Eloa Vadaath

Als je besluit om een deel van je leven op te offeren aan het bespreken van allerlei cd’s, kom je wel eens dingen tegen waar je het bestaan niet van af wist.

Ik bedoel maar, ik was tot op heden nog niet vertrouwd met het genre avant-garde metal maar vanaf nu kan ik er dus over meespreken, ook al heb ik het gevoel dat ik niet bepaald het beste uit het genre getroffen heb.

Elioa Vadaath maakt het soort metal waar de dag van vandaag alleen nog de Italianen (of soms nog de Duitsers) met weg kunnen , of vertaal dit gewoon door een oudbollige sound.

Deze groep die gevormd werd door de broeders Paltanin besloot om met dit debuut een echte stijloefening van verschillende genres te maken waarbij alles op een hoopje gegooid werd want de ene minuut klinkt het progmetal, daarna is het black metal, enkele minuten later goth metal en wat overblijft is een brei waar je als muziekfan niet echt uit geraakt…behalve een paar fraaie momenten die verborgen blijven in de kakafonische massa.

Eigenlijk zou je dit nog het best kunnen omschrijven als het metalequivalent van Frank Zappa of zo, in ieder geval is het overduidelijk dat deze Italianen hier veel te veel hooi op hun vork hebben genomen ook al zijn er hier zeker enkele goede momenten te vinden, maar voor dat alleen koop je een cd niet.

Het zwakste aan deze release blijft evenwel de povere geluidsopnames, het was misschien beter om deze release op te nemen in een volwaardige (lees duurdere) studio want dan had dit vast heel wat beter gescoord.

Eloa Vadaath de grond inboren zou niet echt op zijn plaats zijn omdat je voelt dat je hier met muzikanten zitten die beter wilden maar door geld en overvloedige creativiteit genekt zijn, maar de volledige keer zou men er toch beter aan doen om het wat minder moeilijk te maken.

www.myspace.com/westwitchrecords

Didier Becu
15/07/2010