casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

429 items

 

Porta Nigra 2020 Winter, Passage 2 (07/03/2020, Stadsfeestzaal, Aarschot)
Save the wave!
09/03/2020, Kurt Ingels
 Bookmark and Share

09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 2 (07/03/2020, Stadsfeestzaal, Aarschot) - Save the wave!
Vrijdag 6 maart was ik ook van de partij en meteen aangenaam verrast door de grote opkomst (ik weet het relatief, maar zeker in dit genre) voor lekkere curiositeiten als daar waren en zijn; Dead Man’s Hill, Rosa Crux, : Of The Wand And The Moon en Ordo Rosarius Equilibrio. U leest het allemaal in de vlotte pen van collega (db) die diezelfde vrijdag z’n hart ongetwijfeld meermaals kon ophalen en nadien nog aan de knopjes van de dj boot mocht draaien. Lees hier de review van Porta Nigra 2020 Winter Passage 1, vrijdag 6 maart.

Op zaterdag moesten we niet in De Klinker (de vaste stek van Porta Nigra) zijn maar in de zaal ernaast, de stadsfeestzaal van Aarschot nota bene. Een stadje als Aarschot heeft een traditie als het over new wave gaat (kenners weten dat) en ditmaal besloot Porta Nigra op zaterdag aan te sluiten bij de traditionele New Wave Club Class X fuif en vonden de concerten al meteen in de stadsfeestzaal plaats (voor de gelegenheid met een zwart doek gehalveerd tijdens de concerten).

Meteen was dit ook de reden voor het wel vroege uur, deuren openden om 16u00, die zaterdag en allicht ook voor de druk die soundcheck op de bands zette. The Arch stond reeds om 16u30 geprogrammeerd en mede door een gebrekkige en te korte soundcheck kwam de groep -zoals altijd vol goede bedoeling- niet echt tot zijn recht. The Arch kan veel beter en zag ook nog eens een kwartier van hun set in het tijdschema verloren gaan. Vandaar geen “Revenge Revival” vermoed ik, maar als grote klassieker alleen “Babsi Ist Tot” (een onsterfelijke wave klassieker uit de vaderlandse new wave geschiedenis) die helaas ook niet in staat wast de set te redden. Een gefrustreerde The Arch kan beter, daar was ik al getuige van maar Porta Nigra zal de band allicht liever snel vergeten. Zelf hadden ze het ook zo begrepen. Een beetje een valse start, maar de optimist in mij zegt dan 'het kan alleen maar beter worden'... En wat denkt u? Die optimist kreeg gelijk.

The Danse Society is een groep met een cult verleden maar tegenwoordig is de bezetting volledig door elkaar gegooid en is Maetheliyah verantwoordelijk voor de zang, een dame in plaats van desperado Steve Rawlings die The Danse Society in de jaren 80 een typerend stemtimbre mee gaf. De groep heeft ondertussen in deze bezetting ook meerdere albums uit maar deze kunnen helaas niet tippen aan songs als “Come Inside”, “The Hurt” of “Danse/Move” die hoe dan ook meer aantrekkelijk en meer uniek blijven. De meer recente nummers blijven aanvaardbaar maar halen nooit een niveau waarvan je lyrisch wordt, ik toch niet. Aanvaardbaar optreden zonder meer, maar de hoogtepunten waren wat mij betreft de reeds eerder vermelde oude songs, of ik ben oud dat kan ook. Al paste ik, al zeker qua leeftijd, perfect in het plaatje die zaterdag.

Hoewel. The Rose Of Avalanche (ook oud), zat ver heel veer, maar de naam deed steevast een belletje rinkelen en ik kon uit mijn grote muziekbak zowaar nog wat deuntjes op pikken van dit gezelschap uit Leeds, ooit het mekka van de gothic rock, om me op deze passage voor te bereiden. Hoewel gothic rock nooit echt een label was dat steevast aan de muziek kleefde, neen, The Rose Of Avalanche was meer, leunde ook aan bij psychedelische rock maar ook de term goth deed het wonderwel goed bij deze heren. Verwachtingen had ik niet, maar als een groep in staat is om me bij het schrijven van deze memoires naar hun muziek te laten luisteren, wel dan moet het wel goed zijn geweest. Meer zelfs, de groep leverde een uitstekende live presentatie, een krachtig, sfeervol muzikaal geheel met verdomd sterke songs die ook éénieder die nog nooit van deze band had gehoord moet hebben bekoord. Meer nog, ik ontwaarde zelfs heuse fans in de zaal die de nummers enthousiast mee stonden te lippen. “Velveteen”, “LA Rain”, “Never Another Sunset”, “Always There”... het zijn maar enkele puike titels van een groep diens geluid in het goth rock genre van de jaren 80 en ook nu nog als uniek mag beschouwd. Sterke set.

Buitenbeentje, op deze afiche dan toch, Rome - had evengoed op vrijdag op de affiche kunnen staan - mocht zijn typerende neo folk nadien etaleren in een zaal die uiteindelijk nog meer dan behoorlijk gevuld raakte. Rome is een naam die klinkt als een bel in het genre en wat meer is de groep rond Luxemburger Jérome Reuter heeft een zeer sterke live reputatie. Het is trouwens ook één van de weinige neo folk acts die op een alternatieve major als het Duitse Trisol reeds heel wat materiaal wist uit te brengen. Niet onterecht, want hoe typerend ook, Rome maakt ijzersterke songs in z’n eenvoud die zelfs in een akoestische outfit ook krachtig klinken. Op Porta Nigra stond er een driekoppige groep die een geluid tussen bombast en kampvuur romantiek, tussen oorlog en vrede, tussen haat en liefde, tussen kracht en breekbaarheid wist neer te zetten. Vervormde gitaren, ijzersterke semi militaristische dreunen op drum en vooral het indrukwekkend, vaste stemgeluid van frontman Reuter zorgde opnieuw voor een hoogtepunt die zaterdag op Aartschotse grond. Enig minpuntje misschien is dat het na een dik uur wel allemaal wat op elkaar gaat lijken maar is dat niet eigen aan elk specifiek muziekgenre? Dus gaarne werp ik dit in de prullenmand.

En dan, onze eigen inlandse trots Siglo XX die voor mij toch wel doorslaggevend was om de reis van Gent naar Aarschot te maken. Ik zag ze in hun tweede leven niet voor het eerst en ik hoop ook niet voor het laatst. Ik geef toe, ik ben een fan, dat was ik altijd al en zaterdagavond bleek opnieuw waarom. Punk energie met de verfijning van de gatsvrije Limburgse boerenbuiten en de existentialistische oerschreeuw van de jaren tachtig. Duizend bommen en granaten zou Haddock in een nooit gemaakte Kuifjesstrip hebben geroepen. Muziek uit een tijd toen muziek nog een boodschap had, of beter, moest hebben, al was dat geen garantie om gehoord te worden. Dat velen, ondertussen de vijftig voorbij, dat wel deden bewijst Siglo XX keer op keer. Met de internationale als voorgerecht werd weerom een krachtige set neergezet puttend uit het rijke oeuvre van deze cult band. Ik noem er een paar: “Endless Corridor”, “La Vie Dans La Nuit”, het obligatoire “Dreams Of Pleasure”, “Sister Suicide”, “Individuality”, “It’s All Over Now”, “The Art Of War” en zo kan ik nog wel even doorgaan. Essentiële muziekgeschiedenis die anno 2020 not altijd even relevant en opmerkelijk is als toen in de jaren 80. De enige groep die ook twee keer mocht bissen maar daar zat het strakke tijdschema allicht voor iets tussen want er moest immers nog gefuifd worden ook.

Op zich niet eens zo’n slecht concept, een fuif die zowat omstreeks 22u30 kan starten (in plaats van dik na middernacht zoals meestal na een festival) is voor iemand op leeftijd als ik toch mooi meegenomen en zo woog de terugrit naar Gent meteen ook een stukje minder zwaar. Content dat ik van de partij was zowel dag 1 als dag 2 waren beslist de moeite en afwezigen hadden zoals altijd ongelijk.

Tot slot nog even melden dat er op 9 en 10 oktober een herhaling van deze formule komt met op vrijdag een industrial geïnspireerd programma (The Protagonist, Der Blaue Reiter, Izoloscope, Winterkälte en Dive), terwijl op vrijdag toengankelijke electro is geprogrammeerd met Hydrom Line, Jadu, The Juggernauts, Funker Vogt, Blutengel en Covenant!

Porta Nigra (facebook)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Venin Carmin - Constant Depression

Na hun debuut “Glam Is Gone” dat door de gespecialiseerde pers met jubel werd ontvangen doet het trio met “Constant Depression” een gooi naar nog meer vergankelijke, aardse roem. Het trio Luna, Valentine en Fancois gooien met eigenzinnige cold wave en post punk riedels die vooral opvallen omdat de vocalen door de dames ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Inconsistent Jukebox - Gig Economy

Barry Snaith is niet voor één gat (lees genre) te vangen. Daartoe draait deze multi-instrumentalist al veel te lang mee. Als de ene helft van M1nk dat hij samen bestiert met Erica Bach bracht hij vorig jaar “em one one kay” (M1nk) uit dat hier bij Dark Entries op handgeklap werd onthaald, lees hier de review. Barry ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Lord Of The Lost goes classic met 'Swan Songs III'

Lord Of The Lost houdt niet van stilstand. In 2018 hadden ze nog een megasucces met 'Thornstar', een ambitieuze conceptplaat over de ondergang van de Pangeanen, een uitgestorven beschaving uit de oudheid. Hun nieuwe plaat heet 'Swan Songs III', en is dus het vervolg in de rij van de 'Swan Songs'-platen die Lord Of The ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : Wave Invasion Online Festival (Palais Ideal, Alpahmay, Xtort...)

Wave Invasion is een bijzonder interessante organisatie. Opgericht vanuit Nederland als een bundeling van wavegroepen die samenspannen om concerten te organiseren en te spelen, telt de organisatie intussen ook al aardig wat Belgische groepen. Vanavond, zondag 31 mei, en niet toevallig omdat het eigenlijk Wave-Gotik-Treffen had moeten zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 31/05/2020 : 'WILMA determined protector' van Struggler is uit

Struggler maakt al sinds 1979 koude golven. Vanuit de beruchte Hamontse scene en meer bepaald café De Kwiet, waar ook De Brassers onheil veroorzaakten, heeft de groep rond René Hulsbosch Vlaanderen veroverd. De vroege jaren 80 zagen de singles 'Night Fever' en 'Wanted' verschijnen, maar vooral de plaat 'It ...

lees meer...
NIEUWS 30/05/2020 : Alternatieven voor WGT: Dark Stream Festival, online optreden Lacrimosa en goth-documentaire MDR

Het Wave-Gotik-Treffen gaat niet door, maar voor de fans zijn er toch wat zaken opgezet om vanuit hun kot het gevoel te hebben dat ze hieraan deelnemen. Veel groepen nemen deel aan het Dark Stream Festival, dat vanuit de Moritzbastei in Leizig uitgezonden wordt, en vandaag en morgen nog een hoop optredens, lezingen en meer gratis aanbieden. Lacrimosa, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Pray For Sound - Waves

Deze post-rock band uit Boston brengt hun vierde full-length studio album “Waves” uit in partnerschap met de labels A Thousand Arms, Dunk! Records, en Post. Recordings. Ze noemen het hun meest ambitieuze productie tot op heden. “Waves” (9 tracks, 42 minuten) is de opvolger van “Monophonic” (2012), “Dreamer” ...

lees meer...
CD BESPREKING : Alone In My Room - Alone In My Room

Een lp, 10 nummers en ook weer geen lp, want een speelduur van nauwelijks meer dan 26 minuten. Meer nog, deze Alone In My Room is een nieuwkomer en deze titelloze ep (laat ik het dan zo maar noemen) is het debuut voor deze heren uit Fresno (USA). En wat voor één. Dank u Oraculo. Dit is authentieke cold wave, claustrofobisch ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sydney Valette - Brothers ep (vinyl)

Dit één man project werd reeds in 2009 opgericht en lijkt nu eindelijk toch her en der wat populariteit te vergaren. Terecht. Ook ik was al eerder onder de indruk van de muziekjes van deze Parijzenaar. Muziekjes die zowel pittig dansbaar als dromerig melancholisch door de boxen waaien. Deze ep, slechts 200 exemplaren lijkt ...

lees meer...
NIEUWS 28/05/2020 : Nytt Land covert 'Ohne Dich' van Rammstein

Het is een merkwaardige cover. Nytt Land, het Russische duo dat traditionele folk en dark ambient combineert, neemt een nummer van Rammstein over. Ze doen dit uiteraard op geheel eigen manier. Wie dus wil horen wat Rammstein zou geven als het een folkgroep was geweest, kan maar beter even zijn oren spitsen. De opname is volledig live gemaakt, ...

lees meer...
INTERVIEW : LAIBACH - Toen ze Laibach verboden, zegden we: ‘geweldig, laten we verder gaan’!

Onlangs bracht Laibach een uitgebreide box ‘Laibach Revisited’ uit, een heruitgave van hun titelloze debuutplaat uit 1985, aangevuld met vernieuwde opnames van de nummers en een aantal essays over de rol van Laibach in het Joegoslavië en de Sloveense deelrepubliek in de jaren 80. We hebben Laibach al verschillende keren kunnen ...