casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

437 items

   

THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012
Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012, Yves Boone
 Bookmark and Share

29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin
29/05/2012 : THE CURE, Pinkpop festival, Landgraaf (NL), 26/05/2012 - Dichter bij het einde dan bij het begin

Laten we heel duidelijk zijn tegenover elkaar: ik ben onvoorwaardelijke Curefan, en dan nog van het behoorlijk fanatieke soort ook. Robert Smith en co mogen op cd keilen wat ze willen, ik blijf alles altijd hondstrouw in huis halen en ik zal er geïnteresseerd naar pogen te luisteren. Zelfs al zouden de bandleden zich in de studio beperken tot, ik zeg zomaar iets geks, het om ter luidst veesten laten na een avondje pinten hijsen. Zo heb ik bijvoorbeeld ook hun recentste '4:13 Dream' - intussen vier jaar oud - aangeschaft. En daarop staan toch heel wat, om nog even verder te borduren op het thema van de flatulentie, stinkers van formaat.

Ik probeer er bovendien elke keer bij te zijn wanneer The Cure in de buurt komt optreden. Vermits dit nu alweer van 2008 geleden is (toen in het Antwerpse Sportpaleis), was de nood om hen nog eens op een podium te zien opnieuw behoorlijk groot. Binnenkort staat de band voor de zesde keer sinds 1981 op Werchter. Maar vermits de Schuer hen donderdags geprogrammeerd heeft - ongetwijfeld om mij, en alle andere werkende Curefans samen met mij, te pesten - hebben we noodgedwongen gekozen om naar Pinkpop af te zakken.

Helemaal niks mis met dat festival. Alleen, het programma voor zaterdag - de dag die The Cure kwam afsluiten - was nu niet meteen opwindend. Stonden geafficheerd: Will And The People, The Afghan Whigs (mja, 'Debonair' blijft een vrij aardige single, maar nodigt ons dan toch ook weer niet genoeg uit om het repertoire beter te leren kennen), Ben Howard, Major Tom, The Asteroids Galaxy Tour (huh, wie?), The Ting Tings (pure kitsch, en dan nog van het slechte soort ook), Moss (huh, wie (bis)?), Kyuss Lives! en Anouk (een wijf met ballen uiteraard, maar we hebben haar er nog nooit op betrapt hier iets creatiefs mee aan te vangen). Kortom 85 Euro's neergelegd enkel en alleen om naar The Cure te kijken. Crisis? Daar doen we hier niet aan mee!

En hoe beviel die band 36 jaar na oprichting? Technisch benaderde het waarschijnlijk de perfectie. Deze geroutineerde heren weten elkaar feilloos te vinden en wisselen zonder enige moeite tussen alle stijlen, genres en gemoedstoestanden die ze doorheen al die jaren omarmden. Want wie er nog even bij wil stilstaan; het blijft toch indrukwekkend hoe divers het oeuvre van The Cure is en tegelijk toch altijd heel erg The Cure wist te blijven. Vandaag is dit opnieuw in de verf gezet door, zoals de band nu al vele jaren live pleegt te doen, een inzichtelijke dwarsdoorsnede van de hele backcatalogue te maken. Het publiek werd dus heen en weer geloodst tussen mijmerende introvertie (zoals opener 'Plainsong' - verder in de set volgde er nog best veel van hun 'Disintegration'), feel good nonsens ('The Lovecats', het eerste bisnummer, zal nog lang bijblijven dankzij het extreem hoge jazzgehalte), uptempo frisse pop (merk hierbij 'Wrong Number' op, of hoe iemand een klaterend lentedeuntje ongestraft kan doorkruisen met een venijnig bijtende en scheurende gitaar), breekbare emotionaliteit ('From The Edge Of The Deep Green Sea' in een vijfsterrenuitvoering), en angst, depressie en psychose geconcentreerd in een godsgruwelijk overtuigende '100 Years'.

Een roemruchtig handelsmerk van The Cure doorheen de jaren is dat er, naast de hoog gecrepeerde haren, visueel altijd bitter weinig te beleven viel. Dat is, en verrassend is het niet, heden ten dage niet anders. Een evergreen bij Cureconcertrecensies is de term "zoutpilaren". Tot vervelens toe gebruikt door iedereen die snel een schrijfsel op de wereld moest loslaten. We beloven deze omschrijving hier dan ook achterwege te laten, maar u weet ongetwijfeld waar we naartoe willen. Zeer geinig om te zien daarom wanneer Smith toch enkele - we hebben ze geteld: het waren er negen in totaal - danspasjes in de nabijheid van zijn microfoonstandaard pleegde.

Voor de sound hielp het natuurlijk aanzienlijk dat er opnieuw een tweede gitarist en keyboards bij zijn. Ook al heeft het verleden soms bewezen dat het ook anders kan in The Cure, toch heeft het ons voornamelijk geleerd dat de grootste kans op succes hier twee gitaren en een keyboard zijn. Toetsenist Roger O'Donnell is vorig jaar nog maar eens bijgeschoven, na alweer enkele jaren van absentie. De tweede gitaar werd live op een podium voor de eerste keer gehanteerd door Reeves Gabrels, die jarenlang vaste gitarist van David Bowie was en een aantal jaren geleden nog heel even samengewerkt heeft met The Cure. Een interimjob, wist Robert Smith ons op de VPRO te vertellen. Men is dus blijkbaar nog op zoek naar een vervanger voor Porl Thompson die, net als O'Donnell, zijn halve leven al afwisselt tussen fulltime muzikant en een rustig bestaan ver weg van The Cure. Het verschil nu is dat er waarschijnlijk meer dan één haar in de boter zit tussen Thompson en Smith. Of hoe verklaart u anders dat die eerste onlangs al zijn spullen die hem ook maar enigszins aan de groep zouden doen terugdenken op een veilingsite heeft gekieperd? En met "alles" mag u onder meer verstaan: elke gitaar, versterker, flightcase en standaard, maar bijvoorbeeld ook alle originele artwork dat hij ooit voor de groep gemaakt heeft, en zelfs iedere podiumoutfit tot en met de laatste schoenveter.

Reeves Gabrels van zijn kant bewees zichzelf als muzikaal een uitermate krachtige stand-in. Alle lof voor hem en zijn gitaar. Maar als we heel eerlijk durven te zijn: we zullen hem niet missen, mocht hij er straks niet meer bij zijn. De man is namelijk net als de meeste andere bandleden de kaap van de 50 jaar al even gepasseerd - drummer Jason Cooper is met zijn 45 jaar veruit de jongste van allemaal - maar hij kan dat, in tegenstelling tot de anderen, niet verbergen. Kalend in een ver gevorderd stadium en het beetje hoofdhaar wat hem nog rest, heeft al lang de ommekeer naar zilvergrijs gemaakt. Door hem zo te zien, wordt men er genadeloos attent op gemaakt dat The Cure oud wordt/is.

En dan doemt het sleutelwoord eindelijk op: oud. Alhoewel er op het eerste zicht totaal niets verkeerd was met de set, miste hij op veel plaatsen toch wél iets. We konden er niet meteen de vinger op leggen, maar na een tijd beseften we dat wij op meer authentieke begeestering hoopten, op de eerlijke wil om te overtuigen. Net zoals de live-cd 'Bestival' die vorig jaar verscheen, had dit optreden vooral de bedoeling om een glashelder bevattelijke retrospectieve te bieden. De bandleden realiseren zich dat hun leeftijd de groep dichter bij het einde brengt dan bij het begin. Daar hebben ze mee leren leven; de tijd om te besluiten breekt bijna aan.

En dan vallen alle puzzelstukken eindelijk in elkaar. Zo veel gevoelsstemmingen door elkaar haspelen in minder dan 2,5 uur kan perfect omdat ze geleerd hebben uitstekende podiumkunstenaars te zijn. Tussen de nummers door zo relaxt ogen, betekent dat Smith echt relaxt is - breed grijnzend de wei begroeten met "Hello again!", ís grappig als je weet dat het 26 jaar geleden is dat The Cure nog eens op Pinkpop stond. De vrij bizarre setlist - 90% hits, 10% andere songs - wordt ineens volkomen logisch; de festivalgangers die niet speciaal voor The Cure kwamen, de overgrote meerderheid dus, hadden een leuke avond met zoveel gekende liedjes. En de fans straalden bij het horen van de meer obscure nummers - intussen loopt er wereldwijd beslist geen enkele fan meer rond die nog niet weet dat hun idolen afgelopen weekend in Nederland 'Bananafishbones' opgevoerd hebben. Dat er dan nog behoorlijk veel van die minder voor de hand liggende songs uit 'Wish' geplukt zijn, is dubbel handig: Fiction, hun vaste platenlabel tot begin 21e eeuw, is bezig alle albums opnieuw en met extra's (b-kantjes, outtakes, ...) uit te brengen. De eerstvolgende gaat - hoe raadt u het zo snel? - 'Wish' zijn. Samengevat: geen gedoe, geen risico's, iedereen moet tevreden de nacht in.

'Pinkpop 2012: The Cure is mooi oud geworden,' bloklettert de VPRO-website de volgende dag al. Kan iemand het nog mooier verwoorden? Ongetwijfeld niet, nee.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Here-X - You're Coming Home ep (vinyl)

Here-X is een vrij nieuw soloproject uit Griekenland rond multi-instrumentalist en zanger Stavros Nikolau die zich voor de teksten laat bij staan door verschillende personen, zo ook Roger Waters (Pink Floyd) van wie hij het nummer “Hey You” (zie clip) even leende om er een goede eigentijdse post punk cover uit te puren. Post ...

lees meer...
FOTO'S : Front 242 - @ Depot Leuven, 22/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Radical G - @ Depot Leuven, 22/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : TRAITRS - Horses In The Abattoir

Hippe post punk uit Canada met goth mascara en pop lipstick in een existentialistische nauw aansluitende outfit die past bij deze geconformeerde depressietijden. Zie, ik kan het ook een bio maken om het nieuwe album “Horses In The Abattoir” van het niet meer geheel onbekende TRAITRS aan te kondigen. Een charmant zagend stemmetje ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 20/10/2021 : Sinner’ Day, zwart heeft veel tinten (deel 3 Allerheiligen)

Mijn persoonlijke voorkeuren voor de derde dag Sinner’s Day, we zitten immers in de laatste rechte lijn want nog 10 keer slapen en het is zover. Feest. Een ‘Alle Heiligen’ feesten mee op maandag 1 november in Heusden Zolder en wel op twee podia. Hopelijk hebt u dag 1 en dag 2 overleefd. Want ook op 1 november valt er één ...

lees meer...
CD BESPREKING : Creux Lies - Goodbye Divine

Het wiegje van Creux Lies staat in Sacramento (Amerika) maar via het Duitse Freakwave label is hun muziek tegenwoordig ook vlotjes (sic) bij ons verkrijgbaar. Hun debuut “The Hearth” verscheen reeds in 2018 bij het Amerikaanse Cleopatra Records en schopte het ook bij ons in post punk minnende kringen tot cult sensatie. Zelf ...

lees meer...
CD BESPREKING : Feeling Of Presence - Of Lost Illusion

Het nieuwe soloproject van de Duitse multi-instrumentalist Andreas Hack, wiens vorige band Frequency Drift (progrock met female vocals) met zijn 8 uitgebrachte albums (2008-2018) en talrijke concerten een internationale fan base verwierf. Nu staat Andreas Hack er dus nagenoeg alleen voor maar krijgt voor dit eerste album met zijn soloproject ...

lees meer...
INTERVIEW : WINTERSTILLE - Dit zijn twee tegenstrijdige aspecten van het individualisme: de belofte dat je alles in het leven kunt bereiken en de beschuldiging aan het individu als je dat niet kunt bereiken.

Eind oktober 2020 kwam ‘Puin van dromen’ uit, het debuut van Winterstille. De plaat biedt een mengeling van folk, chanson en gothic. Winterstille zal op 12 november zijn cd voorstellen in zaal De Krop in Kampenhout, en op 13 november het Porta Nigra Autumn Passage openen in Aarschot. Reden genoeg om eens dieper te graven naar de ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : 25 jaar Whispers In The Shadow: video voor 'Back To The Wound'

Whispers In The Shadow blaast 25 kaarsjes uit. In de afgelopen kwarteeuw hebben ze 10 platen uitgebracht. En dat willen ze in de kijker brengen door een uitstekende compilatie: 'Gilding the Lily - A Restrospective'. Daarop hebben ze niet enkel hun beste nummers verzameld, maar ze hebben ook verschillende nummers terug onder handen ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : A Slice Of Life: Coraline (The Foreing Resort Remix)

Hoe zat het weer met A Slice Of Life? Oh ja, ze hebben in 2018 een prachtig debuut uitgegeven: 'Restless'. We weten uit goede bron dat ze sindsdien heel wat nieuwe nummers geschreven hebben en zelfs dat ze aan een nieuwe plaat werken. In de tussentijd verrassen ze ons nu en dan met een remix uit hun debuut, zoals 'Sweet Sin' ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : Dark Entries zoekt vers bloed

Ware vampieren zijn wij, die in de duisternis jagen op warmbloedige wezens om onze dorst aan te laven… Yep, we zoeken naar vers bloed om ons magazine te versterken. Uiteraard gaat onze voorkeur hierbij uit naar jonge maagden, maar op onze leeftijd en met ons uiterlijk kunnen we niet al te veeleisend zijn. Je geslacht, leeftijd of uiterlijk ...

lees meer...
NIEUWS 18/10/2021 : Sinner’s Day, zwart heeft veel tinten (deel of dag 2, Halloween).

Hier ben ik weer, trick or treat, met mijn bijzondere en smaakvolle voorkeuren voor de tweede dag Sinner’s Day van 31 oktober. Ondertussen hebben we al een dag achter de kiezen en belanden we meteen in de helft. Zondigen nu het nog kan want ook op 31 oktober staat veel moois op de affiche. Eén en ander passeerde reeds de Dark ...

lees meer...
CD BESPREKING : Dark - Nightmare

Deze Dark uit Hamburg wordt al een ongeveer een jaar gehypet als zijnde het project dat de pure dark wave / goth weer op het voorplan moet zetten. Online werden reeds heel wat nummers de ether in gegooid en dat het moest komen tot een heus album is dus niet meteen een verrassing, al blijf ik 8 nummers wel wat mager vinden. Vorig jaar verscheen ...

lees meer...
FOTO'S : Sovjet War - @ Depot Leuven, Breaking Barriers 09/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : GERT - Sinds 2019 zijn we officieel een Nederlandstalig DIY kleinpunk kwartet

Gert - ook bekend als Gert Kleinpunk - maakt al zeventien jaar muziek, maar heeft nog nooit een interview gegeven. Daar moest verandering in komen, vond Malcolm Nix, te meer daar Gert op 9 oktober op Breaking Barriers in Het Depot te Leuven speelt... Zo, eindelijk een interview met Gert, die ondertussen wel al ongeveer zeventien jaar een ...