E-Man

Een heruitgave van de gelijknamige debuuttape uit 1983. Een noors groepje waarvan het voornaamste lid, Geir Jenssen, redelijk wat bekendheid heeft bereikt met zijn soloprojekt genaamd Biosphere. En tevens een van de zovele heruitgaves in het minimal genre. Het merendeel in dit genre vind ik eerlijk gezegd wel charmant maar daarmee is de kous ook af. Weinig echt goede dingen en dat komt vooral omdat er naast een paar killer tracks ook altijd van die demo probeersels opstaan die beter achterwege gelaten werden. Altijd eens fijn om te horen wat voor jamsessies ze hadden maar om dat nu tientallen keren te beluisteren? Soit, we zullen eerst eens horen of dit hier ook het geval is.

The Difference opent meteen met een erg leuk synthpop deuntje, we weten meteen wat ons te wachten staat. Visjoner was vroeger blijkbaar een culthitje in het verre noorden. En ik kan begrijpen waarom, heel catchy met rare Noorse teksten. Het lijkt wel een vlaams dialect te zijn maar dat heb ik nog al gehoord. Wat Deense kennissen vertelden me dat ze redelijk wat verstonden van mijn kempens dialect en Deens ligt nu ook weer niet zo ver van de Noorse taal. Soms komt er precies ook een zangeres in voor maar na het hoesje gelezen te hebben moet dit de hermafrodiet in Geir Jenssen zijn die naar boven komt. Na enkele luisterbeurten moet ik toegeven dat ik toch iets mis, inhoud of zo, het is volledig opgebouwd op één ritme en dat is toch weinig. Great Nations vind ik dan veel beter, meer uptempo en veel uitgebreider van tekst. De basgitaar die erdoorheen komt geeft ook weer wat extra. En weeral een heerlijk synth melodietje dat alles vrolijk begeleid. Een neus voor ritmes die aanslaan en in je hoofd blijven hangen heeft hij wel. Hosono sluit de A kant rustig af. Een Japanse tapeopname rolt door op de achtergrond maar hier hebben we dus te maken met een blik op één van hun jamsessies.

Op de B kant is Jeg Er Moderne weer zo een vrolijk nummer, schattige Vikingen deze keer die rondedansjes doen en altijd lachen. Ik denk meteen aan de Asterix tekenfilms waar ze aan elkaars snor trekken terwijl de vlinders rond hun helmen dansen. Nibsy is een instrumentaal nummer waar ze beter nog wat tijd in hadden gestoken, nu komt het niet verder dan een onafgewerkt idee. Heaven And Hell is het mooiste nummer, hele trage droevige synthpop met zo een breekbare ijle stem dat ik er kou van krijg. Hij klinkt alsof hij nog maar net de lagere school ontgroeid is, zo naief zweeft zijn stem door het nummer. Prachtig!
The Mission valt wat in het water, de naam zegt het misschien zelf al. Het was een opdracht om een volledig album vol te krijgen en dat doet wel afbreuk aan het geheel. Tussendoor zijn er nog enkele erg mooie instrumentale nummertjes genaamd Upland 1 tem 4.

Besluit, een leuk plaatje dat een glimlach op ieders gezicht kan toveren. Spijtig dat het geen constant niveau haalt maar dan had dit ook geen obscure tape gebleven.

De tape is uitverkocht maar de plaat is bij onze kleine blauwe nog te koop.

http://www.hommage.no/

http://www.wool-e-shop.be/

Chris Konings
28/06/2010