 jaar al even gepasseerd - drummer Jason Cooper is met zijn 45 jaar veruit de jongste van allemaal - maar hij kan dat, in tegenstelling tot de anderen, niet verbergen. Kalend in een ver gevorderd stadium en het beetje hoofdhaar wat hem nog rest, heeft al lang de ommekeer naar zilvergrijs gemaakt. Door hem zo te zien, wordt men er genadeloos attent op gemaakt dat The Cure oud wordt/is.

En dan doemt het sleutelwoord eindelijk op: oud. Alhoewel er op het eerste zicht totaal niets verkeerd was met de set, miste hij op veel plaatsen toch wél iets. We konden er niet meteen de vinger op leggen, maar na een tijd beseften we dat wij op meer authentieke begeestering hoopten, op de eerlijke wil om te overtuigen. Net zoals de live-cd 'Bestival' die vorig jaar verscheen, had dit optreden vooral de bedoeling om een glashelder bevattelijke retrospectieve te bieden. De bandleden realiseren zich dat hun leeftijd de groep dichter bij het einde brengt dan bij het begin. Daar hebben ze mee leren leven; de tijd om te besluiten breekt bijna aan.

En dan vallen alle puzzelstukken eindelijk in elkaar. Zo veel gevoelsstemmingen door elkaar haspelen in minder dan 2,5 uur kan perfect omdat ze geleerd hebben uitstekende podiumkunstenaars te zijn. Tussen de nummers door zo relaxt ogen, betekent dat Smith echt relaxt is - breed grijnzend de wei begroeten met "Hello again!", ís grappig als je weet dat het 26 jaar geleden is dat The Cure nog eens op Pinkpop stond. De vrij bizarre setlist - 90% hits, 10% andere songs - wordt ineens volkomen logisch; de festivalgangers die niet speciaal voor The Cure kwamen, de overgrote meerderheid dus, hadden een leuke avond met zoveel gekende liedjes. En de fans straalden bij het horen van de meer obscure nummers - intussen loopt er wereldwijd beslist geen enkele fan meer rond die nog niet weet dat hun idolen afgelopen weekend in Nederland 'Bananafishbones' opgevoerd hebben. Dat er dan nog behoorlijk veel van die minder voor de hand liggende songs uit 'Wish' geplukt zijn, is dubbel handig: Fiction, hun vaste platenlabel tot begin 21e eeuw, is bezig alle albums opnieuw en met extra's (b-kantjes, outtakes, ...) uit te brengen. De eerstvolgende gaat - hoe raadt u het zo snel? - 'Wish' zijn. Samengevat: geen gedoe, geen risico's, iedereen moet tevreden de nacht in.

'Pinkpop 2012: The Cure is mooi oud geworden,' bloklettert de VPRO-website de volgende dag al. Kan iemand het nog mooier verwoorden? Ongetwijfeld niet, nee.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : The London Sound Survey - Thames

Ian Rawes woont in Londen. Hij werkt er voor de stadsdiensten als ‘urban field recorder’ en is de oprichter van The London Sound Survey website die hij fulltime runt. Sinds 2008 heeft Rawes het veranderende geluid van de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk gedocumenteerd door middel van een enorme reeks van meer dan tweeduizend ...

lees meer...
NIEUWS 22/05/2019 : Struggler maakt een update van Life Update+

“It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn’t Shake Hands”. Het is en blijft de legendarische debuutplaat van Struggler. Hamont-Achel leerde tegen en wil en dank zijn eigen duistere kant kennen. De goegemeente heeft er mee leren omgaan en de band op zich is gedurende 40 jaren nog steeds zijn eigen koers aan het ...

lees meer...
NIEUWS 22/05/2019 : Darkdweller reist straks af naar Leipzig en hoopt van u hetzelfde. Hier zijn gratis tips!

Tip 1. indien u nog twijfelt, doen, kies voor een vakantie / city trip met Pinksteren naar het mooie, groene en historisch relevante Leipzig. Weerbarstig lief of vrouw? Doe alsof u neus bloedt u weet zogezegd van niets want er zijn nog tickets beschikbaar aan de kassa en als je er dan toch bent... U vindt trouwens een ticket stalletje recht ...

lees meer...
CD BESPREKING : Robert Worby - Factitious Airs (Electronic Music)

Robert Worby is een componist, geluidskunstenaar, schrijver en omroeper. Net als Iain Marsh heeft hij zich gevestigd in Londen en werkt er sinds de jaren ’90 voor BBC Radio 3. Hij is de medeoprichter in 2002 van Cut & Splice, een festival met aandacht voor elektronische muziek en geluidskunst. Robert heeft een onverzadigbare ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2019 : Al die willen te kaap'ren varen...

Hoewel het legendarische Cold Meat Industry label al sinds 2014 op apegapen ligt, vond men het in 2017 toch wel gepast om de 30ste verjaardag van hun bestaan te vieren. In stijl, in dit geval met een tweedaags festival en een heleboel acts die het mede dankzij dit kwaliteitslabel tot grote namen wisten te schoppen. Wie er bij was daar ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2019 : Het WGT elftal van Dimi Brands.

Nog een tweetal weekjes en de jaarlijkse bedevaart naar Leipzig kan een aanvang nemen, geef maar toe dat u er weer een gans jaar naar heeft uitgekeken. Ondergetekende stuurt dit jaar zijn kat, maar laat niet na zijn persoonlijke elftal mee te geven, kwestie dat u niet bezwijkt aan keuzestress. 1.CAMERATA MEDIOLANENSE Italiaans ...

lees meer...
CD BESPREKING : Verzamelaar - Dancing In Darkness

Lang geleden dat ik mijn cd speler nog een keer een opmerkelijke, of beter nog relevante verzamelaar liet eten. Er waren tijden waarin er regelmatig van die compilaties verschenen die een must waren voor elkeen die de scene op de voet wou volgen en blijven volgen. Die tijd lijkt echter achter ons een ook deze “Dancing in Darkness” ...

lees meer...
CD BESPREKING : William Basinski - On Time Out Of Time

Wanneer we stellen dat William Basinski een even bepalende naam is voor het ambient genre als Brian Eno, verdenkt u ons misschien van grootspraak. Toch staan we niet alleen met deze mening. De man is al meer dan 40 jaar actief in de muziekwereld, en oogstte vooral bekendheid met het zeer tot de verbeelding sprekende vierluik The Disintegration ...

lees meer...
CD BESPREKING : Iain Chambers - The Eccentric Press

Iain Chambers is een Engelse componist, producer en kunstenaar. Hij is actief sinds de jaren negentig. Is het meest bekend voor zijn werk voor radio, tv en film. Vormde in 2003 samen met twee collega’s van BBC Radio 3 het musique concrète collectief Langham Research Centre. Enkele jaren later begon Chambers te experimenteren ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/05/2019 : Second Still exclusief in Retie

De Westkust van de US of A weet schoon volk tot zijn inwoners te tellen. Paraderend langs de Hollywood Boulevard onder het alziend oog van de paparazzi. Al zien we een band als Second Still er weinig last van te weten ondervinden. Bijzonder straf dan weer wel in de postpunk / coldwave-subcultuur waarin ze zich als trio al enkele jaren ...

lees meer...
FOTO'S : Praga Khan - @ YAP Leopoldsburg, 11/05/2019 daar Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : Trouwfe(e)st #3: PANTSER FABRIEK - Het werkt inderdaad motiverend om op te mogen treden in het land van Front 242!

Op de affiche van Trouwfe(e)st ligt de nadruk ontegensprekelijk op de genres dark ambient, dark folk en waagt men ook graag een uitstapje naar het meer industriële genre. De naam van het Nederlandse Pantser Fabriek kwam dan ook als een verrassing. Deze pure EBM act is een project van Willem Witte, die we kennen van zijn neofolk alias ...

lees meer...
FOTO'S : De Klinke - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : La Lune Noire - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : 10 JAAR DER KLINKE - Mijn eerste vrouw zei me ooit dat echte kunst ontstaat uit het lijden van de ziel. Gelijk heeft ze.

Der Klinke blaast tien kaarsjes uit. Dat doen ze met een geschenk aan hun fans: een nieuwe plaat 'Decade' met daarop een aantal herwerkte versies van nummers uit hun eerste decennium, een aantal remixen en zelfs een handvol nieuwe nummers. De plaat moet een hoofdstuk afsluiten. Oorspronkelijk zou het zelfs de zwanezang van de groep ...